Novel & Cerita Pinoy Q And A Jokes

tanung pa neto "Yun ang hindi ko alam basta ang sabi nya lang saken na baka gabihin daw sya sa pag uwe kaya huwag na daw naten sya hintayin sa Hapunan" dagdag pa neto Ano ba ang ulam naten ?tanung nya Pochero at pritong tilapia sagot neto Kumaen na tayo nang makapag pahingga kana at alam kung pagod ka

sabi ko "Ay grabe sya oh. Ang yabang yabang porket nakahomebased kagabi hahaha." Ani ni Jen. "Gurl, eh bakit parang hindi ka naman ganun kasaya? Sobrang sakit ba?" Tanong ni Jen. "Alin ba ang tinutukoy mo? Ang puso ko ba o ang pu*e ko?" Tanong ko din kay Jen. "Hahaha luka ka talaga eh di yung parehas" sabi nya. "Parehas din" sagot ko naman.

Kaya nakakapag-joke na ako kahit papaano. "Ah, talaga?" Hindi yata nagets ni kuya na nagjojoke lang ako kaya 'yon ang naisagot niya. Tss, kahit kailan walang sense of humor. "Haha. Syempre joke lang 'yon, 'no. Ang slow mo talaga kuya. By the way, nasaan si 'tay?"

Kinunutan ko naman siya ng noo dahil napatingin sila sa akin. “Hindi ka naman tumatawa sa mga jokes ko, ah?” tanong niya na pinagtaasan pa ako ng kilay. “It’s time for a change I think? Ayaw mo ‘yon kahit korni jokes mo may fans ka?” natatawa ko na lang saad at napailing pa sa kanya. Magtatanong pa sana ulit ito nang magsalita na ako. “Teka, punta lang ako sa cr,” sabi ko pa at tumayo na para iwasan ang mga tanong nito.

Kasunod no’n ang kape at kanin. “Bacon, egg, pancake, or hotdog?” he asked. Kumunot ang noo ko at tumingin sa mga inihain niya sa lamesa. “Wala namang hotdog!” sagot ko at muling nag-angat ng tingin sa akin. “I mean, my hotdog,” he cleared his throat. “Kain na tayo!” I almost laughed at his joke. Hindi ko iyon naintindihan kaagad pero ngayon ay hindi naman ako sa joke niya natawa, kundi sa reaksyon niya nang mapahiya!

Chapter 7 Napatitig ako kay Pipay habang tumatawa siya sa isang joke na siya lang yata ang nakakaintindi. Si Mommy naman, abala sa pagtawag sa chef para mag-order ng "celebration dinner" daw, kasi "masaya na raw ako sa wakas," ngumiti pa si Mommy habang sinasabi nito. 'Ano ‘to, graduation party?' sambit ng aking isipan.

Sumikip ang aking dibdib habang inaasahan ang pinakamalala… Tungkol ba ito sa isang bagay na ginawa ng mga bata kagabi? “Galit ka ba— Galit ka ba sa akin?” Natigilan ako sa tanong, nalaglag ang aking panga. Narito ako na nag-aalala na baka may sabihin siya sa akin na magtutulak sa aking pumatay ng tao, tapos ay hinugot niya ang sikat na tanong na “Galit ka ba sa akin” na madalas itanong ng mga babae. Itinitig niya ang kanyang mukha sa akin ng isang segundo at ibinaba ang kanyang tingin. “Inasahan ko na nga… Hindi kita sinisisi, lahat ng ito ay ideya ko. Ako ang nagsimula nito.”

"We both know you don't care about the apology. So just... just get it over with. What’s my punishment?" Umigting ang panga niya habang dahan-dahan na humahakbang patungo sa akin. "Sa tingin mo ba tungkol lang to sa parusa?" mabagal niyang tanong. "Nagdala ka ng lalaki sa bahay ko. At pagkatapos ay may lakas ka pa ng loob na titigan ako habang nagkakant*tan kayo sa pamamahay ko?" "P-pinanuod mo kaya!" bulyaw ko, ang hiya ay tuluyan nang umakyat sa mukha ko. "Hindi mo kami pinigilan. Nanatili ka lang sa pintuan t-tapos... tapos..."

=Ian Zachary’s Point Of View= “P-Paano kung sabihin ko sa’yo na kapag girlfriend kita, is maari kang mapahamak dahil sa pamilya na mayroon ako?” kalmadong panimula ko. Kinakabahan sa magiging sagot niya. Hanggang sa mahina siyang tumawa. “Joke ba ‘yan?” Lumabi ako sa sinabi niya. Joke? Does it seem like a joke? Tsk, sana nga joke na lang.

Hirap na hirap akong pigilan ang tawa bago sumagot. "Hot compress tas bili mong french fries." patol ko sa kanya, gusto ko pa sana syang murahin pero nang maalalang may kasama ko ngayon ay pinigilan ang sarili. "Huh? Seryoso 'yan? Anong konek ng french fries?" takang tanong niya. Napangiti pa ko bago magsalita. "Joke lang, optional yung fr-" "Aren't you done with this yet?"