Swimming Lessons Manila Novels & Stories

mabilis na sagot at napangiti. "Gusto kong aralin 'yong mga ginagawa nila dati noong bata pa sila! Sabi mo, swimming? Tama ba?" hindi ako sigurado dahil nakalimutan ko na agad iyong sinabi niya noong una kaming nagkaroon ng lesson. Masyadong maraming nangyari at madami pa siyang ipinasok sa utak ko na impormasyon.

Kaya kung ano ang gusto niya, susundin ko na lang. Ngayon ding umaga, sinabihan ko si Madam Imelda na mag-hire ng taong magaling gumamit ng iba’t ibang baril. Malaki naman ang mansiyon ko, kaya puwedeng dito na rin sila mag-ensayo. Nung tanghali, dumating na agad ang magtuturo kay Alina. Pati si Madam Imelda nagpaturo na rin. Gusto ko rin sana, kaya lang sinabi ni Madam Imelda na mas maganda kung ‘yung libro at swimming pool ang una kong aatupagin. Kung matututo raw kasi akong mag-magic, mas magiging malaki ang laman sakaling mapalaban kami sa maraming tauhan ng tiyahin ni Alina na si Madam Camilla.

Bakit lagi siyang humihinga ng malalim may problema ba siya sa pag hinga. Maya maya ay nagpunta na kami sa dagat. At palagi niya akong kinukuhanan ng pictures para daw may mapakita sa family niya. Habang nagtatampisaw ako ay pinili kong mas pumunta sa medyo malalim para maka langoy ng malalim. Grabe sa manila bay hanggang tanaw lang ako dun kasi mahirap naman mag swimming don baka magkasakit ako.

Napailing ako. Iminuwestra ko naman ngayon ang paggalaw ng kamay at paa. Tinuruan ko siya mag floating sa tubig, ang butterfly strategy din ay tinuro ko sa kanya. Bawat dikit ng balat namin ay talagang nagpapainit sa akin ngayon lalo na at basa ang kanyang katawan at sobrang lapit namin sa isa’t-isa. Tumagal ang swimming tutorial ko sa kanya ng tatlong oras at mayamaya ay nagagawa niya na ang lahat ng tinuro ko sa kanya. (end of flashback)

malugod niyang pagbati. "Uhm, I just want to ask if you have swimming lessons here in the Coast." nakangiti kong tugon. "Unfortunately ma'am, we don't have that kind of service here in the Coast..." nadidismaya niyang tugon na nagpadismaya rin sa akin. Tumango-tango ako kahit dismayado. "But we can suggest you to inquire for surfing lessons, our surfers here are also swimmers, maybe we can manage to settle the discussion about your swimming lesson." dugtong niya. Napaisip naman ako.

bati niya rito nang tuluyan siyang makalapit. “Look Mommy, I know how to swim until the other side,” sabi ulit ng anak niya bago pinakita sa kanya ang pinagmamalaki nitong bagong natutunan. Her son took swimming lessons since he turned a year old. Ideya yon ng Mommy niya na ganoon din ang ginawa sa kanilang magkakapatid. But Atlas never really swam big pools like the one Knoxx has here in his penthouse. Her son’s little arms and legs couldn’t last long. Kaya naman nagmamangha siya sa ipinapakitang gilas ni Atlas ngayon sa paglangoy.

Napasunod ang tingin ng mga ito sa kanila. Pagdating naman ng dagat ay kaagad silang nagsimula ni Federico sa surfing lesson. Wala na silang speedboat at manu-manong nakipagbuno sa alon. Natuto na rin si Monica magbalanse na hindi ginagabayan ni Federico. Halos ayaw na niyang tumigil kahit palubog na ng araw. Dalawang oras din silang nakababad sa tubig. Nang mapagod ay tumabi si Monica kay Federico na humiga sa buhangin. Nauna na umahon sina Kenji at Craig.

Uminom naman ako ng tubig dahil parang may kung anong bumara sa lalamunan ko. I heard Sheehan chuckled. Tinaasan ko lang siya ng kilay. Anong problema nito? Bago magsimula ay binanggit ko ang mga paalala at dapat tandaan sa pagsasagawa ng aming surfing lesson. Mayroong pool para sa pagpapraktis. Pinakuha ko na ang kanilang surfing boards. "I don't have surfing board" singit ni Sheehan. Kinamot nito ang sentido, dahil mukhang iyon ang kaniyang nakalimutan.

Shit, ano bang nangyayari sakin? "Start with floating and kicking exercises to build your confidence and balance in the water. Don't rush, practice your strokes slowly to ensure proper form." Tumango-tango ako habang nakikinig sa instructions niya. In all fairness, huh? Ang well spoken niyang magsalita, parang instructor na talaga ang lagay niya ngayon. Ang gaan lang ng bawat pagkakabigkas niya, hindi nakakasawang pakinggan.

Ibig sabihin ay walang gaanong makakapansin sa amin. “Sure ka ba rito? Habang hindi pa umaalis ang barko puwede ka pang umatras. 11 hours ang Manila to Coron, kaya mo ba?” tanong ko sa kaniya. Kumunot ang noo niya. “Hindi ba dapat ikaw ang tinatanong ko niyan. I remember you don’t know how to swim. I remember what happened back then in Ilocos.” Iniwas ko ang tingin ko sa kaniya at nagpanggap na abala sa pagkuha ng phone ko sa bag.