Romans & histoires Put A Smile On Manga

Tumalikod ako para hindi siya mailang na magbihis, napalingon ako ng iabot na niya ang jacket ko at ngumiti siya sa akin. Napatulala ako at tumitig lang sa mukha niya, hindi ako namamalik-mata, it was a genuine smile, hindi gaya nung mga ngiti na nang-aasar o nanguuyam o puno ng sarcasmo na binibigay niya sa akin noon. Teka? Ngumiti si Sanya sa akin?

Siya naman ang napaiwas ng tingin. “W-what are you talking about?” “Ngumiti ka diba?! Umamin kana!” Alam kong OA akong magreact pero gusto ko lang talagang makita na ngumiti si Ice, kahit isang beses lang. “So what if I smiled? Is it a big deal? It's just a smile.” sabi nito at tumingala.

Wala. Bumuga ako ng malalim na hininga at nilingon siya. Napataas ang kilay ko ng makitang mapaatras siya. What a scaredy cat. Tsk. I gave her my most ironic smile. My smile is fake yet it would appear to her as a genuine one. Tumango-tango pa ako, “Yeah, you’re right, Marina.” I smirked inwardly when I saw her puff a breath of relief.

Napaukit naman ang aking labi nang masilayan ko ang larawan namin ng babaeng mahal ko. "Grabe! Ang cute ko talagang ngumiti, di tulad ng isa dyan, parang asong ulol na nakadrugs kapag naka-smile.", pagpaparinig nito sa akin. Tsk! Mukhang napapadalas na yata ang pamimikon nya sa akin ha?

Yung tingin niya ay parang may nabuo sa utak niya na hindi ko pa gets. Then he smiled. Yung kind of smile na hindi loud, pero solid. Supportive. Reassuring. Almost… proud?

Damn, pag mapapangiti ko itong high-end, million yata ang makukuha kong pera dahil sa mga magazines na sold out. Ngunit ang perang inaasam-asam ko, naging bato no'ng hindi man sila ngumiti kahit isa lang. What the hell is wrong with smiling? Hindi ba sila happy sa mga nararating nila? "Everyone? Smile for me, please." Marahang sabi ko.

“Then think of me. Think of how I gave up my crown just to see you hold that pen. If you fail—” Hindi na niya naituloy ang sasabihin dahil mabilis ko siyang tinulak. “Ang sama mo!” natawa ako nang bahagya dahil kahit papaano ay nabawasan ang tensyon sa dibdib ko. “That’s the smile I want to see,” aniya at nakangiti na rin. “Go. I’ll wait for you here. Good luck, my future Mangaka.” Tuluyan na akong napangiti. Ang sarap lang kasi pakinggan.

Hindi ko man lang naramdaman na mababa ang tingin ito sa akin. Katulong lang ako samantalang amo ko ito at kapag ituring ako nito, para lang kaming magkaibigan. "Picturan kita para profile picture mo. Kaya dapat mag pose ka. Iyung pinaka da best mong smile ang ibigay mo sa akin." nakangiti nitong wika sabay tutok ng camera ng cellphone sa akin Kaagad din naman akong nagpa cute. Walang pagdadalawang isip na ibinigay ko ang aking pinaka the best na smile na meron ako.

Halata bang kanina ko pa siya pinapanuod? Pagtapos naming mag-lunch ay muli kaming sumakay ng kotse at sabi niya ay may isa pa kaming pupuntahan. This time, dinala niya ako sa isang mall. Madami ang tao pagpasok namin sa mall kaya binalot agad ako ng takot at pagkabalisa, pero naramdaman nawala iyon nang hawakan niya ang kamay ko. Napatingin ako sa kanya at nakangiti siya sa akin, isang ngiting sa tuwing makikita ko ay kumakalma ang puso ko, at pinapalutang ako sa hangin. His smile is really contagious. His smile can bring light to a dark world. His smile can captivates the heart of anyone who can see it. His smile will make you feel that you’re safe with him and he will protect you no matte

hindi ko alam pero yung puso ko ay lumundag sa tuwa. "Especially your smile, I like them." and then he squeezed my cheeks. "Keep smiling, even though the world keeps throwing shit on you. Your smile is the best weapon to conquer all of those," sabi niya at ngumiti ngunit agad ding napawi ang ngiting nakaguhit sa kaniyang labi. "Wow naman, nagawa mong sabihin iyan pero hindi ka ngang marunong ngumiti." "I could I smile everyday if still feel guilty in everything?" yumuko siya.