Quotes About Acceptance Novels & Stories

" tugon ko kay Cereina. Napailing nalang siya sa aking sinabi. "Kung matagal ka ng nagho-hold on sa isang tao at wala pa ding nangyari, hindi let go ang solusyon dyan. Acceptance. Kailangan mong tanggapin na niloko ka niya. Na hanggang dun lang kayo. Kailangan mong tanggapin na hindi ka niya ganoon kamahal. Kasi nagawa ka niyang saktan." dugtong pa ni Cereina na naka pukaw ng atensiyon ni Harah. Ang mga sinabi ng kaibigan niya ay tumatak sa kaniyang isipan. Narealize niya nalang na. Baka kaya hindi pa siya nakakalimot, hindi lang dahil nasaktan siya. Kundi, hindi niya matanggap. Hindi niya matanggap ang nangyari.

“Alam ko naman iyan, pero alam mo naman anak na….hindi natin alam kung hanggang kailan lang tayo sa mundo. Tulad ng papa mo, nanood lang kami ng tv, sa isang iglap, iniwan na tayo.” "Mama….I'm sorry…. kasalanan ko ang lahat." “Hindi mo kasalanan ang lahat anak, huwag mong lagi yang isipin, dumaan man sa punto na kung hindi dahil sayo ay hindi iyon mangyayari pero baliktarin mo man ang sitwasyon ay talagang doon lang siguro ang buhay ng ama mo. Kaya huwag na nating isisi sa sarili natin ang lahat.” Tumango ako sa sinabi ni mama. Tama nga si mama, acceptance at forgiveness ang kailangan, marami kaming natuklasan sa pagkatao namin kaya life goes on.

I caress my tiny bump the bump is almost visible since fitted sa akin yung damit. "Are you sure that you will attend the wedding honey? I know this is not good for you. Buntis ka at bawal sayo ang umiiyak" I simply smiled at mommy. I know she is just worried about me and my babies, pero ito ang lang ang nakikita kong paraan para ma mapakawalan ko na ng lubusan si Zayn. Acceptance is the key to be truly free. At matatanggap ko lang ang acceptance na yun kapag makita ng dalawa kong mga mata kung paano siya matali sa ibang babae.

"Ipakita mo muna na isa kang ulirang asawa. Asikasuhin mo sya, ipagluto mo o kung ano. Pag nagbago ang pagtingin nya sayo, edi go! Pero kung hindi, palayain mo na sya. Hindi naman kaduwagan kung susukuan mo ang isang tao Jih. Hindi rin naman sa lahat ng oras kailangan nating ipaglaban nating ang taong mahal natin lalo na kung nasa maling sitwasyon. Kailangan din nating matutong magpalaya para makawala na rin tayo sa bagay na nakakasakit sa atin. Acceptance lang ang kailangan natin kung minsan. Pag natanggap mo na sa sarili mo na hindi kayo para sa isa't isa , pati puso mo makakaramdam ng kalayaan" mahabang payo ni Trina sa akin. May punto nga naman sya pero ngayon pa ba ako magpaparaya kung

Paraan niya iyon para gawing patag ang kalooban. “Ano man ang gulo naming mga matatanda, wala kang kinalaman sa lahat ng ‘yon. Kung may nahirapan man sa lahat nang nangyari, kayo iyon. Stop feeling sorry for other people’s mistakes, Mere. Don’t let the past overshadow your future. I wouldn’t ask you to forgive your mother. Inaani ang kapatawaran at hindi inuutos. As for your father, he had some goodness inside of him, ngunit hahayaan kong ang ina mo ang magkuwento. At the right time, of course. Kapag nakahanda na ang puso mo. Kapag natanggap mo na sa sarili kung ano ang pinanggalingan mo, at kung ano at sino kang talaga. Acceptance is key, Hija, bago mo matutunang magpatawad sa iba.”

“It’s okay, Ahma. I understand po.” Nang sabihin iyon ni Atticus ay mabilis siyang niyakap ng matanda. Kasabay noon ang init na kumikiliti sa dibdib niya. “Kambal ang apo ko…” Acceptance—ang matagal na hinihintay ni Atticus na mangyari. Sa wakas, nadagdagan na naman ang pamilya niya.

"Tanggapin na lang natin na ganto talaga ang buhay. Sa totoo lang, mahirap sa akin 'to kasi kung kailan namang nagugustuhan ko na si Dylan tyaka pa nagkagan'to pero iniisip ko na lang na tanggapin ko na lang ang katotohanan na 'to. Ano namang magagawa ko diba? Ano namang laban ko kay Macy eh siya ang naunang makilala ni Dylan diba?" "You sounds defeated, Magi. And I don't like that." "Gaga. It's acceptance at hindi pagkatalo." natatawang sabi ko sa kaniya. "Hay nako, Magi. Kahit anong pagpapanggap mo na maging masaya, still makikita pa din talaga sa mga mata mo yung lungkot na kinikimkim mo sa loob mo." aniya saka hinawakan ang kamay ko. "Basta lagi mong tatandaan na hindi ka nag-iisa. Nandi

it's like all the pain in this world is being thrown at me, kahit na wala naman akong ibang ginawa kundi ang mag tiis at mag pasensya kahit wala naman akong ibang ginawa kundi ang magmahal at maging totoo. I don't know how long I can tolerate what other people do to me, because all I want is to be accepted by them. Akala ko kapag nag tiis ako at nag pasensya darating din ang panahon na matatanggap nila ako bilang ako pero hindi pala. It's true that no matter what you do for others, it's still not enough for them to fully accept you. When they know that you have fallen, they will continue to throw stones at you to make you fall even more.

"Sometimes we don't need people to accept us. All we need to do is to accept ourselves. That's what matters." "H-Huh?" He smiled before standing up. "You're beautiful, Kelly. Really." -----

" Sometimes things doesn't work according to your plan, It's hard to let go-- It's harder than what's other people think. Sobrang sakit din to the point na kamumuhian mo Ang lahat but trust me time will heal you, time changed everything...even though it's not the same anymore. Because even you cry hard you'll scream hard, di mag w-work lahat ng yan kahit luluha ka ng dugo it doesn't change anything. Acceptance is hard but just try to Gradually accept it. " Tumulo Naman Ang luha ko, Hindi ko alam...Hindi ko alam Kung magagawa ko. Litong Lito ako Hindi pinoproseso ng utak ko Ang lahat sinabi ni Akio. Walang pumapasok sa utak ko. " It's okay to cry to ease the pain, naiintindahan Kita" sambit n