Put A Smile On Manga Novels & Stories

Katulad ng ginawa niya nung una, patuloy niya itong pinagmamasdan habang paulit- ulit ang marahang paghaplos. Damn, that freaking smile Aquilino. Don't smile at me. Just don't. You're more handsome this way. A smile is impeding, it erodes the beautiful construct that is your face. When you smile, you are dismissible, a slight appreciation of cuteness that is numbered. Yet when you are like this, expressionless with your lips just idle, you are mesmerizing... Yun nga lang, may bahid ng kalungkutan sa iyong mga mata. Paano ba iyan mawawala?

Kumunot ang ilong niya at hinaplos iyon sa pisngi ko na ikinagigil ko. May namamagitan sa amin. Napakalakas nito at hindi maaaring balewalain. Ay shit! "Smile, El.Nanonood siya." Saglit kong tinitigan ang mukha niya at saka dahan-dahang sumilay ang isang matamis na ngiti.

“The camera loves your edge. May kakaibang tapang ang mga mata mo. Even when you smile, there’s still this lingering resentment in your eyes.” Ngumiti ako nang tipid at nagpasalamat bago naglakad patungo sa dressing room. At habang tinatanggal ko ang mabigat na makeup sa aking mukha, pumasok si Kaito dala ang isang serye ng mga lokal na magazine na bagong labas pa lamang.

I can’t believe that I look like this when I smile. Despite the sweat and disheveled hair, my face looks bright. It was shining. And I know that it’s because of the smile. Ganito rin si Oxem sa paningin ko kapag ngumingiti siya nang totoo. Nag-iiba ang aura niya. Mas nagiging attractive siya sa paningin ko sa tuwing ganito ang ngiti niya.

No reaction pa din ito at nakatingin lang sa akin. Mayamaya ay kumilos ang mga kamay ko at hinaplos ang mukha niya. "Sooory na, patawarin mo na si Liza pati na rin ako." Malambing kong pakiusap na parang ginagayuma siya. Nakahinga ako ng maluwag nang makita ang unti-unti niyang pagngiti sa akin. "What does a smile mean?" Tiningnan ako ni Liza, trying to evaluate Jarred's reaction.

Kapagkuwan ay iginuhit niya ang kanyang business-like smile—’yung tipong pilit na inaayos ang mga labi, sinasanay ang sarili na anuman ang kalabasan ng gagawin niya, kailangang manatili pa rin ang ngiting iyon sa kanyang mukha. Nang makontento sa ibinungad na kapanatagan ng loob, marahan siyang pumihit paharap sa kinaroroonan ni Miguel. Isa-isang hakbang, mabagal ngunit matatag, habang nakasalikop ang mga kamay sa likuran—tila pinipigil ang anumang kaba na gustong kumawala. Tila naramdaman ni Miguel ang kanyang presensya, kaya agad niyang nasulyapan ang pag-angat ng tingin nito—agad siya nitong hinanap.

kunot-noong sabi ni Ate Sam. “Okay lang. Hindi lang naman basta h*ntai ang gagawin natin, tayo ang mag-a-animate ng isa sa pinakasikat na adult manga sa Japan,” komento ni Enzo habang hinihimas ang kanyang baba. “Yeah, it’s an honor,” sarkastikong sabi ko at natatawang umiling.

Babalik ka rin sa akin. "It's a deal," I smirked and accept his hands. Tsk! Just wait for me baby. *Evil smile*

wala sa sariling sagot ko sa kanya na ikinatawa niya ng mahina. "I understand, but try to smile," sabi niya pa bago dahan-dahan na binuksan ang pinto ng function hall kung saan gaganapin ang meeting namin. Kaagad akong pumasok kaso hinawakan niya ang siko ko kaya natigilan ako para lingunin siya. "Huh?" tanong ko pero ngumiti siya lalo. "I said smile. You can change the worl with just your smile," sabi kaya unti-unting sumilay ang maliit na ngiti sa akin. Napailing rin ako ng dahan-dahan.

Vanessa smiled at me and I smiled back. ---- A/N: Argh! Buti natapos ko 'to. Hahahaha! Enjoy reading! -yeslone