Quotes About Night Sky Novels & Stories

sabi niya. “Dahil nandito lang ako.” “Sa tabi mo.” ——————— At habang unti-unting dumidilim ang langit— lalo kaming nagdidikit. Walang takot, walang alinlangan. Yakap lang. At mga halik na pahapyaw. Parang paulit-ulit na paalala— na kahit anong mangyari bukas… ngayon— kami lang ang magkasama.

Isa iyong night sky sa kabundukan, malawak na parang, at ilang maliwanag na bituin sa itaas. Tahimik, pero malinaw. Parang may ibig sabihin.

Hinayaan ko na lang na tumulo at umagos sa mga pisngi ko. Tahimik ang gabi, kagaya ng aking paghikbi. Kung sino man ang makakakita sa akin ngayon, iisipin sigurong nababaliw ako dahil sa pagluha habang nakatingala sa langit at pinagmamasdan ang buwan at mga bituin na nagbibigay liwanag sa madilim na kalangitan.

That made him quiet for a second. Then he suddenly pointed upward. "Look at the stars." Napatingala ako sa langit. "Thousands of miles away..." he continued softly, "yet they still give light and hope to people who can barely reach them." I stared at the stars quietly while he spoke. "They don't even know who they're helping," he added. "But they still shine anyway." "Wow," I glanced at him suspiciously. "May hidden philosopher era ka pala?" "I'm a deep person."

Napabuntong-hininga pa siya bago nagsalita. "Buti pa ang mga bituin kahit malalim na ang gabi may iilan pang natira at sumisidlak sa kalangitan. 'Di tulad ng mga tao lagi na lang naiiwan at mag-isa." Napakurap-kirap ako sa sinabi niya bago tumingala sa kalangitan. Tama naman siya, eh. Buti pa nga ang mga bituin nagawa pang sumidlak sa lalim ng gabi.

"Yes, you're right. The moon tonight is too beautiful to not be appreciated, but the stars are missing. Do you think it would have been breathtakingly beautiful to look at when both stars and moon shines together?" Napatango si Rafus sa sinabi ko. Tumingin siya sa akin suot ang malapad na ngiti kaya hindi ko maiwasang mahawa sa kaniya. "The stars are missing, but I think you forgot something, baby." He huskily uttered. My throat went dry by just looking at his dark and intoxicating eyes. "The moon may be alone but it shines beautifully on its own. The moon illuminates and reflects the surrounding making it more fascinating. Look how the moonlight reflects the sea water, it gives another impr

Nagtatakang tanong muli nito sa akin matapos ipakita ang kaniyang cellphone na nag-ta-try tumawag sa kabilang linya. "I wanted to see the outside while I'm at it." "Huh? You can still enjoy the night tomorrow or another day!" Nagtatakang aniya. "Hmm..." Patango-tango pa ako sa sinabi niya subalit hindi ako nagsalita. Lumingon ako sa kalangitan na punong-puno ng mga bituin, parang katulad lang sa mundo ko, iisa lang ang buwan. Maliwanag na maliwanag pa. Ang kaibahan lang ay iba't iba ang kulay nito na normal lang na makikita tuwing gabi.

Tanong ko kay kuya habang nakatingala parin ako sa langit. "Hindi, bunso. Kasabihan lang yan ng matatanda. Uso kase noon ang tatambay sa labas ng bahay tuwing gabi kapag maaliwalas ang kalangitan, maglalatag sila ng banig sa damuhan at hihiga para pagmasdan ang mga bituin sa langit tapos iisipin nila na isa sa mga bituin ay ang mahal nila sa buhay. Kung minsan naman ay magbibilang lang sila ng bituin para libangan nila." Paliwanag sa akin ni kuya...

he said, his tone gentle. I leaned back against the gate, exhaling a long, deep breath as I tilted my head up to the sky. The colors were breathtaking tonight—a mix of pinks, purples, and oranges, like an artist’s brush had swept across the horizon. “I really miss her,” I murmured, almost to myself, feeling a familiar pang in my chest. Finn stayed quiet for a moment, letting me have that. The sky was peaceful, but my thoughts were anything but.

“Tingnan mo ang mga bituin. Mula pa noong tayo ay mga bata pa, ganyan na ang kanilang kinang. Walang nagbago sa kanila, kahit na marami nang nangyari sa ating buhay.” Tumango si Lyka, at isang malalim na ngiti ang lumitaw sa kanyang mga labi. “Oo, ganyan nga. Minsan, kapag tinitingnan ko ang langit, naiisip ko na ang mga bituin ay saksi sa lahat ng ating pinagdaanan. Nakita nila ang ating paghihiwalay, ang ating mga luha, ang ating mga pagdududa, at ngayon ay nakikita rin nila ang kapayapaang nararamdaman ko.”