Quotes About Forgetting Mga Nobela at Kwento

Hindi niya alam kung bakit. Pero ang simpleng tanong na iyon ay parang para sa kanya. Gusto ba niyang maalala? Hindi niya alam. Paano kung may dahilan kung bakit niya nakalimutan? Paano kung may bagay sa nakaraan na hindi niya kakayaning tanggapin? Parang nabasa ni Ghost ang iniisip niya. May panibagong mensahe. SOME TRUTHS DESTROY PEOPLE.

Nakalimutan kong pwedeng makasama sa kaniya ang pilit na pag-alala ng nakaraan. "The doctor added that he may forget the past forever if he tries to remember it. Little by little, let's just let him remember. Hindi iyong pinupwersa natin siya..." dagdag pa nito. Parang nangliit ako sa pwesto ko. Pakiramdam ko ay sinisisi ako ng kapatid niya sa nangyari. Ayaw ko mang isipin, ngunit sa tono at pananalita nito ngayon ay parang ganoon ang nangyayari.

Mahirap pag nakakalimutan ang dapat tandaan, pero mas mahirap pag lagi mong natatandaan ang dapat kalimutan. "Walang karapatan ang ibang taong humusga sa pagkakamali mo, tandaan mo, kwento lang ang alam nila at hindi ang nararamdaman mo," sabi ko sa mga kaibigan ko nakarinig kami ng tumutugtog napapikit kaming lahat sa ganda ng naririnig namin katabi ko ang mag-ina ko. Kahit gaano ka pa kasama sa paningin ng iba may iilang tao pa rin na kaya tayong tingnan sa mabuting paraan.

Ngayon kasi mas naging conscious ako na makapag-isip ng maayos hindi tulad kagabi na puro salamin lang ang kausap ko. "Oo," sagot ko. Ngunit sandaling ibinalot ng nakabibinging katahimikan ang buong silid na wala ng salita ang lumabas sa bibig ko. Nakatitig lang siya sa akin habang hinihintay ang sasabihin ko. Shit! How can I just forget every single word that I should be telling him right now? "I—forgot what I was supposed to say," I confessed.

"I know that... forgiving wasn't easy, pati na rin ang pagkalimot lalo na kung malaki ang kasalanan sa 'yo. But I hope that... someday, mapapatawad mo rin ako." Walang emosyon na tumingin ako sa kaniya at nakita kong nakayuko siya habang kinakalikot ang kaniyang mga daliri. "Mabait akong tao, pero hindi gano'n kabait. Forgiving you was easy, but forgetting seems to go through a lot and long process."

Ngunit hindi kailanman nakalimutan ng puso. Chapter qoute Maaaring kalimutan ng isip ang isang pangako, ngunit hinding-hindi iyon makakalimutan ng puso. Dahil ang tunay na pagmamahal ay laging nakakahanap ng daan pabalik. - please follow and comment.

Matagal siyang tumitig sa'kin, bago nakakalokong ngumiti na parang alam niya na ang lahat. "Or maybe, you never forgot. You never lost your memories." Napatulala ako sa kaniya. Hindi ako makasagot, hindi rin ako makatanggi. Dahil totoo. I never lost my memories. I just pretended that I did. I just lied. Because those memories are better off forgotten, but my mind can't. So I lied, so people would stop asking me about them. "Well, either way, I don't care!" Tinanggal niya na ang paa niya sa baba ko.

Nakaramdam siya ng kaunting lungkot sa katotohanang nakalimutan niya ang kanyang anak. Kahit siya mismo sa kanyang sarili ay hindi matanggap ang katotohanang ‘yon. She forgot the most valuable person in her life. The other part of herself. Kaya naman hindi niya mapigilan ang sariling manubig na naman ang mga mata. “I’m sorry if mommy forgot you,” she whispered. “It’s fine, mommy. As long as you’re here. I don’t care if you can’t remember me. Dad said we can make new memories together,” sagot naman ng kanyang anak.

"Gusto kong malaman kung ano talaga ang nangyayari, pero alam kong ayaw mo pang sabihin sa ngayon." Huminga siya nang malalim at pinagmasdan ang hindi mabilang na mga punongkahoy na halos takpan na ang kalangitan. "It's easy to say that we should forget all our problems for a while and let ourselves enjoy. But in every giggle I make, in every smile and in every guffaw, my problems always interrupt. Because we don't have the power to shut down our memory. When it wants to come, it comes."

Patuloy ko na pinilit hindi pumiyok ang boses. Bahagya itong tumigil, umungol ito na tila nag-iisip. Pagkatapos isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan nitong nagkibit balikat. "Hindi ko rin alam, eh. Nakalimutan ko," nanlulumong sabi nito. Napakagat ako ng labi, how come he forgot a very important detail? Mga bagay na tanging kami lang dalawa ang nakakaalam.