Quotes On Breakfast の小説・ストーリー

Nakapikit pa ang isang mata habang kinikiskis ang isa. Paglingon niya, wala na si Leonardo sa tabi niya, gaya ng dati. Pero may kapalit. Isang tray ng agahan sa nightstand malapit sa kanya. Kape. Croissant. At isang maliit na folded note. "Don’t skip breakfast. You’re too precious to starve. – L." Napangiti si Ysabel dahil doon. Ito na yata ang pinaka-cheesy na linya na nabasa niya mula sa isang lalaking kilala sa corporate world bilang ruthless at emotionally unavailable.

Para akong multo sa sariling bahay. Alas syete pa lang ng umaga gising na ako. Nagluluto ako ng paborito niyang almusal—corned beef na may sibuyas at itlog na sunny-side up. Inayos ko pa nga ‘yung mesa, nilagyan ko ng bulaklak sa gitna para kahit paano, may effort. Pero hindi siya bumaba. Wala akong narinig kahit yabag niya. Kaya ako na ‘yung umakyat. Kumatok ako sa study niya. "Calvin," tawag ko. "Breakfast is ready."

Typical breakfast such as hotdogs, bacons, rice, and a milk. “I feel like a princess!” Sabi ko sa kaniya habang inaayos ang aking sarili. “Of course! I need to serve my princess!” He responded. Kinuha niya ang fork at sinubuan ako ng bacon. Feeling ko tuloy bata ako.

“Kailangan pang ipagsinungaling ang agahan? Kaya siguro ganyan ang mood mo ngayon, gutom ka.” “H-Hindi ako gutom,” sagot niya agad, bahagyang umatras pero hindi ko agad binitiwan ang tingin. “Wala lang talaga akong ganang kumain.” Kumunot nang husto ang noo ko. Walang ganang kumain? “Importante ang breakfast, lalo na sa mga nagtatrabaho. Doon mo kinukuha ang lakas mo para sa maghapon. And you’re telling me wala ka sa mood kumain?” Medyo tumaas ang tono ng boses ko, pero hindi dahil sa galit, mas dahil sa frustration na hindi ko rin maipaliwanag.

Dala ang pagkain na nasa tray may magaan na ngiti na isa sa naging dahilan kung bakit ako na inlove sa kanya. Totoo nga ang lahat natitiyak ko, kasi kung panaginip lang ito bakit hanggang ngayon nasa harapan ko pa rin si Judd? “Breakfast in bed.” He said and chuckled. Nabalik ako sa katinuan dahil sa hagikhik nito. Hindi ko alam ang gagawin, ngingiti ba o maiilang sa presensya niya. Lumapit ito sa gawi ko at ibinaba ang dala sa ibabaw ng kama.

“Sino ang kakain—” “Don’t ask just eat your breakfast. Alam kong hindi ka nakakain nang maayos kanina. Breakfast is the most important meal, as starting the day requires a nourished body. As a doctor, I must remind you of this. Concern citizen lang ako,” he said at gusto kong mapairap. Ha, concern citizen? Iyon na sana. Matutuwa na sana ako sa ipinapakita niya sa akin ngayon, pero naglaho rin iyon kaagad. Tss.

sinenyasan nya ang isa sa mga nakaantabay na katulong para maghain kahit may pagkain naman nang nakahain sa lamesa. “Eto pagkain oh,” turo ko naman sa bacon at eggs na nasa lamesa. “Hindi ‘yan,” iling ni Ate Olivia. "Breakfast ‘yan ni ahya mo.”

Tanong ni Samantha sabay tingin sa mga nakahain sa lamesa. " I don't eat breakfast." Sagot muli ni Luther saka dere-deretsong lumabas nang sala labit ang itim nitong briefcase. Hinabol ito nang dalaga, " Sandali, kahit baunin mo na lang oh," Abot sa binata nang tinapay na may palaman na itlog. " I said I don't eat breakfast."

Isa pa iniiwasan ko muna si inay. May nakita akong papel sa ibabaw ng unang tab na nakuha ko. Biglang kumunot ang noo ko dahil sa mensaheng nakasulat doon. "Always eat your breakfast, don't skip meal." Hindi ko alam pero may naramdaman akong init sa dibdib ko dahil sa nabasa ko. Maybe Atty. Cohen always pissed me off mula nang bigla na lang siyang sumulpot sa harapan ko but him showing concern to me is something I did not expect. Alam kong sa kanya ito galing. Hindi ko lang alam kung paano niya nalaman na hindi pa ako nag-aalmusal.

Kinabukasan ay maaga akong nagising para gawan ng breakfast si Azzurro. Sigurado aalis na naman iyon ng maaga para sa trabaho. Dahil pangbreakfast naman iyon ay nilutuan ko lang siya ng bacon at egg. Nagtoast na din ako ng slice bread para sa kaniya.