Promdi Manila の小説・ストーリー

Ang layo ng Pampanga sa Manila ay halos 200 kilometers, at dahil may meeting si Elijah kinabukasan, hindi na sila nagpalipas ng gabi doon. Hatinggabi na pero punuan pa rin ang kalsada. Ang ingay ng makina ng Red Limited Edition 911 ay agaw-pansin. Bawat stoplight, may mga taong kumukuha ng picture. Sobrang satisfied ang vanity ni Athena. Feel na feel niya ang pagiging "it girl." "Elijah, I'm so happy today. Thank you ha..." malambing na sabi ni Athena. Pero paglingon niya, nakitang tulala ang lalaki. Inabot pa ng ilang segundo bago ito bumalik sa wisyo.

Ten pesos nga lang naman ang ice cream ni P. "Sa inyo na po." "Naku, Sir! Napakalaki po nito." Piliti isinosoli ng matanda ang pera pero iginiit niya at sinabing ipamigay ang ice cream sa mga bata para makauwi na ito. Nahihiya itong nagpasalamat pero biglang napakunot nang matitigan siya. "Sir, taga-Maynila po ba kayo?" "Hindi po, Manong. Taga-Amerika po 'yan." Si Pietra ang sumagot para sa kaniya habang dinidilaan ang ice cream.

Theo Manila Lumuwas muna kami ng Manila upang asikasuhin ang ilang dokumentong kailangan upang tuluyang ng mailipat sa pangalan ko ang pagpapatakbo ng mga negosyo. Matapos asikasuhin ang pakay ay hindi kami dumiretso sa mansion dahil hindi pa ako handang harapin ang nakababatang kapatid at lalo na ang madrasta ko.

Southeast Asia – Philippines. Pakiramdam ko ay may humila sa sahig mula sa ilalim ko. “Timestamp?” tanong ni Rafael. “Six hours ago.” Anim na oras. Habang kami ay nagse-set up dito, may mga taong nag-uusap tungkol sa anak ko na parang isa siyang produkto. Pinikit ko ang mga mata ko sandali. “May pangalan ba?” tanong ko. “Walang real name. Pero may descriptor.”

usal niya na naman. "Hindi ka pa ba nasanay?" may halong pag mamayabang kung saad. "Ipagluto mo naman ako. Miss ko na dishes mo eh. You know naman, kagagaling ko lang pinas!" "How's Philippines?" "Still the same. Maingay, mainit, traffic sa Edsa lagi but masayang-masaya pa rin ang mga puso ng mga tao doon. Wait... Nabanggit sakin kanina ni Les na uuwi siya sa pinas for book signing. Ikaw din ba?"

she demanded over a pained voice. Sinusubukan niyang ipahiwatig dito ang sakit na dinadamdam niya ngayon ngunit tingin ni Rain ay malabo nitong makita dahil lunod na lunod ito sa alak. Huminga siya nang malalim at pilit na pinakalma ang sarili, she moistened her lips before talking again. "Alam mo bang muntikan nang ipadala ni Sir. Rico ang isa sa atin sa Manila branch dahil sa nangyari kahapon, ha?"

Sabi ko habang nag-uunat ng aking dalawang kamay “Oh! By the way Nay, are you alone here? “Hindi Iha may apo ako.Teka lang, nasaan na ba ang Batang iyon? “Nanay, niabot na po ba si Mam Pia? narinig naming sigaw ng dalaga habang papasok sa loob ng bahay. "Oo, sulod na ngari para ipailha taka." "Pia, siya 'yong apo ko 1st year high school na yan hindi lang halata dahil maliit. Nasa Manila naman ang mama n'ya dahil iniwan sila ng magaling na lalake kaya kumakayod sa malayo ang ina nang may pang suporta sa anak." “Hello po ate Pia! Tama nga po ang sabi sa akin ni lola na ang ganda-ganda n'yo po.Tingnan mo kahit walang make-up ang ganda pa rin ninyo." manghang sabi ni Mina sa akin.

SYLVASTRA MANSION Ilang linggo na rin ang nakakaraan simula ng makaalis ako sa lugar na 'to. Walang pinagbago, mas lalo pang gumulo. Kapansin-pansin ang mabilis na pagkilos ng mga katulong na para bang hinahabol sila ng isang mabangis na hayop. We are now in Pramana, an exclusive subdivision here in Makati where the city’s most prominent and powerful people live.

Pakiramdam niya ay isa itong strict na boss. Hinawakan pa nito ang salamin sa mata habang matamang binabasa ang resume niya. "So you're not from Manila, a probinsiyana, huh? What brought you here in Manila, Miss de Lara?" Saka na siya nito tiningnan nang itanong iyon. "A-ahm..." Hindi niya napaghandaan ang tanong na iyon. Alangan naman sabihin niya ang totoong dahilan kung bakit napadpad siya ng Manila.