Poetry About Flowers นิยาย & เรื่องราว

Nakakapagod din magsalita tapos hindi naman din susundin. Nang marating ko ang dulo ay lumiko naman ako pakaliwa at dumaan ako sa arko na nalilibutan ng mga baging at bulaklak. It's like a tunnel made of vines and flowers. Amoy na amoy ko ang bango ng mga bulaklak. Wala ito noon, kaya nasorpresa ako ng kaunti dahil dito. Elijah seems to like the smell of flowers.

Bakit ganito na ang bahay? Bumaba ako at kumaripas nang takbo palabas. Everything was dull. Wala na ang maayos na bakuran. Dry leaves covered the land, the flowers, the garden was gone. Everything seems died. Hindi ako makapaniwala sa nangyayari. Hindi ako makapaniwala sa nakita. My tears started flowing as the scene horrified me.

Siguro naka-move on na siya, samantalang ako, patuloy na nabubuhay sa nakaraan at binabalik-balikan ang masasayang alaala namin. I could compare myself into a flower called spring crocus. Nabasa ko noon that spring crocus is the saddest flower kaya tinatawag din itong penitent's rose. It represents our heart or soul, the eternal part of our being, which blooms when someone we love forgives us. Am I able to bloom into a beautiful flower again? "Muning." Napatingin ako sa pintuan ng kwarto ko kung saan nakasilip si kuya Mike.

Paalam nito tsaka umalis. "Oy may pa-flowers. Kanino nanggaling 'yan?" Biglang dumating si Teacher Beth at umupo sa tabi ko. "Hindi ko alam. Hindi sinabi eh," sagot ko tsaka inilagay sa lamesa ang flowers. Malaking bouquet ito at puro red roses ang nakalagay. At ito 'yong favorite flower ko.

More intimate than I was willing to admit. As I stared at the flowers, a mix of warmth and frustration flooded through me. How was I supposed to stay distant from someone who could still make my heart race with just a few words? This was getting harder by the day. But deep down, I knew I wasn’t ready to give up the fight. Not yet. Every day, Dylan sent a new bouquet—each one more extravagant than the last. A mix of roses, lilies, and orchids, each arrangement arrived with a little note, always signed off with that simple, maddening -D.

Humalakhak siya na tila nang aasar pa. “Ah! Naalala ko na. In works inspired by Ottoman divan poetry, a nightingale is sometimes shown weeping among blooming roses with sharp thorns. The nightingale's suffering among the beautiful but painful roses represents the pain of love and longing. Love and longing, huh?” Ah, fuck. Why did I even paint this piece of shit. “Itapon mo na lang o kaya ilagay mo sa bodega. Magbibihis lang ako,” paalam ko sa kanya.

Hindi niya alam kung ano ang pinag-uusapan ni Kaizer at ng Lola niya, pero ramdam niya ang bigat ng hangin sa paligid. Mataas na ang buwan sa kalangitan, at ang malamig nitong liwanag ay bumabalot sa buong hardin. Hindi napigilan ni Lexie ang mamitas ng ilang bulaklak ng rose at sunflower mula sa namumulaklak na bakuran. Napakabango ng mga ito, at gusto niyang dalhin pauwi upang patuyuin. Maaari itong isipit sa libro o di kaya ay ilagay sa frame bilang display. Maganda ito para sa kanyang silid.

Hanggang sa biglang humangin, malakas at kasabay nun lumipad ang mga peach blossoms. Para akong napako sa kinauupuan ko, ang dami! Parang ulan ng bulaklak. Hindi ko napigilan, tumayo ako, lumabas ng pavilion, at iniunat ang kamay ko. Hinayaan kong dumikit sa palad ko yung mga petals. “Ang ganda…” bulong ko. Hindi ko naalala kung kailan ako huling humanga ng ganito sa isang bagay na ganito kasimple.