Quotes About Passing Away Novels & Stories

Paa bang naghahanda na siyang mamatay tuwing sinasabi niya iyan. “Pero tandaan mo na kahit wala na ako ay hindi pwedeng lunurin mo ang sarili mo sa lungkot. Kailangan kahit wala ako ay magiging masaya ka.” “Paano nga magiging masaya kung wala ka?” She smiled and hugged me. Naluluha na ako. Hindi ko gusto ang usapan na ito. “May kasabihan na kapag may nawala sa buhay mo, may panibago namang darating. And I am sure that that person will make you the happiest person in the world.”

Hindi ko hinawakan ang kandila, pero inilapit ko ang kamay ko enough para maramdaman ang init. “He’s already gone,” bulong ko. “In your time, yes.” Napatingala ako agad. “What does that mean?” “It means endings are not always as final as people think.” Tumayo ako nang mabilis, muntik pang mawalan ng balanse. “Don’t do that. Don’t talk in riddles. Sabihin mo nang diretso.” “I can send you back,” sabi niya. “Sa mga araw bago mamatay ang kandilang ito.”

Kailangan kong tatagan ang loob ko. Napuno ng iyakan ang buong paligid. Magang-maga na rin ang mga mata ko sa walang-tigil na pag-iyak. Hindi ko pa rin makakayang tanggapin na wala na sila. Iniwan nila ako. “Today, we gather to bid you farewell, to honor the beautiful souls you were. Though my heart is heavy, I want to celebrate the love and joy you brought into our lives.” I turn to the gathered mourners, my voice filled with conviction. “Let us remember Britney and my Dad not with tears of sorrow, but with smiles of gratitude for the time we had with them. They may be physically gone, but their spirit will forever live on within us.” I walked towards the casket, gently placing a bouquet be

Walang permanente sa mundo. Lahat ng bagay lumilipas, umaalis, namamatay. Kaya naman aligaga ang mga tao na gawin ang mga bagay na gusto nila hangga't mayroon pang oras. 'You only live once', yan ang madalas kong marinig sa kahit na sino. Karamihan sa mga tao health conscious, maalaga para humaba pa ang buhay. Pero kahit anong pilit nating iwasan, darating pa rin ang araw na tuluyan na tayong mawawala. Tuluyan na tayong lilisan na para bang araw sa kanluran na tuluyan nang lumubog kasunod ng pagsapit ng dilim.

Tumango si Charlie habang tumatawa at sinabi nang mapanghamak, “Hindi ako naniniwala na may taong magiging sobrang tapang kahit anong mangyari!” Pagkatapos, tumingin si Charllie sa lahat ng taong nakaluhod sa harap niya, kasama si Gibson, ang pamilya ni Gibson, at si Max bago niya sinabi nang matalas, “Kaya kong maging responsable nang sobra at sinasabi ko sa inyo na mamamatay kayo ngayong araw. Walang mabubuhay sa inyo pagkatapos ng araw na ito. Pero, may iba’t ibang paraan ng pagkamatay. Marahil ay sobrang sakit ng ibang paraan at ang iba ay sobrang bilis lang. Nakadepende sa inyo kung mabilis ba o masakit ang magiging pagkamatay niyo.”

"Hinihiling ko nga na mamatay na sana kayong lahat para mawala na ang tanga at bobo sa mundo para tanging katalinuhan lang ang maghahari sa buong mundo at wala ng tanga-tangang mga tao." Naglakad siya papalapit sa malaking screen at nakita niya ang mga mensahe ng mga manonood pagkatapos ng kamatayan ni Alejandro. Tanging kasiyahan lamang ang makikita sa comment section at walang pagkabigo o lungkot.

Habang nagsasalita ako, dahan-dahang dumaan ang punyal ko sa kanyang katawan, ginagaya ang paraan kung paano unti-unting kakainin ng isang mabangis na oso ang laman mula sa kanyang mga paa. “Nang patayin mo ako, hindi ko gaanong naramdaman ang sakit bago ako mawalan ng malay. Pero kung ako ang papatay sa iyo, sisiguraduhin kong mararanasan mo ang kapalarang mas masahol pa sa kamatayan—isang paghihirap na hindi mo maisip. Bagama’t hindi na mababago ang magiging kapalaran mo, maaari kang pumili ng marangal na paraan ng pagkamatay at iligtas ang buhay ni Nica.” Balot siya ng pawis, malinaw na natakot sa mga sinabi ko.

Hindi ko alam kung paano ko gagawin ang humarap sa taong nakahuli sa'kin sa pag-alis ko. Alam kong pwede akong mamatay ngayong oras na 'to. "Hindi ko gustong mamatay, kaya nga ako aalis." "Katapusan na ng buhay mo sa oras na lumabas ka sa pinto na yan." "Bakit? Kapag nag-stay ako dito. Sigurado kong papatayin niyo rin ako."

natamaan siya ng mga malalaking falling debris galing sa taas yun ang dahilan kung bakit siya namatay. " don't worry i won't let you leave here" bulong ko habang umiiyak. yakap yakap ko ang walang buhay niyang katawan minsan gusto ko nalang makulong sa loob ng loop kahit na bangkay niya nalang ang mayayakap ko mas pipiliin ko yun kaysa mabuhay ng wala siya. " kuya gising, kuya gising" " n-i-c-k"

Kita ko noon kung paano siya nagdusa at nalungkot nang nawala si Papa. We are all just like dust in this world. It will not last long and will disappear as well. Suppose we're just a passers-by. So they said while they were young, have fun. Do what needs to be done. Do not waste time on sad things because you do not know how long your time in this world is.