Quotes About Conscience Novels & Stories

"Parang awa? Vladimir, you’re still so... human. You think this is about revenge? No. This is about purity." Binitiwan niya si Natalia at muling lumapit sa kama. Inihilig niya ang kanyang katawan kay Vladimir, ang kanyang mainit na hininga ay humahaplos sa leeg nito. "The Volkov blood is strong, but it is tainted by conscience. To serve our son, to serve the new world, that conscience must be burned away."

Hindi ko napaghandaan ang ganitong tanong sa akin sa isang tao. Wala sa sariling naiyuko ko ang aking ulo at mahinang tumango na syang ikangisi nya sa akin. Nahihiya man ako pero committed akong tao. Mas lumapit ito sa akin pero wala man lang kalakas lakas ang paa ko upang humakbang paatras hanggang sa marating ng ulo nya ang gilid ng ulo ko at may binulong. "As much i want to see you get hurt my conscience won't hold it." panimula nya.

She was just staring at me. “Fine. I don’t know why don’t you want to ask for help but I won’t be able to sleep tonight kung hahayaan kita rito. Dadalhin kita sa apartment ko kung wala kang kahit na sinong mapaghihingaan ng tulong,” aniya. Hindi ko mapigilan ang pagtaas ng kilay dito. She’s saying that her conscience won’t let her sleep, huh? As if that’s true. I know her. She won’t even blink when she’s killing someone kaya napaka-impossible ng kaniyang sinasabi.

Nakatingin lang si jaq sa may pader, tumuntungo-tungo dahil sa sinabi ko. "Mahirap talaga makalimot ng isang taong malapit sa atin lalo na kung iisipin mo palagi na dapat may ginawa ka o gagawin ka para sa taong 'yon bago siya mawala. Para bang hinahabol tayo nito at ayaw tayong palayain pero ang totoo no'n ay pilit tayong nagpapahabol sa konsensya natin, na dapat may ginawa tayo sa taong 'yon. Pero paano kung hindi na tayo magpahabol sa sarili nating konsensya? Hindi ba't hindi lang ikaw ang makakalaya?"

Tsk. Why am I even worried? Why am I feeling guilty all of a sudden? Nope. No way! I shouldn’t be guilty and there is nothing for my conscience to bother me dahil hindi niya deserve ang kaawaan. Hindi niya deserve ang awa ko. Hindi deserve ng mga kagaya niya ang awa ko. Ang mga walang kuwentang taong kagaya nila Agnes at Kiko ay walang puwang sa buhay ko, sa mundo ko kaya hindi dapat ako maawa.

Nauna siyang lumabas at pinagbuksan ako ng pinto. Akmang maglalakad ako palayo pero hinila niya ulit ang kamay ko, hinubad niya at coat niya at pinatong sa balikat ko saka hinila ako papasok sa coffee shop. "Ano ba? Sinabing wala kang pakialam sa buhay ko!" Matigas na saad ko pero ngumiti lang siya kaya mas lalo akong nairita. "Let you go, knowing you'd run off and try something foolish again? Lady, my conscience couldn't let that happen."

Its warmth comforted my soul. "I feel ashamed," I brought up. "Nahihiya ako. My conscience won't take it if ever I put you or anyone in trouble dahil sa inasal ko." I watched the smoke swirled from the cup of cocoa drink. Kagabi lang ako uminom ulit. At sinadya ko talagang magpakalasing. Kung nagawa ko mang mag-eskandalo o ano, it'd be totally my fault. Lalo na kung may nadamay o naabala ako.

“Madam Dunn, do you think you’re doing charity by coming to see me?” Pagkatapos lumipas ng pagiging desperada, napagtanto niya. Napagtanto niyang sa oras na ‘yon sinabi ni Madam Dunn ang pagbisita. “Madam Dunn, sa tingin mo ba gumagawa ka ng kabutihan sa pagbisita sa akin?” ‘If not, how can you say that with a clear conscience?’ “Kung hindi, paano kinakaya ng konsensya mo ang sabihin iyan?”

Conan as being to the rescue cursed multiple curses in all different ways, nagtigil lang sila sa pagtawa nang sabihin ni Conan na ipapa-pulis sila. “Don’t mind them. Their opinion doesn’t matter, you know the truth.” He said. Napayuko na lamang ako. Alam kong sobrang kalat na nung pictures kaya ganito na lang ang ga tingin ng tao sa akin. Iyong mga tingin nila na nandidiri, na parang kung makatingin ay hindi ka tao sa paningin nila.

Sinsisi pa nga niya ang kanyang sarili dahil doon. Nakangiwi ako habang pinagmamasdan ko siya na seryoso sa kanyang sinasabi sa akin. His sincerity is killing me. I know it's because of my conscience. Sa mga naririnig kong sinasabi niya sa akin ay nahihirapan ako na mag-isip kung ano ang isasagot ko sa kanya. Tatanggapin ko ba ang pagso-sorry niya kagabi kung iisipin ay ako naman talaga ang dapat na mag-sorry sa kanya kaya nangyari 'yon ay dahil ako ang may alam habang siya ay wala? Ano ba ang gagawin ko? Ano ang sasabihin ko sa kanya? Sasabihin ko ba sa kanya ang totoo? Aaminin ko na ba ang tunay kong nararamdaman sa kanya kaya hinayaan ko lang na mangyari ang bagay na 'yon sa amin?