Pigeon Trap Door Mga Nobela at Kwento

Pagkababa nila ay naghiwa-hiwalay sila para libutin ang gusali at mahanap ang pintuang palabas ng underground area nila. May nakita silang hindi kalakihang pintuan at parang isang trap door ito kung pagmamasdan. Naririnig nilang may ingay na nanggaling sa loob kaya umatras muna sila sandali para kumpirmahin kung sila nga ito. Hinintay nila itong lumabas at pagkabukas nga ng pintuang iyon ay una nilang nakita ang sakim na si Mr. Dayron kaya pinaputukan nila ito agad ng baril.

Para namang may magagawa ako kung saan man ako padaanin ng matandang masungit na ito. Nakasunod ako sa kaniya habang nililibot pa rin ang paningin sa paligid. "Dito ang daan nating mga naninilbihan sa mansyon. Ito ang daan papuntang maid's quarter. Hindi tayo pwedeng dumaan sa main door kahit anong mangyari," sabi ni Aling Donna.

Kahit kailan ang hilig talaga niyang babaan yung kausap niya, tsk! Nag lakad nalang ulit ako papasok sa pinto na pinasukan ng babae kanina. If you look at it, you won't notice that it's a door because it's on the side and it's a bit hidden from people and it has the same color as the wall, so it doesn't really look like a door. Do all malls have doors like this? Or maybe they made this door with a purpose. Pag pasok ko ay medyo madilim and... Wow! Is this an elevator?

Bumukas yung nasa ibaba namin which is pool na pala ang kinakatayuan namin kanina. "Another reminder, baka nakalimutan naming ipaalala sa inyo. Yung cage ay simpleng lock lang, pero pag unti unti bumababa yung cage mahihirapan na kayong buksan yung pintuan, dahil sa pressure ng tubig. Pero don't worry dahil luluwagan lang naman namin yung kadena na sinabitan ng cage niyo, dahil pag magkaproblema diretso hila pataas, wala ng sisisid." Dagdag paalala ni Trooper Dexi. "Please keep yourselves calm and relax. If you are all ready, we will start." Sabi ni Trooper Rex.

It was a single, cryptic phrase, a riddle, a final piece of the puzzle that spoke of a final destination. Suddenly, a loud, resounding thud echoed through the empty hallway. The old, heavy door of the building, the one they had come through, slammed shut. The sound was not the wind. It was a deliberate, final sound. The sound of a trap. Chloe and Aiden looked at each other, their faces pale. They were no longer in a museum of the past. They were in a cage. And M had just locked them in. He was here. He had been watching them all along. The hunter was a ghost, a specter from their past who had been waiting for them to walk right into his trap. The game was over. The hunter had finally trapped

Naglakad sila roon at itinulak ni Zayden ang pinto, nagtataka kung bakit hindi ito naka-lock, never has been even ever since all the players arrived here. Bumukas ito at lumakad siya, palabas ng pinto. Sinundan siya ng lahat ngunit makalipas ang ilang segundo ay bumalik na sila sa dati nilang pwesto. Ang double-door ay talagang isang umiikot na pinto lamang, na walang ibang patututunguhan kundi pabalik sa loob ng arena. It’s slight odd. “Is this your own version of strolling around, Zayden? Literally around the same spot.” Andrik sarcastically remarked.

Agad akong pumunta sa sinasabi ni Tristan at nang makarating ako ay sumilay na naman sa labi ko ang nakakadimonyong ngiti. Pinaka titigan ko muna ang gate ng apartment na sinasabi ni Tristan. Tatlong palapag iyon at nasa pangalawang palapag raw ang silid ni Ziya. Hindi na ako nagdalawang isip na buksan ang gate gayong hindi naman ito nakalock. At umakyat na nga ako papunta sa pangalawang palapag nang makita ko kung nasaan ang hagdan patungo roon.