Quotes Of Night Sky Novels & Stories

“Oo.” Hinaplos ko ang pisngi niya na basa sa pawis. Pagkatapos pinaraan ko ang mga daliri ko sa labi niya. “You are free from the darkness now.” Namasa ang mga mata ni Zion pero napangiti. Bigla may napansin ako sa kalangitan. Nanlaki ang mga mata ko. “Shooting stars!” Kumilos si Zion patihaya sa kama. Hinila niya ako hanggang makahilig ako sa dibdib niya. Nagyakap kami at tahimik na pinagmasdan ang mga bulalakaw.

"Too much pain Can heal a thousand scars Feeling alone So i'm talking to the stars.." Libo libong bituin ang kumikinang sa malawak na kalangitan at ang buwan na nagsisilbing liwanag sa karagatan. Ang malamig na hangin ay patuloy sa pag-ihip. Nakikisabay sa mala-anghel na boses ni Zephaniah ang mga hampas ng alon. Halos hindi ako makapaniwalang totoo ang lahat ng ito. I'd trade anything to stay in this moment.

sabi niya sa kanila isang gabi habang sila ay nakatingin sa mga bituin, "ay hindi ang kapangyarihang iligtas ang sansinukob. Ito ay ang kakayahang mahanap ang sansinukob sa mga mata ng mga taong mahal mo." Dumating ang araw ng "Huling Kanta." Ang "white fountain" sa Duyan ng Basurero ay sumabog sa isang nakakasilaw na liwanag, isang alon ng purong enerhiya ng paglikha na bumalot sa buong kalawakan. Ang mga bituin ay hindi namatay; sila ay nagsimulang umawit. Ang bawat planeta, bawat nilalang, bawat atomo, ay naging isang nota sa isang dambuhalang orkestra.

There also would be no use for the moon if there was never a night. Napangiti siya. There was still beauty in the dark. Its shadow was a reminder that even in the darkest times, light persists. It was a call to keep moving, to keep seeking because it was not all doomed and gloomed as many seem to think, rather it was a canvas for the stars and a sanctuary for those seeking solace...just like her.

Ang langit ay tila malungkot at ang lahat ng ito ay walang kabuhay-buhay. "Wala namang magandang makita rito," basag ni Andrei sa sandaling katahimikan. "Paano mo naman nasabi iyon? Tingnan mo roon,” mahinang sambit ni Lyca. At itinuro ang mga matatayog na gusali na nakatayo sa gitna ng dilim ng gabi. Ang mga ilaw ng mga gusali na iyon ay kumikislap na parang mga bituin. At siyang nagbibigay ng ibayong liwanag sa madilim na gabi.

saad niyang hindi na nag-react sa dinugtong nitong reaction ng bata. Hindi na siya nanghingi pa ng ibang details, basta nang nasabi nitong naibigay niya na ay ibinaba na niya ang tawag. Maraming bituin ang langit ng gabing iyon ngunit hindi niya magawang makita sa dami ng mga street lights ng siyudad na tinalo ang kinang ng mga iyon sa pisngi ng langit. Mas maliwanag iyon na makikita kumpara sa kinang ng mga bituin na nilalamon lang sa kaunting bahagi ng kadiliman ng lugar. “We will meet again, Nero. Sisiguraduhin kong muli tayong magkikita. Babawi ang Daddy sa’yo.”

May nakadikit na maliit na card. "Para makita niyo ang mga bituin nang malinaw. Even in the darkest nights, there is always light. – Sebastian." Napangiti ako. Kahit kailan talaga ang kapatid ko, hindi nakakalimot sa mga symbolic na regalo. "I'll set this up sa balcony later," sabi ni Kalix habang hinahawakan ang lens ng telescope. "Ituturo ko kay Gabriel ang mga constellations kapag malaki na siya."

I like flowers but I cannot appreciate them because it's dark. Nakahinga na ako ng maluwag. Hindi pa ako kumakain dahil hindi ako nakaramdam ng gutom. The place is a bit dark but enough that I can see everything. Tumingala ako sa kalangitan. The moon and the stars are brightly shinning above. Hindi ko alam kung kailan ko huling tumingala sa kalangitan para tingnan ang mga bituin. I always do this before when I am sad and lonely. I always watch the dark sky and the stars glimmering at night.

“Hey!” Hindi na niya ito binigyan pa ng pagkakataong magsalita. Tumayo na siya sa pool at naglakad sa may railing. She looked at the sky. It looks like a deep ocean of midnight blue, scattered with faint stars like pearls resting beneath dark waves. The moon glows through the clouds like a lantern under rippling water, its light spreading softly across the horizon. The thick clouds resemble brushstrokes on a painting—layered, moody, and full of quiet movement, making the whole sky look like a dreamscape or a cosmic sea suspended above the earth.

“You don’t trust me that much, huh?” “You don’t trust me too. What’s the difference?” supladang sagot niya. Hindi ito sumagot, tumitig lang sa langit. Napilitan siya tuloy na tumingala rin. Hindi na mag-isa ang buwan sa langit. The night sky is now peppered with stars, each taking their turns to shine. They fell silent for a while, just watching the night sky. “Have you wished on stars too when you were young?” anito, maya-maya.