Poetry On Myself นิยาย & เรื่องราว

When it's so full of tricks I'll be toasting the gold lights of life The trail is cold and hard The course of the light of the child Slow messenger I'm in charge of the coal and the fire White noise calling on a sudden deluge I'm chased out of breath trying to come back to you I'm in arrest of the subtle hues I'm in the self sick solitude

Daig ko pa ang naputulan ng dila at parang batang kinurot na bagama’t hindi man umiyak ay tahimik at walang kakibo-kibong umayos ng upo. Did I really know how to appreciate people around me? Kilala ko pa ba ang sarili ko? Ako pa ba ito? O ibang-iba na ako dahil sa pag-iingat ng galit ko sa mundo, kay Dad at sa ibang taong wala namang kinalaman sa kamalasan ko sa buhay? I was muted. Whatever the words written in my mind, I am the one who knows alone.

Hindi dahil sa mag-isa ako, kundi alam ko na marami silang nakapalibot sa akin pero kailanman ay hindi ko sila naramdaman na nandito para sa akin. Huminga ako nang malalim saka pinilit ang aking sarili na huminto sa pagluha. Masakit na ang mga mata ko dahil sa kakaiyak, pero wala akong magawa, kahit ang indahin ito'y wala akong oras. Sapagkat, walang ibang magpapagaan ng aking kalooban kundi ang sarili ko lamang. Tulad nang aking nakasanayan. Tulad noon, na ako pa rin ngayon. Ako pa rin hanggang wakas. Ako lang.

Kausap ko sa aking sarili. *********

I felt like the words choked me more. I am drowning from my own anger. All my life, I see myself as coward who can’t do anything. Pero ngayon, gusto kong ilabas lahat ng naipong emosyon na tinago ko sa mahabang panahon. Gusto kong idamay lahat, ipadama sa kanila kung gaano ako naging miserable. Lyah, save me… Nangunot ang noo ko at napapikit nang mariin.

Pakiramdam ko noon, basta hawak ko na ang kamay ni Mom, wala na ang pangamba ko. Kahit anong sabi ko kay Dad na kaya ko ito at ako na ang bahala sa sarili ko, sa huli, kay Mom pa rin ako tatakbo. She cleared her throat and began to sing. [Grey November, I’ve been down since July. Motion captured put me in a bad light. I replay my footsteps on each stepping stone, trying to find the one where I went wrong…] Mom, I’m sorry that I became like this.

Ang mga pader na itinayo ng takot at pagdududa ay nagsimulang gumuho nang paunti-unti, at ngayon ay nasa aking mga kamay ang pagkakataong patunayan ang aking sarili—hindi sa pamamagitan ng mga salita, kundi sa pamamagitan ng tapat at mabubuting gawa. TO BE CONTINUE

Nakangiti kong kinakausap ito. "Ang ganda, ikaw ang liwanag sa madilim na kalangitan. Liwanag na nagbibigay ng pag-asa kahit na dumating sa puntong walang-wala na." Nasasabik akong gumawa ng tula. Ito ang ginagawa ko sa tuwing naiisip ko kung ano ang pakiramdam ng may pamilya at sa tuwing nalulungkot ako. Ngayon, magkakapamilya na rin ako. Magagawa ko rin ang paggawa ng tula nang masaya ang pakiramdam ko.

"Ni hindi nga yata marunong ngumiti nang matino 'yon." Napatawa na naman ako sa sarili kong reklamo. "Saka ang hirap mabuhay sa mundong puro masusungit ang tao..." Huminto ako sandali bago mapailing. "Ay, bahay pala. Hindi mundo." Napakagat ako sa labi upang pigilan ang sariling matawa. Talagang wala na akong matinong kausap. Patuloy akong nagdidilig habang kinakausap ang sarili ko. Kung may ibang taong makakakita sa akin sa mga sandaling iyon, malamang ay iisipin nilang may sariling mundo ako.

Pero ang bawat salitang lumalabas sa aking panulat ay puno ng pait at pangungulila. "Ang pinakamasakit na bahagi ng pagtakas ay ang pagtuklas na dala-dala mo pa rin ang iyong bilangguan sa loob ng iyong puso. Akala ko, kapag wala na ang mga pader ng mansyon, malaya na ako. Pero paano ka magiging malaya kung ang bawat tibok ng puso mo ay binabanggit pa rin ang pangalan ng iyong bantay?"