Novel & Cerita Quotes Of Night Sky

"Whether we want it or not, in this labyrinth of life, we do not have all the freedom that we want." Kumibot ang labi niya at tumingin din sa mabituwin na kalangitan. "So it's true that when you look at the starry sky, thoughts will start to occupy your mind. You start to wonder and realize, to wander and think of what ifs and maybes." Natawa siya nang mahina. "That's a good thing."

What made you think that you will still be around during that time? Pero imbes na iyon ang sabihin ay iba ang lumabas sa mga labi niya, "Do you want to celebrate tonight?' Kung anuman ang itsura ng mga bituing nagkikislapan sa langit tuwing gabi ay iyon ang nakita niya sa mga mata ni Kirsten. Tila ito pinagbuksan ng pinto sa paraiso kung kuminang ang mga mata nito sa galak.

Nanatili ang mga mata 'ko sa maaliwalas na kalangitan. Oo, madilim ngunit dahil sa milyon-milyong bituin at dagdagan pa ng malaking bilog na buwan ay hindi nanalo ang kadiliman. Alam kong hindi sa lahat ng gabi ay palaging ganito kaya habang may pagkakataon katulad na lamang ngayon ay dapat namin itong sulitin. "Don't worry, now that I am here with you we'll watch the night sky always," he said.

Sa loob ng papel, may nakasulat na limang salita sa matikas na sulat-kamay: "The night is not yet over." Isang marahas na pintig ng puso ang naramdaman ni Seraphina. Lumingon siya sa bintana, tinitingnan ang malawak na kadiliman ng gabi. Isang maliit na ngiti ang sumilay sa kanyang labi—isang ngiti na hindi para sa isang biktima, kundi para sa isang reyna na handa nang maghasik ng lagim.

Iiling-iling pa sya nang paandarin na nya ang kotse. Namangha ako sa ganda ng kalangitan nang makarating kami sa isang lugar na tahimik at wala masyadong matataas na puno. Kitang-kita mula sa pwesto namin ang kabuoan ng langit. Marami ding mga couples ang nakita naming nags-stargazing. May mga kanya-kanya pa silang outdoor blanket na inilatag sa damuhan at doon nahiga. Sayang nga at wala kaming dala ni Liam ng anything na pwedeng ilatag sa damuhan. Hindi naman kasi namin in-expect na mapupunta kami sa ganitong lugar. "You know what, I feel at peace whenever I look at the sky. It's as if the vastness and mystery of the universe put things into perspective and bring a sense of tranquility." Sa

“Ang ganda ang langit. Nakikita mo ba ang malaking star na ‘iyon? Sirius ang tawag diyan. The brightest star. Kapag malungkot ka, tignan mo ang star na ‘yan sa langit para maalala mo ako. Para mapangiti ka. Kahit malayo ako o kahit ano ang mangyari sa buhay nating dalawa, nandito lang ako para sa’yo.” Napatingin siya sa itinuro nito. “Kung star ka, ako naman ang araw mo. Posibleng mawala pagsapit ng gabi ngunit nagtatago lang. Dahil kailangan ng tao ng dilim pero hindi mawawala kahit kailan. Kahit ayaw mo na sa akin, mananatili ako kapag kailangan mo.” “Hindi natin alam kung ano ang mangyayari sa future kaya let’s enjoy kung ano ang meron tayo ngayon,” anang binata.

That made him quiet for a second. Then he suddenly pointed upward. "Look at the stars." Napatingala ako sa langit. "Thousands of miles away..." he continued softly, "yet they still give light and hope to people who can barely reach them." I stared at the stars quietly while he spoke. "They don't even know who they're helping," he added. "But they still shine anyway." "Wow," I glanced at him suspiciously. "May hidden philosopher era ka pala?" "I'm a deep person."

Masaya niyang tinatanaw ang papalubog na araw, na naging dahilan upang maging kulay dugo ang langit. “Maya-mayang kaunti, magdidilim na ang langit,” pahayag ni Sophie na patuloy sa pagmasid sa kalangitan, “sasabog sa kadiliman niyon ang laksa-laksang bituin na magbibigay liwanag at kagandahan sa madilim na kapaligiran.” Ah, talagang hilig ni Sophie na pagmasdan ang kalangitan kapag nagsisimula nang lumubog ang araw, hanggang sa mga sandaling kumukuti-kutitap na ang mga bituin sa kalangitan.

“I just… wanted us to remember what matters.” “I do,” sagot ni Alexis, hinalikan ang kamay ni Ralph. “And this—this is perfect.” Sa malayo, humuni ang hangin, at ang mga bituin ay kumurap na tila sumasang-ayon. Habang pumapatak ang huling mga meteor sa kalangitan, alam nilang wala silang ibang hihilingin pa. Ang gabi ay simple, pero para sa kanila, ito’y isang paalala: kahit gaano kagulo ang mundo, basta’t magkasama silang nagmamasid sa mga bituin, magiging kamangha-mangha pa rin ang lahat.

“Just stare at the sky at night. There you will see the moon and stars shining bright. It doesn’t have any bright colors. It’s like a black canvas sprinkled with white paint. You may see the world dull but at night, you’ll find comfort under the pitch-black sky. It’ll be a time where you will appreciate what you’re looking at if you can’t see the type of colors I’m talking about.” Sinsero siyang ngumiti. I was amazed by what she said and was also touched. That's why I can’t help myself from smiling too. Pagkatapos ‘non ay natahimik na kami at pinapanood siyang maglakad. Pati paglalakad ay ang sigla sigla niya. Thank you, Leana. She never fails to comfort me with her words. It’s like her word