Plastic Envelope With Handle Novels & Stories

I smiled after I picked two cups of fried isaw naman, agad naman iyon nilagay kasama yung iba ko pang binili. Yung mga inihaw ay inilagay muna doon sa may dahon ng saging bilang cover para hindi mapilas yung maliit na paper bag na paglalagyan. Nature lover siguro ‘tong si kuya, ‘di na gumagamit ng plastic. “Bale 405 po, ma’a—” “Hindi talaga kayo nag-aaya, huh? Date ba ‘yan?”

sabi ko sabay tawag kay Gwen. Pagkagaling namin ng WOF namili kami ng mga plastik na bulaklak na idadagdag sa pang-design namin sa stage bukas. Akala ko unti lang ang bibilhin n'ya, hindi pala. Subrang dami na halos mapuno ang malaking brown paper bag. Dinagdagan pa ng kung anong anik-anik. Hinayaan ko na lang dahil iyon ang gusto n'ya.

Lumapit siya sa lamesa at maingat na inilapag ang plastic ng pansit sa tabi ng aking nakasarang laptop. "Maliit pala talaga itong kwarto mo, no? Parang bodega lang ng mga piyesa ko sa shop," puna niya habang inilalabas ang lalagyan ng pagkain. Tumingin siya sa paligid, napadako ang tingin sa blue envelope ni Julian na nasa gilid at sa kahon ng mga prutas ni Caleb sa kusina. Bahagyang kumunot ang noo niya, pero hindi siya nagtanong.

Mahina niyang sabi. Maingat niyang binuksan ang sobre at halos mapasinghap siya nang makita ang laman. Hindi papel, hindi rin gift certificate kundi isa iyong black card. Shiny yon at medyo mabigat malamig din sa kamay. Halatang hindi ordinaryong plastic at mukha pa itong gawa sa metal. Nang itapat niya iyon sa sikat ng araw ay kumikinang ang nakaukit na gintong letra.

Iipunin ko lahat ng ito at gagawing design. Hindi naman ako mawawala dito dahil susundan ko lang itong babayin para makabalik. Wala namang palikoliko. Pinulot ko ang nakitang plastic at doon inilagay ang lahat ng nakuhang seashells.

But reality was quick to whisper doubts again. After a while, Leonhardt excused himself to shower while I changed clothes. I headed to the walk-in closet, ilalagay ko na sana 'yung handbag na ginamit ko, pero pagbukas ko, may nalaglag na maliit na envelope. “What the,” I muttered. I didn’t remember putting anything like that. I bent down and picked it up. It was cream-colored, scented faintly of vanilla, and sealed with a kiss mark. Literal na may lip print sa seal.

Inilagay ko sa kahel na plastic ang mga piraso ng yema upang mamaya ay mabenta ko ito sa mga taong makakasalubong ko sa kalye. " Hoy! Babae! Kanina pa kita hinahanap! Andirito ka lang pala! " Napabuntong hininga ako. Pamilyar at alam ko kung sino ang nagmamay-ari ng malalim ngunit makulit na boses na tumawag sa akin. Agad kong ibinaba ang mga tupperware at mga plastic na hawak ko. Tinignan ko kung sino ba 'yung tumawa sa akin.

Nagmamadaling kinuha niya ang mahabang cotton bud na nasa loob ng plastic na ziplock. Nasa isang tabi sila na hindi masyado nadadaanan ng mga tao. "Now open your mouth." Ibinuka naman nito ang bibig. Mabilis na ipinasok niya ang cotton bud at ipinahid sa bibig nito. Siniguradong marami siyang makuhang laway nito para hindi pumalpak. Pagkatapos ay ibinalik niya sa loob ng plastic na may ziplock at inilagay sa loob ng bag niya.

"Nanay, isang libo para sa isang bote n'un ha." Kinuha ni Mameng ang isang pink na plastic na nakalagay sa loob ng isa sa mga kahon at doon ay may hinalukay. Pinakita ni Mameng ang kanyang nakuha. Isang maliit na bote na tila lalagyan ng isang liniment oil. Sa loob, may laman itong likido na kagaya ng sa normal na tubig.

Handa na akong tulungan si Heinrich na patakbuhin ang kumpanya. ​Pero habang inaayos ko ang mga papeles sa lamesa ko ay may napansin akong isang kakaibang bagay na nakapatong sa ibabaw ng aking keyboard. ​Isang itim na envelope. ​Kumunot ang noo ko. Walang tatak o pangalan kung saan galing ang sulat. It was sealed with a dark red wax specifically shaped like a wolf.