Quote Japanese Novels & Stories

Hindi ko alam kung anong isasagot ko, kaya tumawa na lang ako ng mahina. "Maganda siya, kaya lang, mahal yata ito." sagot ko din kahit na hindi ako sigurado kung magkano ba talaga ang jacket na ito. Hindi ko alam kung paano mag convert ng pera ng Japan eh. "Kaya natin itong bayaran. Kung gusto mo, dagdagan mo pa." nakangiting sagot naman niya sa akin "Naku, huwag na...sayang naman kung bibili pa tapos pag-uwi natin ng Pinas, hindi ko naman magagamit eh." sagot ko din kaagad

Anong ibig niyang sabihin? "Ha?" His lips curved into smile. "Bakit nakasulat pa rin ang pangalan ko dito?" Nanlaki ang mata ko. What?! "H-Hoy! H'wag ka ngang magbiro ng ganiyan," suway ko. "ジャービス." "H-Ha?" Ibinaba niya ang notebook ko sa lamesa bago malokong ngumiti. "That's my name written in Japanese, right?"

Takot ko na lang talaga sa matanda. And speaking of him, mabuti na lang talaga at wala dito si Ojiisan. May pinuntahan sa labas, at sa gabi na raw ang balik. Thank you, Lord. Nakakaubos din kasi ng braincell kapag nag-uusap kami. Japanese kung Japanese. Naa-out of stock ang limited edition kong Japanese. Isa pa, malaya akong magpagulong-gulong dito sa sofa. Iyon nga lang at halos magpakain na ako sa sofa sa sobrang pagkabagot.

Agad naman tumango si lera. "Tama ka,klea.Dapat nating makasiguro kong tunay nga ang narinig mo -dahil hindi ako papayag na mapunta sa Japan.Alam nating lahat ang pagkatao ng mga hapon-masyado silang wild sa kama at mapanakit.Baka hindi na ako makabalik pa Kay tatay ko nang buhay kapag nangyaring ipadala ako sa Japan."malungkot niyang ani Sakin.

He is a fucking asshole! Kaya naman ng kausapin ako ng Lieutenant Taguro ng Tokyo, Japan, through e-mail, dahil hindi naman nila kilala ang tunay na ako ay tanggap mo ang offer nila. Atleast makakabawi ako sa hayop na damulag na iyon,ay pera pa ako.

Bitbit iyon ni Baste, dahil gusto niyang siya ang magsuot, kahit na maliit lang naman iyon at hindi masyadong mabigat. Napakagat ako ng labi habang nakaupo sa dulo ng slide at yakap ang sarili, pinipigilang umiyak. Pero kahit anong gawin ko, ayaw magpaawat ng mga mata ko at tinuloy ang pag-iyak. I’m not good at Japanese, unlike the Sierras who can fluently speak other languages as if it’s their mother tongue. English lang ang alam ko, pero hindi naman marunong ang mga Japanese mag English, kaya ang hirap makipag-communicate.

bulong niya habang yakap ako pero hindi ko pa rin 'yon masyado naintindihan. "I'm going to Japan....with Mazy."

Plan B. “Konnichiwa, Kenjin!”, mensahe niya sa kaibigang Japanese. Tumira din siya sa Japan for certain period of time at kahit paano ay may mga kaibigan din siya doon. Mga nakilala niya during her apprentice, at si Kenjin ang pinaka bestfriend niya sa Japan. Anak si Kenjin ng isang negosyanteng nagmamay-ari ng malaking kompanya sa Japan at natutuwa sa kanya ang tatay nito dahil sa mga ideas niya sa mga ibat ibang makina ng sasakyan.

"Alright. Tatapusin ko lang itong mga papeles na kailangan kong pirmahan. Then we'll go, okay?" "Okay! Ay! Wait, I have something to sabi!" "Ano na naman iyon?" Naupo ako sa tabi niya at kumain din ng tsokolate. Excited siyang humarap sa akin. "Did you know, hubby, we are so bagay talaga!" "I know." "Hindi! I'm talking about our pangalan! Kasi my name Yuji is from a Japanese origin na ang isa sa mga meaning ay second!"

Takot ko na lang talaga sa matanda. And speaking of him, mabuti na lang talaga at wala dito si Ojiisan. May pinuntahan sa labas, at sa gabi na raw ang balik. Thank you, Lord. Nakakaubos din kasi ng braincell kapag nag-uusap kami. Japanese kung Japanese. Naa-out of stock ang limited edition kong Japanese. Isa pa, malaya akong magpagulong-gulong dito sa sofa. Iyon nga lang at halos magpakain na ako sa sofa sa sobrang pagkabagot.