Puno Ng Balete นิยาย & เรื่องราว

Niyaya na siya sa balcony at gabi na pala sa labas hindi niya gaano halata sa loob dahil ang liwanag ng buong loob ng bahay nila Nich . '' ganda ng view dito .Diba yon yung puno na nakita natin noong nag jogging tayo kita pala dito dahil may ilaw na doon '' tinuro niya ang malaking puno sa may bangin na tanaw kung nasa balcony sila.Pinasadya ni Nich na palagyan ng ilaw doon at may plano pa siya sa puno kaya binili niya ang lupa na kinatatayuan nito .

malamig na ani nito na pinaandar na ni Caleb ang sasakyan at tinuloy na ang biyahe nila. Ilang minuto pa ang lumipas ng makarating na sina Uno sa tinuturo ng pin location na sinusundan nila. Sa tingin nu Caleb ay nasa pinakadulo sila ng pinuntahan nila dahil puro puno na ang nakikita nila, yet may isang bahay na gawa sa kahoy ang nakikita nila. Lumabas na si Uno sa kotse ganun din sina Caleb at sina Santi nang mapalingon sila sa isang bulto na bumagsak sa isang puno malapit sa kahoy na bahay.

“Hindi n’yo kailangang ipamigay ang buhay ko.” Sumandal si Alejandro sa upuan. “Hindi ka namin ipinamigay. Pinuwesto ka namin.” Parang sinampal si Lea ng mga salitang iyon. “Pinuwesto,” ulit niya. “Parang chess piece.” “Ganun ang mundo natin,” sagot ng ama niya. “Laging ganun.”

“Rosaline! Lumabas ka dito!” Isinara ko ang sikretong pinto at nagtago sa likod nito kasama si Rosaline. “Nasaan ka na? Rosaline! Alam kong nandito ka!" Sigaw ng lalaki. Kinakabahan kong hinawakan ang kamay ni Rosaline at nakalimutan ko itong bitawan. Natahimik din si Rosaline. Pagkaalis ng lalaki, malamig niyang sinabi, "Kung gayon, hindi ka bulag."

Nasapol ito sa kaniyang ilong, dahilan na matumba ito at rason din upang maiputok ng kaniyang guwardiya ang baril na sinentro kay Alejandro. Isang putok ng baril ang umalingawngaw at natamo iyon ni Alejandro sa kaniyang kaliwang balikat. Nagsigawan ang mga tao, sa rasong iyon ay dinumog sila ng mga taong bayan. Dahan-dahang naabot ni Alejandro ang matandang Nunez saka pa niya ito hinawakan sa magkabilang balikat. Alam niyang may tama siya, at malakas ang pagdaloy ng dugo nito. Alejandro stand with honor and stare to Don Nunez' eyes.

kinuha ni Esmeralda ang Bato na kulay abo, bilang ala-ala kay Brayan, kinuha niya ito habang di mapigilan ang kaniyang pag iyak, habang si Eizen at Ezikiel ay umiyak din na halos wala ng pag asa. Makalipas ang ilang buwan, isang bagong monumento ang itinayo sa Grand Plaza. Hindi ito isang estatwa ng isang mandirigma, kundi isang simpleng hardin na may isang plake sa gitna. Nakasulat dito: "Para sa mga bayaning namuhay at nagsakripisyo nang tahimik." Ang mundo ay nagpatuloy. Sa pamumuno ni Kael, at sa tulong ng mga Brilliones na ngayon ay iginagalang na mga tagapayo, isang tunay na malayang lipunan ang unti-unting nabuo.

Bilang isa sa mga anak ng hari, tungkulin talaga ng mga ito na magbigay pugay tuwing daraan ang alin man sa kanilang tatlo na magkakapatid. “Anong!” reklamo niya at napahawak sa braso nang dumaplis sa makapal niyang kasuotan ang isang humahagibis na punyal na nanggaling sa kung saan. Ang isang punyal na iyon ay nasundan pa ng pangalawa, pangatlo, hanggang sa pinaulanan na siya ng kung sino mang Poncio Pilato ang nagtatago sa makakapal na haligi ng palasyo. Nagsalubong ang kilay niya nang makilala kung sino ang nagbabato nito. Isa lang naman sa kanilang tatlo ang mahilig makipaglaban gamit ang mga patalim.

Subalit wala pa rin si Lance rito! Sa puno! Bumalik siya para puntahan ang puno kung saan nagsimula ang lahat ng nararamdaman niya. 'Patawad' Nabitiwan niya ang bungkos ng bulaklak at agad na tumulo ang luha niya ng mabasa ang nakasulat sa puno. "Letlet!" Hingal na tawag ni Birang sa pangalan niya.

"Hay! Nakalimutan ba nilang lahat ang sinabi ng Master ng Pavilion of Gods and Kings? Na ang kakaibang batong bola ay nasa tuktok ng isang napakamapanganib na puno?" Habang nakatingin sa mga taong nagmamadaling lumipad papunta sa sinaunang puno, hindi napigilan ni Fane na bumuntong-hininga. Gayon na nga, sa sandaling maaabot na ng lalaki ang batong bola—humigit-kumulang sampung metro mula rito—ay napatay ng isang sanga ng puno. Biglang naging malaki at napakatalim na parang espada ang nakakatakot na sanga at humampas ito papunta sa lalaki nang hindi niya nalalaman. Tumusok ito sa puso niya.

Puno ng taong naghihiyawan sa gilid ng dalampasigan at may tinanghal ng panalo. Napadako naman sila sa isang palaro na kung tawagin ay palosebo. Limang punong kawayan ang nakahilara at mag-uunahang akyatin at kunin ang premyo. Maging ang katabi niyang binata ay napahiyaw sa saya nang may maunang makarating sa dulo. Pagbaba ng nanalo ay inabutan pa ito ng binata ng pera.