Quotes From One Day At A Time Novels & Stories

She looked at their reflection. The perfect husband. The perfect wife. The perfect marriage. At least... That's what everyone believed. "Thank you." Grant rested his chin on her shoulder. "For what?" "For always trying." He smiled. "Always." That word. Always. It felt heavier than ever. Later that night, after dinner, Grant sat beside her on the couch. Her head rested on his shoulder. His fingers played with hers. "You know what I realized today?" "What?" "No matter how busy my life gets..."

The walls are covered in reminders that perfection is overrated; love, not luxury, makes a place feel like home. On weekdays, I wake before sunrise, prepping lesson plans in the kitchen as Sebastian reads the news with bleary eyes. Sometimes he leaves sticky notes on my laptop: Good luck, mahal! or Can’t wait to see you tonight. Sometimes, when the morning is quiet and the city is still asleep, he’ll pull me close and dance with me in the living room, music or no music.

“One day at a time.” Cress nodded. “One day at a time,” she repeated softly, looking out the café window where the sea glimmered in the sunlight. Sa sandaling iyon, naramdaman niyang hindi man perpekto ang lahat—may mga sugat pang hindi tuluyang naghihilom, may mga alaala pa ring bumabalik—pero may mga tao pa ring nananatili. At minsan, sapat na ‘yon para magsimulang muli.

umirap ang mga mata ni Evina. Nagpatuloy siya sa pag-scroll pataas ng phone niya. Habang ginagawa niya iyon, lumukot ang mukha niya na kanina ay relaxed at maligaya. "Just shut up and get a job." “Magtrabaho ka. Hindi pa Sabado." Ito ang mga quotes na nag-pop up sa screen niya na parang kausap lang siya. "Whatever!" inihagis niya ang phone niya sa kama at pumunta na lang sa banyo para maligo.

At sa simpleng ngiting iyon, para bang may sinabing mas malalim kaysa sa anumang salitang maaari niyang marinig. “You smiled,” aniya, hindi makapaniwala. “Hindi naman bawal, ‘di ba?” tugon nito nang mahinahon. “Hindi. Pero parang may nahulog sa timeline ng universe.” Umiling lang si Theodore, ngunit hindi niya binawi ang ngiti. At para kay Dorothy, iyon na ang pinakamatamis na sandaling naranasan niya sa buong linggo.

--- "Good morning, baby." Mahina kong bulong habang hinahaplos ang tiyan ko. --- At kahit wala pang sagot ang mundo sa mga tanong ko... May isang bagay akong sigurado. --- Hindi na ako mag-isa. --- At para sa anak ko... Kailangan kong maging matapang. --- Later That Day Nasa café ako. --- Mag-isa. --- May hawak na mainit na tsaa. ---

Sa halip, kinuha niya ang tinapay at pinilit na ngumiti, habang sa loob niya, muli niyang naramdaman ang kabog ng puso — hindi dahil sa takot, kundi sa paraan ng pagtingin sa kanya ni Quen. At habang ang araw ay unti-unting sumisilip sa bintana ng silid, pareho silang tahimik na nagpatuloy sa kanilang almusal — tila walang nangyari, ngunit parehong alam na may nagbago sa pagitan nila. --- “Eat a little more,” malamig ngunit marahang sabi ni Quen habang binubuksan ang diyaryo. “You’ll need your energy today.”

Cold pa rin talaga. “Breakfast sa hardin, huh?” she said, sounding a bit aloof but with a smirk tugging at her lips. “Para siguro ito sa pang-uuto mo. Sabik na sabik ka na sigurong makatabi ako ‘no?!” “Of course, nung unang uwi mo palang, sabik na sabik na talaga ako, ikaw lang itong ayaw mo pang tumabi sa akin,” sagot ko, tinititigan siya habang dahan-dahang nilalagay ang mga pagkain sa mesa. “Pero, i just wanted to make this day special din talaga para sa ating dalawa. I remember you mentioned before that Sundays are for family. So, I thought I’d bring a piece of that for you.”

At ang sinabi ni Gene ang unang mga salitang binitiwan nito simula nang mag-umpisa silang kumain. Nilingon niya ang bintana ng kusina— mula roon ay natatanaw niya ang makulimlim na kalangitan. "It's Sunday—got any plans for today?" pukaw pa ni Gene na ikinalingon niya rito. Gene's eyes shifted back to her, hawak nito sa isang kamay ang cup na may lamang black coffee at hinihigop iyon habang nakatingin sa kaniya.

Takot na baka talaga ngang iniwan niya na ako. Pero lahat ng pangamba ko ay nawala ng pag lingon ko sa bedside table malapit sa kamang kinahihigaan ko ay nakita ko ang isang sticky note nakadikit ito sa basong may laman na tubig at puno ng yelo at isang tableta ng advil. "Life is like a mirror, it will smile at you if you smile at it." Good Morning! -AlatirisGirl ♥️ Hindi ko alam pero napangiti ako sa simpleng bagay na to kahit na alam ko naman na sa g****e niya lang nakuha Ang quote na to.