Novel & Cerita Quotes About Forgetting

"It's weird. Last time I know, galit na galit ka sa kaniya. Bakit parang may nagbago?" Pinanggigilan ko ang ilong niya dahil mas tumangos ito lalo sa pagkunot ng noo niya. "Hindi ba pwedeng mag forgive and forget?" "Nah! You can forgive, but it's not necessary to forget." Sabi niya sa akin at pinatungan ng mabababaw na haIik ang labi ko. Ngumiti ako at yumakap sa kaniya. Ah- I love this man so much. Hindi ko na ito ibibigay pa kahit kanino. Kung pwede ko lang siyang ipagdamot ay gagawin ko.

And it really helps me a lot, but maybe it's vague to happen again? Malabo ng mangyari ang lahat-lahat na nakasanayan namin noon. Making a good memories is easy but forgetting and moving on to from that memories is really hard, you can't easily forget everything especially when it's special and a treasure for you. Maybe I'll try to move on? But it doesn't mean I'll forget everything we created together. Magmomove-on lang ako pero hindi ko kakalimutan ang mga memories na napagdaanan na namin. I treasure's it all. Hanggang sa muli naming pagkikita.

Nakakainis talaga, sa dami ng bagay na pwede kong makalimutan bakit yung libro ko pa. 11pm after kong kumain ng dinner ay umakyat muli ako sa aking kwarto. Hindi pa rin ako makamove on sa librong naiwan ko. Napansin nga ni Mommy kanina na mukhang malungkot ako kaya sinabi ko sa kanya ang dahilan and she said na huwag na daw akong malungkot dahil she will buy me a new one. Pero paano yun after six month pa ulit ang magrerelease ang publishing company. Haysst. Nakakainis talaga.

Hindi niya alam kung bakit. Pero ang simpleng tanong na iyon ay parang para sa kanya. Gusto ba niyang maalala? Hindi niya alam. Paano kung may dahilan kung bakit niya nakalimutan? Paano kung may bagay sa nakaraan na hindi niya kakayaning tanggapin? Parang nabasa ni Ghost ang iniisip niya. May panibagong mensahe. SOME TRUTHS DESTROY PEOPLE.

"Do you think you'll remember me?" Matagal bago sumagot. "Even if I remember everything?" "Yes." "Maybe." Napangiti siya nang bahagya. "That's not very romantic." "I know." "You're supposed to say yes." "Then yes." Napatawa siya. "You just said maybe." "I changed my answer." "Convenient." Tahimik sila. Maya-maya, nagsalita si Adrian. "But Mara..." "Hm?" "If I forget you again..."

Ngunit hindi siya pinatigil ng anak. “Pagod na akong mabuhay na parang may kulang.” “Pagod na akong gumising araw-araw na hindi ko alam kung sino talaga ako.” “Pagod na akong umasa sa mga kuwento ng ibang tao tungkol sa sarili kong buhay.” Napakuyom siya ng kamao. “At higit sa lahat…” “…pagod na akong isipin kung ano pa ang nakalimutan ko.”

“Bakit ang hirap kalimutan, Ma? Bakit kahit ilang ulit kong sinabing tapos na, bumabalik pa rin lahat? Lalo na sa gabi. Bawat sulyap ko sa salamin… hinahanap ko ‘yung babaeng iniwan niya.” Lumapit si Jinky, marahang hinaplos ang likod ng anak. “Hindi mo kailangang kalimutan siya para maging buo ka. Ang kailangan mo lang ay tanggapin na may mga tao talagang hindi natin mapipilit. At hindi lahat ng pagkawala ay pagkatalo. Minsan, bahagi ito ng mas malaking dahilan.” Nagkatinginan si Amanda at Jinky. Alam nilang walang mabilis na sagot sa sakit ni Fortuna. Ngunit alam din nilang hindi nila siya iiwan, kahit pa magtagal.

Nakalimutan kong pwedeng makasama sa kaniya ang pilit na pag-alala ng nakaraan. "The doctor added that he may forget the past forever if he tries to remember it. Little by little, let's just let him remember. Hindi iyong pinupwersa natin siya..." dagdag pa nito. Parang nangliit ako sa pwesto ko. Pakiramdam ko ay sinisisi ako ng kapatid niya sa nangyari. Ayaw ko mang isipin, ngunit sa tono at pananalita nito ngayon ay parang ganoon ang nangyayari.

Mahirap pag nakakalimutan ang dapat tandaan, pero mas mahirap pag lagi mong natatandaan ang dapat kalimutan. "Walang karapatan ang ibang taong humusga sa pagkakamali mo, tandaan mo, kwento lang ang alam nila at hindi ang nararamdaman mo," sabi ko sa mga kaibigan ko nakarinig kami ng tumutugtog napapikit kaming lahat sa ganda ng naririnig namin katabi ko ang mag-ina ko. Kahit gaano ka pa kasama sa paningin ng iba may iilang tao pa rin na kaya tayong tingnan sa mabuting paraan.

Ngayon kasi mas naging conscious ako na makapag-isip ng maayos hindi tulad kagabi na puro salamin lang ang kausap ko. "Oo," sagot ko. Ngunit sandaling ibinalot ng nakabibinging katahimikan ang buong silid na wala ng salita ang lumabas sa bibig ko. Nakatitig lang siya sa akin habang hinihintay ang sasabihin ko. Shit! How can I just forget every single word that I should be telling him right now? "I—forgot what I was supposed to say," I confessed.