Quotes Of Night Sky Novels & Stories

Nagngitian ang dalawang dalaga sa isa't-isa nang may kumikinang na mga mata habang pinag-uusapan nila ang mga taong gusto nila. Pinaglaruan ni Lina ang kwintas habang nakatingala sa langit. Ngayong gabi, bilog ang buwan at walang nakikitang bituin sa langit. Nang itinaas niya ang kwintas, nangibabaw ang star pendant sa madilim na asul na langit at kuminang kasama ng buwan na para bang magkaisa ang mga bituin at buwan.

"Rain. We will miss you at all time. You are my hero." A last word from me. I'm longing to his friendly smile. My beloved best friend who fell in love with me now he is gone. When the night comes the stars shines brightfully. We are already here at the rooftop of the tallest building, viewing the thousands lights in the far away. Above us. There were millions of the stars twinkling at the sky. "Why you brought me here? I've been right here before." I says, pointing my eyes to him. This place is familiar to my instinct.

Sumilay din ako sa bintana at agad kong nakita ang maraming bituin sa langit. “Ang ganda ‘no?” napalingon ako kay Gavril nang magsalita siya. Hindi siya nakatingin sa akin at nanatiling nakasilip sa bintana at pinagmamasdan ang nagkikislapang bituin sa langit. “Sometimes, we believe that darkness is scary and full of danger. But do you know that without darkness, we cannot see how beautiful and magical the stars in the sky? In life, we thought that problems and challenges with break will tear, and will ruin us. But we didn’t know that problems and challenges were actually there for us to experience to teach us for us to learn, and to mold us to be a better person.”

Namula ang pisngi niya ng maalala ang ginawang pagtatapat kay Lucian. “Look at the sky. Kumikinang ang mga bituin. They shine so bright,” aniya. “Your eyes are brighter than all of them.” Napasulyap siya sa katabing nakatitig sa kanya. Agad niyang binawi ang tingin. Nakakatunaw ang titig nito at nakakabaliw isipin na pakiramdam niya ay may pagtingin din ito sa kanya. May biglang dumaang falling star. Namangha siya sa liwanag na gumuhit sa madilim na gabi.

Ito ay patuloy na lumalawak, yumayabong, at nagbibigay buhay. Ang huling sinag ng araw ay dahan-dahang nawala sa abot-tanaw, nag-iiwan ng isang huling sulyap ng liwanag na parang isang pangako. Ang mga alon ay patuloy na bumubulong ng kanilang mga lumang kwento, at ang mga bituin sa itaas ay kumikislap, nagiging saksi sa walang hanggang legacy ng pag-ibig at pag-asa na kanilang inukit sa tela ng panahon.

Ibinaba ko muna ang hawak kong cocktail sa aking tabi saka nakangiteng tiningala ang langit. Stars are scattered in the night skies at may nakita pa akong eroplanong nagdadaan.Tuwing gabi ay hindi ko nalilimutang hindi tumingin sa langit para mag star gazing at mag plane spotting,minsan pa nga ay aksidente akong nakakakita ng shooting star and I secretly hoping na sana dumating na ang tunay na makakapag-pasaya sa akin.

Agad na dumiretso ako sa kwarto, marahan kong inilapag sa bedside table ang libro at bag ko tsaka parang batang lumundag sa kama. Ngayon ko lang naramdaman ang ganitong klase ng saya. Sayang walang oobra kahit anong negativity pa iyan. Napatingala ako sa kisame. Pakiramdam ko na naman ay merong nagkikislapang bituin doon. Ang gandang pagmasdan. [Cause you're a sky, cause you're a sky full of stars. I'm gonna give you my heart. Cause you're a sky, cause you're a sky full of stars. 'Cause you light up the path]

“Ang pinagkaiba lang, ang mga bituin makikita mo kapag nakatingala ka sa langit. Samantalang ang mga ilaw ng lungsod, makikita mo kapag nasa mataas kang lugar.” Sandali siyang tumigil bago bahagyang napabuntong-hininga. “Pero kapag nawalan ng kuryente, talo pa rin ang mga ilaw ng lungsod sa mga bituin… dahil magdidilim ang lahat. At ang maiiwan lang… ang mga nagkikislapang bituin sa langit.” Bahagya siyang napangiti. “Pero ang mga bituin naman… nawawala rin kapag uulan.”

A small smile crept to my lips as I recognize the familiar road. I looked up at the dark sky. It was completely clear, no clouds blocking the view. I could see every star clearly, twinkling above us as we moved. Their light wasn't bright enough to light up the whole road, but it was enough to make me feel better. It reminded me that no matter how dark things get, there's always light somewhere—you just have to look up to see it. Nilingon ko si Lazarro pero seryoso siyang nagmamaneho. Seeing someone other than Tomi and Kuya Emong drove me was so new to the feeling. I had this unfamiliar feeling inside my stomach that I couldn't turned off.

“Oo.” Hinaplos ko ang pisngi niya na basa sa pawis. Pagkatapos pinaraan ko ang mga daliri ko sa labi niya. “You are free from the darkness now.” Namasa ang mga mata ni Zion pero napangiti. Bigla may napansin ako sa kalangitan. Nanlaki ang mga mata ko. “Shooting stars!” Kumilos si Zion patihaya sa kama. Hinila niya ako hanggang makahilig ako sa dibdib niya. Nagyakap kami at tahimik na pinagmasdan ang mga bulalakaw.