Quote About Dancing Novels & Stories

I dance as if kami lang dalawa at wala ang iba, lalo na sila. "Such a good dancer, huh?" Lawrence commented on the talent that I have. Of course, dahil isa 'yan na sayaw na namaster ko sa dance training. Isa pa, dancing is my talent bukod sa iba pa. "Hindi masyado. Ikaw ata diyan ang magaling," binalik ko sa kanya ang sinabi niya na nakangiti.

Ngunit ramdam ko rin ang kakulangan sa loob ko—ang takot na hindi ko kayang labanan ang lipunan sa sarili ko. Kinailangan naming sumayaw sa ballroom. Ang bawat galaw, bawat hakbang, bawat titig ay sinusuri. Ang mga mata ng mundo ay nasa amin. Sa loob ng mga sandaling iyon, pakiramdam ko ay ako’y nasa isang pelikula na hindi ko pinili, ngunit hindi rin ko kayang takasan. “Relax,” sabi niya habang hawak niya ang aking kamay sa dance floor. “Huwag mong isipin ang iba. Ang mahalaga, tayo lang.”

Kung wala lang siguro ang dalawa nilang kasama ay baka naglakbay na ang kamay nito sa dibdib niya. "Do you want to dance?" tanong ni Jane kay Patrick nang ma-boring ito sa pinag-uusapan ng dalawang lalaki. "I already forgot how to dance." "You shouldn't turn down a woman who asked for a dance, Patrick," komento niya na gusto sanang makausap si Davis na tigilan ang paghawak-hawak sa kung saan-saang parte ng katawan niya. Nasa pampublikong lugar pa rin naman sila.

Hindi pa rin nawawala kahit hindi ko na siya nakikita, at wala na akong balita sa kanya. “Danreve, gumalaw ka naman. Sayaw na!” untag naman ni Golda. Hindi na nga kasi ako gumalaw, nakatulala pa. Nahihiya akong ngumiti, napakamot pa sa kilay. Nakasimangot na kasi si Golda, at ngayon ay humalukipkip na sa harap ko. “Golda, alam mo naman, I can’t dance. Hindi ako sanay sa ganitong sayaw. Ikaw na lang ang sumayaw.”

I wouldn’t let it end without showing-off my dancing skills. With that, I stood up, and went on the dance floor in a zigzag motion. I giggled when I reached the middle part of the dance floor. Heat crept in me, so I got rid of my crop top leather jacket which made my white lace bralette and navel piercing show.

May nag-angat ng kilay at mayroong tila naaliw. The music for a dance started up. Kung hindi siya nagkakamali, awitin iyon ni David Bowie na may pamagat na "Golden Years". Lance bowed his head and then presented his hand to her. Oh my God! Her eyes rounded. What is he doing? Is he asking for a dance? Inikot niya ang tingin sa bulwagan. Lahat ay pawang naghihintay sa mga susunod na mangyayari.

"Ito ang ibig sabihin ng mabuhay!" "Mag-relax ka lang," bulong ng dancer, ang kanyang hininga ay mainit sa aking tainga. "Just enjoy the show." Ang kanyang katawan ay gumagalaw sa likod ng aking upuan sa perpektong oras kasama ang musika. Naramdaman ko ang init na nagmumula sa kanyang balat, naamoy ang isang pabango na mas mahal pa yata kaysa sa kotse ko. Ang kanyang mga kamay ay hindi naman tumawid sa anumang limitasyon, ngunit para bang nangangako ang mga ito...

Adrian glanced toward the dance floor. Then back at me. “Dance with me.” My eyes widened slightly. “What?” “Dance.” “I can’t.” “Why not?” “Julian—” “Is busy.” I hesitated. This was dangerous. Too dangerous. But Adrian didn’t give me time to overthink. He gently pulled me toward the dance floor. My heart pounded as we stepped into the soft lights. His hand settled on my waist. Firm. Warm. My hand rested on his shoulder.

Her breath hitched. His chest tightened. The world blurred. A connection sparked between them—quiet but burning, forbidden yet undeniable. And then— The debut truly began. --- THE FIRST DANCE The lights dimmed slightly as the orchestra began a romantic melody. “Ladies and gentlemen,” the emcee announced, “the eighteen roses dance begins.” Harrison stepped forward, extending his hand with a slow, commanding grace. “You first dance, Azalea,” he murmured, voice low, deep, intoxicating.

Isang sayaw na puno ng lihim, peligro, at tukso. -Isang sayaw na tatawagin nilang "Dancing with Disaster"