روايات وقصص ضمن Scary Balete Tree

Sobrang nakakabighani ang ideya ng balete para sa akin. Lumaki ako sa probinsya kung saan lagi kaming pinaaalalahanan ng matatanda na huwag maglaro sa ilalim ng punong balete pagpatak ng dilim — hindi lamang dahil madulas o madilim, kundi dahil para bang may ibang presensya na humahawak sa katahimikan.

Sa totoo lang, maraming dahilan kung bakit itinuturing na supernatural ang paligid ng balete. Una, ang mismong itsura nito: makakapal na ugat na parang mga palad o ugat na bumabalot sa paligid, nagiging eskinita o kuwadra na pwedeng pagtaguan. Ang canopy ay napakapal kaya halos hindi pumapasok ang liwanag ng araw; kapag may hangin, ang tunog ng dahon ay nagmumukhang bulong. Idagdag mo pa ang mga hayop tulad ng uwak, kuliglig, paniki, at iba pang insekto na naglilihim sa gabi — nagkakaroon ng kakaibang acoustics na madaling mapagkamalan ng utak na boses o yapak.

Malaki rin ang ginagampanang kultura: mga kuwentong-bayan tulad ng ‘nuno sa punso’, ‘diwata’, o ‘kapre’ ay nailipat sa balete dahil malalaki at matanda ang mga puno, parang tahanan ng mga espiritu. May rituals o inaalay na pagkain sa ibang lugar, kaya lumalalim ang pahinuhod ng misteryo. Personal, may mga pagkakataon na habang naglalakad ako palapit sa isang lumang balete, parang bumabagal ang tibok ng puso ko at lumalabas ang isang malamlam na amoy na mahirap ilarawan — hindi ako superstitious pero tinurok ako ng kilabot. Siguro iyon ang combinasyon ng biolohiya, ingay, at kwento na naglalagay ng balete sa kategoryang supernatural sa isipan ng marami.