Quotes About Night Sky Novels & Stories

Masaya niyang tinatanaw ang papalubog na araw, na naging dahilan upang maging kulay dugo ang langit. “Maya-mayang kaunti, magdidilim na ang langit,” pahayag ni Sophie na patuloy sa pagmasid sa kalangitan, “sasabog sa kadiliman niyon ang laksa-laksang bituin na magbibigay liwanag at kagandahan sa madilim na kapaligiran.” Ah, talagang hilig ni Sophie na pagmasdan ang kalangitan kapag nagsisimula nang lumubog ang araw, hanggang sa mga sandaling kumukuti-kutitap na ang mga bituin sa kalangitan.

Talagang may galit ito sa kaniya. She drew a deep breathe. Napahawak siya sa railings, saka napatingala sa langit. Mula sa kinatatayuan ay malaya niyang nasisilayan ang ganda ng kalangitan. Maraming mga bituing nagkikislapan. She thought that without the dark, no one could see the stars. There also would be no use for the moon if there was never a night.

Reklamo ko sabay himas ng nasaktan kong ulo, nag-angat ako ng tingin at malungkot na tumingin sa malawak na kalangitan. “Alam ko na wala akong pinag-aralan, batid ko rin na may hangganan ang kaalaman ko, pero hindi ako ganun katanga , Sky, para hindi maunawaan ang mga bagay-bagay sa paligid ko. Sana naman sabihin nila sa akin kung ano ang kasalanan na nagawa ko para naman maitama ko.” Mahaba kong wika habang malungkot na pinagmamasdan ang bawat pag kislap ng mga bituin mula sa kalangitan.

It appeared to be a splendid graffiti, complementing with the breathtaking city lights. Wow! Hindi ko maiwasan ang mapanganga. Feeling ko, lahat ng mga iniisip kong negativities ay naglaho na lang na parang bula sa ganda ng tanawin na aking nakikita. And I would even bet that every single lady in town would want to switch places with me right now, while staring at how those thin rockets pierced the dark sky and burst into millions of colorful stars.

Tinuck ko siya, hinalikan sa noo. Pero ako, hindi makatulog. Lumabas ako, umupo sa isang chair, at tumingala sa langit. Kinuha ko ang phone ko at nag-search. Confirmed nga, walang meteor shower tonight. Napatawa ako ng mapait. “Of course.”Ibinaba ko ang phone. Tumingin ulit sa langit. “I guess, some things just aren’t meant to happen.” “Like us.”pahabol ko pang sambit sa sarili ko.

“Ang ganda ang langit. Nakikita mo ba ang malaking star na ‘iyon? Sirius ang tawag diyan. The brightest star. Kapag malungkot ka, tignan mo ang star na ‘yan sa langit para maalala mo ako. Para mapangiti ka. Kahit malayo ako o kahit ano ang mangyari sa buhay nating dalawa, nandito lang ako para sa’yo.” Napatingin siya sa itinuro nito. “Kung star ka, ako naman ang araw mo. Posibleng mawala pagsapit ng gabi ngunit nagtatago lang. Dahil kailangan ng tao ng dilim pero hindi mawawala kahit kailan. Kahit ayaw mo na sa akin, mananatili ako kapag kailangan mo.” “Hindi natin alam kung ano ang mangyayari sa future kaya let’s enjoy kung ano ang meron tayo ngayon,” anang binata.

Everything in the night sky that she used to adore before failed to mesmerize her. Is it really the night sky that’s gloomy or was it her that failed to appreciate its beauty? Kung dati ay na-e-excite pa siya tuwing makikita ito lalo na ang buwan sa gabi, ngayon ay para bang hindi na niya magawang humanga dito. Fayre could remember she was always asking her Mom how it felt like to be on the moon and Ellie would answer her that everything on the moon is also glowing just like it. The thought would always enrapture her before just by thinking of the creatures residing on the moon.

Iyon kasi ang sabi ng iba, na kapag daw walang mga bituin sa kalangitan ay may posibilidad na umulan. Pero kahit walang mga bituin ay nandiyan naman ang buwan. Kahit nag-iisa lang ay nanatili ito. Buti pa itong buwan, laging nandiyan sa pagsapit ng gabi. Nagbibigay ng liwanag sa madilim na gabi. Habang pinagmamasdan ang buwan ay naramdaman ko na lang na may mga butil ng luhang kumawala sa aking mga mata. Agad na pinunasan ko ito pero agos pa rin nang agos ang mga luha ko. Heto na naman ako, naiisip ko na naman na nag-iisa lang ako.

Ang langit ay tila malungkot at ang lahat ng ito ay walang kabuhay-buhay. "Wala namang magandang makita rito," basag ni Andrei sa sandaling katahimikan. "Paano mo naman nasabi iyon? Tingnan mo roon,” mahinang sambit ni Lyca. At itinuro ang mga matatayog na gusali na nakatayo sa gitna ng dilim ng gabi. Ang mga ilaw ng mga gusali na iyon ay kumikislap na parang mga bituin. At siyang nagbibigay ng ibayong liwanag sa madilim na gabi.

[Tanaw pa rin kita, sinta Kay layo ma'y nagniningning, mistula kang tala Sa tuwing nakakasama ka Lumiliwanag ang daan sa kislap ng 'yong mga mata] Nu'ng gabing 'yon tinanong kita kung alin ang pinaka maningning na bituin, ang sabi mo, kahit magdamag ka pang tumitig sa langit ay hindi mo 'to makikita dahil ang sabi mo.. Biglang nangilid ang luha ko pero pinigilan ko. Dahil ang sabi mo, ako ang pinaka maningning na bituin. Napayoko ako.