Novel & Cerita Picture In Tagalog

Sumasabay ang malakas na kalabog ng pusong alam niyang hindi niya magagawang pakalmahin. Kaagad niyang pinahiran ang pawis na lumandas sa gilid ng kanyang mukha. Ilang beses pa siyang napapahid-pahid, napatingin sa likidong nagmimistula nang malagkit— Lagutok. [ lagutok - snap ] Napabaling sa pinto. Bumukas iyon: dahan-dahan . . . saka biglang sumara.

sagot ng lalaki. "Salamat!" Dumukot si Maya sa bulsa nito at kinuha ang perang naka-bundle. "Heto, hindi ko alam kung sapat na iyan, bata! Pero ito lang muna ang maibibigay ko. Mangyari lamang na huwag mong ipagkalat ang nakita mo rito."

"Pantukoy." Bumalik ang tingin ko sa tatlo. Si Mariposa naman ngayon ang nagsasalita hawak ang notebook niya. "Ang pantukoy ay mga katagang ginagamit sa pagpapakilala sa pangalan, ito ay may dalawang uri, pambalana at pantangi. Pero ang pantukoy ay mas madalas ginagamit sa pagtawag ng aso. Tukoy... tukoy...tukoy..."

Bandang tanghali iyon at mainit kaya sa halip na tumambay sa labas ay nasa loob siya ng bahay, sa tabi ng pinto. Sa probinsiya, madalas na bukas ang pinto kaya nang marinig na may sumigaw, “Ayo!” —katumbas ng ‘Tao po!’ sa tagalog ay sumilip siya at nakita ang isa sa mga kapitbahay. “Ano po ‘yun, Ate?” “Ay! Nandiyan ka pala, may dayong naghahanap,” nakangiti nitong sabi. “Wala po si Lolo’t Lola,” aniya sa pag-aakalang ang dalawa ang hinahanap.

"What are you doing?!" "Landscaping." Kumunot ang noo niya. "In Tagalog, nagbubunot ng damo. Pinasosyal ko lang." Madami-dami na rin itong nabubunot. Tagaktak na ang pawis nito sa katawan at sa gilid ng mukha nito. Tumayo ito at lumapit sa kanya. "O, bakit sumisigaw ka? Ang aga-aga pa galit ka na naman."

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Sabi nito ng walang kagana-gana. Hindi na muling sumagot ang dalaga at tumalikod na ito para lumabas ng bahay, hindi man lang ito tinignan o hinatid man lang ni Jiro sa gate. Bumuntong hininga ang binata at sinandal ang likod sa sofa, halata ang stress sa mukha nito ngunit may isang emosyon na nangingibabaw dito. Pag-aalala!

"If reincarnation is possible, baka nagkita na nga talaga tayo." Hindi niya maintindihan ang sarili kung di maiwasan tumitig kay Gabriel. Na-realized niyang ngayon lang natitigan ito ng husto at ng ganoong katagal. Mga ilang sandali ay kaagad nagtanong ito sa kanya. "Ano sa tingin mo 'yong minor plot sa chapter na 'to, ayos ba?"

Taga luto, taga laba, taga linis, meaning K.A.T.U.L.O.N.G. Hahaha Meaning ulit, walang kapag asa asa ang loves story namin dalawa... Teka nagkaroon ba kahit minsan? Haha assumera lang pala.. Ng biglang bumukas ang pinto,, Tyak si chad na yon, kaya naman nagmamadali akong lumapit sa pinto. pero nagkamali ako, dahil ang nag bukas ng pinto ay walang iba kundi si calline,