Quotes About Reflection Of Self Romane & Geschichten

napatingin ako sa kanya na marahan niyang hinalikan at sinipsip ang aking labi. "I don't care what people say about me as long as you are with me," bulong niya habang hawak pa rin ang aking mukha. "Don't you dare look down on yourself. You are worth it. Every guy looked at you when you were working at Janus’ bar. You’re a f*cking precious gem, Seraphina. So never ever compare yourself to anyone. You have dignity. You always did."

" Maaari pang magbago ang kapalaran mo kung mananatili kang tahimik. Remember, being quite is not a weakness, it is a power. Being quite is a privacy. Ganyan kami nabubuhay. Ganyan nabubuhay ang mga Jungslagger. Marami kaming sekreto. At dyan nagmumula ang aming kapangyarihan." Umiling si Leonardo." Pero kung kinakailangan kong magsalita para iligtas ang isang napakahalagang tao ay gagawin ko. Alam kong mapapahamak ako sa sandaling banggain ko ang aking ama. At hindi lang naman kasi iyun ang dahilan kong bakit ako lalabas mula sa aking itinuring na safe and comfort zone. Lalabas ako para mapainan ang aking ina. Ipapain ko ang aking sarili sa mga taong nagbigay sa akin ng buhay ngunit sumira

“Don’t forget to take care of yourself, okay? You can’t pour from an empty cup.” Napatawa ako nang mahina. Pamilyar na sa akin ang linyang ‘yon; ilang beses na rin niyang sinabi iyon para ipaalala sa akin na unahin din ang sarili. Parang naging mantra na namin. “I know. I’m trying. Pero alam mo na, ang hirap lang minsan. Everything feels so fragile. Parang laging may nakaambang mali.”

Hinawakan ni Hilda muka ng kaibigan at inagat iyon paharap sa salamin dahilan para mag tagpo ang mata nila sa reflection. “Ikaw ang higit na nakakakilala sa sarili mo. You would never done such thing okay? This is good opportunity! Para mas lalong magkaroon kayo ng interaction ng mga customer mo na natutuwa sa pag sayaw mo. Kaya nga marami kang tip palagi kasi nagagalingan sila sayo,” “You think so?”

"Kung may kakayahan lang sana tayong piliin o planuhin ang lahat ng kaganapan sa ating buhay, hindi na tayo masasaktan. Kainin man tayo ng ating nakaraan, ayos lang. Dahil lahat ng maaaring bumalik na alaala ay masaya, wala na tayong problema." Pakiramdam niya ay nagsusulat siya ng reflection. Maliban pala sa lapis at papel, nakagagaan din ng pakiramdam kung ibabahagi ang nilalaman ng puso sa pamamagitan ng boses at salita.

I fought my urge from turning to them and sighed. "We often do it unconsciously. But truth is, we sometimes opt to degrade other people to serve our ego—pointing out the flaws of someone to make ourselves seem ideal. But we're missing the main point. What comes from our mouth reflects who we are. So mocking Lumi for what she isn't probably reveals what you are," mariin kong sambit sa bawat salita. Iyon na lang ang nasabi ko dahil sa oras na lumagpas ako sa itinalaga kong kontrol sa sarili, baka pagsisihan ko pa ang lumabas na sama ng loob sa akin.

“Hindi siya pwedeng mawala.” Doon siya natahimik. Napatingin siya sa sariling repleksyon sa salamin sa harap niya, parang ngayon lang niya narinig ang sarili niyang sinabi. Dahan-dahan siyang napailing at napatawa nang mahina, pero halatang may halong pagkabaliw ang tawang iyon. “Listen to yourself, Rafael…” “Hindi pwedeng mawala?”

dinig kong bulong nya nang mapadaan ako sa paanan nya. Hindi ko na pinansin yung pabalang nyang insulto. Eh sa pareho naman kaming madami kumain edi piggy din sya. As I entered the bathroom. Hindi ko mapigilan na mapatingin sa reflection ko. When I look myself in the mirror, hindi ko mapigilan yung sarili ko na ikompara sa iba. Yung sa iba na magaganda yung katawan. Walang bahid ng peklat. Walang marka ng dati kong katawan.

kausap niya sa sarili habang nakipagtitigan sa salamin. Unti unting humulma ang ngiti sa labi niya ar tumango tango habang nanatiling nakatingin sa sariling reflection. "Tama, mula ngayon ay mag isa na lang ako. Narito lamang ako para gumanti sa bruhildang iyon!" bulong ni Jesabell sa sarili bago muling naghilamos.

"E ikaw naman 'yung nakakatawa." "No," he shook his head. "I am simply existing. You are the one reacting." "Ang yabang mo." "I prefer the word 'accurate.'" I stared at him. "Sino nagbigay sa'yo ng self-esteem na ganyan kataas?" He glanced at me for a second, smirking. "Life. And my mirror." "Delusional," I muttered. "Confident," he corrected. By the time we got home, I was already mentally exhausted from laughing and arguing at the same time.