Romans & histoires Quotes About Reflection Of Self

Ilang minuto rin siyang nakatanga habang nakatitig lang sa bintana ng kotseng sinasakyan. "Bestie, always remember that you cannot fix a broken mirror. Kapag sinubukan mo itong ayusin, ikaw lang din ang masasaktan." Shazna let out a heavy sigh. Pakiramdam niya ay pasan niya ang mundo. She is so desperate to have Lucas back, and she is willing to do anything. Even if it means hurting herself. "Kung worth it naman ang pain, why not?" Ngumiti siya bago nagpaalam sa kaibigan.

Takot na baka talaga ngang iniwan niya na ako. Pero lahat ng pangamba ko ay nawala ng pag lingon ko sa bedside table malapit sa kamang kinahihigaan ko ay nakita ko ang isang sticky note nakadikit ito sa basong may laman na tubig at puno ng yelo at isang tableta ng advil. "Life is like a mirror, it will smile at you if you smile at it." Good Morning! -AlatirisGirl ♥️ Hindi ko alam pero napangiti ako sa simpleng bagay na to kahit na alam ko naman na sa g****e niya lang nakuha Ang quote na to.

“Wala ‘to.” “Anong wala? Hindi ako maniniwalang wala. Nakikita mo ba ang sarili mo ngayon? You are so miserable!” Nang dahil sa sinabi niyang ‘yon, napatingin ako sa reflection ko bintana. Mukha akong ewan. “Maliit na problema lang ‘to. Tara, bumalik tayo roon.”

"Our world is full of selfish and greedy people. They all have something to fight for, something to witness, and something to say. Indeed, we are conquered by the darkness, and the light we thought we possessed was blinding us to what is real. Open your eyes. Don't let ignorance be followed by regrets." – Miss A, Erity

Aurora, dala niya ang bigat ng bawat sigaw na hindi nasagot. ⸻ Reflections in the Mirror Humarap siya sa salamin, tinitigan ang sarili. Ang babaeng nakatingin sa kanya ngayon ay hindi na ang dating Aurora Steele. Mas tahimik, mas matatag, ngunit mas mapanganib. “People think silence is weakness,” sabi niya, marahang sinusuklay ang buhok. “But silence is just the sound of a storm waiting to be heard.” Muling pumatak ang ulan.

“Simple lang. Ang sikreto ko ay unti-unti kong minahal ang sarili ko. Kinapitan ko ang tapang, hindi para ipaglaban ang sarili sa ibang tao, kung hindi para tahakin ang isang panibagong buhay ng buo ang loob. Hindi ko na inisip ang sasabihin ng iba, kung ano ang tingin nila sa akin. At hindi ko hinayaan ang ibang tao na diktahan kung sino ako o kung ano dapat ang maging ako.” “Tinanggap ko ang mga rejections, pero hindi ko hinayaang makaapekto sa akin ang mga iyon. Ako ay ako. Ako ang nakakaalam kung sino talaga ako. Ako ang may hawak ng sarili kong kaalaman at kakayahan. Madalas kong balikan sa isip ko ang mga hindi magandang pangyayari sa aking nakaraan. At isinumpa ko sa sarili ko na hind

"Na ang ibig sabihin ini-reflect mo iyong mga tamang naggawa o desisyon mo sa kanya, pinapakita mo kung gaano ka kahalaga para sayangin nya. Pinatunayan mo ang mga bagay kung bakit ka nga nya tatangapin." "Huwag ka munang mag tanong sa iba, Kase wala sa iba ang sagot sa tanong mo. Dahil hawak mo iyon." Huling sinabi ko at proud na tumayo. "Then if my self-reflection believes that she'll be mine then... be mine."

"Wag kang matakot Aurora... tutulungan kita." Nagulat ako ng magsalita ang reflection ko sa salamin. Teka hindi naman ako nag salita pero bakit ang reflection ko, parang may sariling itong buhay? Nakaramdam nanaman ako ng takot. Umatras ako mula sa salamin, 'Hindi. Hindi ito totoo.' Anang isip ko. Umiling uling ako para mawala ang nakikita ko, sinampal ko pa ang sarili ko na baka nanaginip ako pero hindi, totoo itong nakikita ko.

“Hindi niya kasalanan. Wala naman siyang pinangakuan. Ako lang ‘tong tanga na nagbasa ng kahulugan sa bawat halik, sa bawat yakap, sa bawat ‘take care’ niya.” Kinuha ko ulit ang cellphone ko at tinitigan ang picture nila ni Miriam. “Ang ganda niya, ‘no? Bagay sila. Siya ‘yung tipo ng babaeng ipapakilala mo sa publiko. Ako? Itinatago sa dilim.” “Stop comparing yourself,” sabi ni Jewel, medyo seryoso na. “Hindi mo kailangang maging siya.”

Kailangan niyang ibangon ang pride niya ngayon at ito na lang ang naiwan sa kaniya. "Nakaya mong hindi siya nakikita at nakakausap noon kaya siguradong mas kaya mo ngayon!" Kausap ni Hazel sa sarili saka bumuga ng hangin sa bibig. Ngumiti siya sa harapan ng salamain at nakikita ang sarili. Ilang beses pa siyang ngumiti habang pinapanood ang sariling reflection. Hindi siya tumigil sa pag practice ng ngiti hanggang sa makuha ang tamang ngiti na nakikita sa reflection sa harap ng salamin.