Quotes About Distance Love の小説・ストーリー

"Siyempre naman, Marites. Hindi naman madaling magkalayo ng ganito, lalo na kung sanay kang magkasama araw-araw. Alam mo ‘yung feeling na ang lapit-lapit niyo nung isang araw lang, tapos bigla na lang, eto... parang ang layo na ulit?" Tumabi si Marites at umupo sa tabi niya. "Alam mo, Cherry, ganyan talaga ‘yan. Lalo na kung malakas ang pagmamahalan. Pero isipin mo na lang, ang distansya minsan, bonus lang ‘yan. Kasi mas titibay kayo, promise."

Hindi pipilitin, hindi hihigitan. ⸻ Unang Bagay na Natutunan Natutunan ko na ang pagmamahal sa distansya ay hindi tungkol sa pagsunod sa oras. Hindi rin ito tungkol sa pangakong lagi kang tatawag. Ito ay tungkol sa respeto sa growth ng isa’t isa. At sa bawat araw na dumadaan, mas nararamdaman ko na may puwang kami sa puso ng isa’t isa kahit walang pisikal na presensya.

" [ Dito lang.. Lalapit nalang ako, kapag di na busy ] ," " [ I miss you baby.. Come here, sit beside me.. ] ," " [ I'd love to, pero masyadong marami pang tao, and yung mga paparazzi is just around the corner. ] ," " [ Don't mind them. Come here na please.. ] ," " [ In a bit.. I just want you to know na nakikita kita, kaya wag kang magkakamali ng galaw dyan ] ,"

What matters now, is he already here, kissing me back, snaking his hand on my waist and holding me tight. I love him.. I love him so much... I love this man who taught me how to trust.. To prove that long distance relationship is not as hard, as I read in a book, not as a failure in a romance movie.. It depends on how the couple handles their relationship.. and that's Drake.. he handle this relationship effortlessly.. and that is rare. His love for me is rare... _THE END_

Ang distansya ay unti-unti nang naglalaho, at sa pwesto nito ay nabubuo ang matibay na pundasyon ng pagmamahal at pagtitiwala—pundasyong hindi kayang sirain ng anumang bagay, at hindi nasusukat sa anumang halaga ng salapi. TO BE CONTINUE

“Ito ang pagmamahalang nasubok ng panahon, ng distansya, ng pagdududa, at ng opinyon ng mundo. Ang pagmamahalang nakaligtas sa pag-iwan ay ang pagmamahalang may kakayahang umabot sa walang hanggan.” “At hinding-hindi ko hahayaang maputol ang paglalakbay na iyan,” sagot ni Alejandro habang hinalikan ang kanyang noo, ang kanyang noo, at ang kanyang mga labi nang may lambing. “Ang pag-iwan ay naging aral, ngunit ang pananatili ang magiging ating alaala. Sa bawat pagtibok ng aking puso, ipapaalala ko sa iyo na ikaw ang aking simula at ang aking dulo. Mula sa sandaling pumasok ka sa aking isipan hanggang sa huling hininga ng aking buhay, ikaw lang ang mamahalin ko.”

“And I’ll never let you fall..” His words pierced through my soul— as if it was an arrow— tainted with a poisonous edge, intoxicating me. Ngayon ay hindi ko na maikakaila ang nararamdaman ko. Nagugustuhan ko na si Javi.. Lumamlam ang mga mata niya habang nakatitig sa akin, nanunuyo, nang-aakit at nagpapakatotoo. “Making love out of nothing at all..”

“Napakatalented mo talaga. Magaling kang profesor at dean noon, pero hindi natatapos ang galing mo. Tao ka ba talaga? Masyado mong ginagalingan. You know what? I love you to the moon and back.” “Hmmm… Ang distansya ng buwan sa eaath ay tinatayang 384, 400 km. Kung sasakay tayo spacecraft ay kailangan natin ng speed na hindi bababa sa 39.897 km/hr. Kung pagbabasehan ang calculation ay Speed = d/t 384, 400 = 39, 897/t, then T= 9. 6348… hrs, multiply it by two, equals 1926961927 na oras. Ibig sabihin ang pagmamahal mo ay tatagal lang ng 19 oras mula ngayon.”

I can't lose an arguement, I just can't. "I know, pero admit it bagay talaga and we really do look cute back then. And of course, we're young pa no'n, it's puppy love. We know less about love and everything about it. While this couple in front of us is obviously an adult and they are undoubtedly knowledgeable enough about public decency." I confidently said, avoiding to stutter despite of how awkward our topic was. "Okay, Ms. Gomez, you won. I know you will never let yourself lose an arguement," he said at nagfocus na sa manibela dahil nagsimula nang umusad ang mga sasakyan.

At lumalaban ako. Alam kong malayo na siya. Alam kong maraming dagat at lupa ang naghihiwalay sa amin ngayon. Alam ko rin na pilit siyang itinatago at inilalayo ng ama niya, at malamang ay ipinagbabawal sa kanya ang makipag-ugnayan sa akin. But distance and rules can never change how much I love her. Pero hindi sapat ang mga hadlang na 'yan para patigilin ako. Habang nakatayo ako at humihinga, habang unti-unting bumabalik ang lakas ko, alam kong darating ang araw. Darating ang araw na hindi ko na kailangang maghintay lang dito sa sulok. Darating ang araw na sapat na ang lakas ng mga tuhod ko para dalhin ako sa kinaroroonan niya.