Poetry On Myself นิยาย & เรื่องราว

Typical Suarez. Hindi ko mapigilan ang sumagot sa note niya. You're an asshole that's why you're bored - EDZ Napatitig ako sa blankong papel at nagsimula ng magsulat ng isang tula. I read my own title and I don't know why I suddenly felt how empty my heart is. 'Go Beyond Limitations'

“Alam mo talaga kung paano ako pakiligin, ‘no?” I giggled. “Of course, isang harot ko lang sa ‘yo, bibigay ka na, eh.” “Tsk. You’re unfair habang ikaw ang tigas mo.” I just giggle and hugged him tight. Nilipat niya ang page niyon. Ang notebook na iyon ay naglalaman ng mga hinaing ko sa buhay. Hindi kasi ako nasanay na magsabi ng nararamdaman sa ibang tao kaya sinusulat ko na lang. Writing is my comfort zone. Through writing, I am able to say what I want to say. Mga bagay na hindi ko masabi-sabi sa ibang tao.

Kinutusan ko naman ang sarili na hindi talaga ako nanaginip na nangyari na talaga 'yon kagabi. Dahan-dahan akong bumangon. Napahinga ako ng malalim ng maka-upo ako sa gilid ng kama. Dahan-dahan akong tumayo at halos mawalan ako ng malay sa sobrang sakit. My knees wobble the reason why I feel in the mattress.

Inakap ko ang sarili ko dahil parang walang ibang kayang gumawa nun. At doon, sa ilalim ng dilim ng langit, pinakawalan ko ang sarili kong maging mahina. Wala nang pakialam kung marinig ako. Humagulhol ako—'yung hagulgol na walang tunog sa una, tapos biglang sasabog. “Pagod na ako…” Ang bulong ko, para sa sarili ko lang. Dahil tila ba sa mundong 'to, ako na lang ang kakampi ko.