Novel & Cerita Poetry On Myself

Marahil ay naaawa. Iyon ang ang paulit-ulit kong tinatak sa isip hanggang sa matauhang muli. It's a non-ending cycle and it's kinda frustrating. Imbes na mag-isip ng kung ano-ano, nilibang ko na lang ang sarili sa pagsusulat ng buong pangalan. Lumien Castellano. I recited it out loud and it felt smooth even in the tongue. Hindi ko na napigilan ang tuwa at inulit-ulit pa iyon nang ilang beses na tila ba isang sirang plaka na.

Agad naman ako tumalikod at doon ko na binuhos ang lahat ng sama ng loob ko sa loob ng sasakyan. I was in the darknest, so darknest I became. I don't blame anyone. I did this to myself. It's my fault. Everything is my fault.

May pilit na iniiwasan pero iyon at iyon pa rin ang ginagawa na nagpapalabas na pinagmumukha lang nating tanga ang sarili. I felt use, stupid and worthless just because of my own shallow mind.

Nobody knows, nobody knows And I was dancing in the rain I felt alive and I can't complain But now take me home Take me home where I belong I can't take it anymore “Please, ayoko pang mamatay!” “Spare my wife, Xenia! She's the only treasure–” “If you want my money, I can give you all of my wealth, we can negotiate, don't kill me!” I was painting a picture The picture was a painting of you And for a moment I thought you were here But then again, it wasn't true, down And all this time I have been lying Oh, lying in secret to myself I've been putting sorrow on the farthest place on my shelf La di da!

Napangiti ako. Parang may bagong pintuang bumukas sa buhay ko. Hindi ko alam na kaya ko pala itong gawin. Hindi ko akalaing ganito pala kasaya ang lumikha. Parang bawat guhit ng stylus ay may kasamang pangarap. Parang bawat kulay ay may sariling kuwento. At sa unang pagkakataon... Pakiramdam ko mayroon akong mundong matatawag na akin.

Nanatiling tahimik ang buong glass pavilion. Tanging ang mahinang paghikbi ko ang naririnig. Sandali akong kumagat ng ilabang labi ko para humugot ng lakas at ihanda ang sarili para magsalita. “Darken... you found me when I was broken, hiding behind the mask of my own insecurities. You saw the woman I was afraid to be,” panimula ko, ang boses ay basag at nanginigig.

At sa pagkakataong ito, sa harap ng pag-alis, dala niya ang mabigat na katotohanan na hindi lang siya basta bayani—siya rin ay may karapatang masaktan, umiyak, at mangarap ng mas mabuti. Habang nakatingin siya sa bintana ng bus, lumipad sa isip niya ang mga linya ng kanta — isang paalala ng kanyang tunay na sarili, na higit pa sa mga imahe sa labas, higit pa sa mga inaasahan ng mundo. "I can't stand to fly I'm not that naive I'm just out to find The better part of me..."

How ironic that you have to experience the ugly side of life before you realize the beauty of it. Walang ibang katabi, kundi ang sarili. Mag-isang aawit sa dilim gamit ang mga liriko at ang sariling tono. Walang nakakaalam... na para bang lihim. Tanging ikaw lang ang nakakabisado. Ganiyan ang mundo. Pero kahit kailan... hindi ko ito kinasuklaman. Because the world has him. It has Hayes. Siya ang maiksing ligaya ko sa malupit na mundong ito.

At doon ko mas lalong kinain ang sariling pride. Hindi ka espesyal, Leah, paalala ko sa sarili ko, mas mahigpit na ngayon, mas desperado. Isa ka lang sa mga madadaanan niya. Ganoon din naman ang tingin ko sa sarili ko at sa mundo na tila hindi naging patas sa akin.

🎶I always stay at home 'Cause I'm not good in public I sit here on my phone I'm always disappointed I watch them live their lives I wish that I were happy Victim of my generation Time machines cannot erase it🎶 Tuwing inaatake ako ng anxiety ay lagi akong magmukmuk at umiiyak ng palihim at tahimik dahil lagi kong nararamdaman na walang maniniwala sakin at pagsinabi ko sakanila ay sasabihin lang kaartihan lang yan. 🎶Who am I supposed to be? When will I be complete? When will they be proud of me? It's getting harder to see🎶 i hate my self so much 🎶Slit my wrists, bloody fists Questioning why I exist Pain persists, evil gifts Fucking up my life to shit I'm worthless, I'm worthless I'm worth