Quotes On Chess の小説・ストーリー

Kung bakit ba naman kasi hinatak-hatak pa ako eh. At nandito na nga kami at nakita namin na nagsisimula na nga ang laban. Oh? Magkalaban sa chess sina Dylan at Alec ha? Actually, hindi ko talaga alam kung paano nilalaro 'tong chess. Oo, nakakapanood ako ng naglalaro ng chess pero ang totoo talaga eh hindi ko talaga alam kung paano manalo sa ganito. Sabi ng iba, ang mga pinanlalaban daw sa ganto eh yung mga magagaling sa math. Kaya lang hindi ko alam kung bakit, eh wala namang numbers sa chess board eh..

The chessboard had been set long ago, and Aiden had been a pawn all along. The video ended, and another file opened automatically. It was a blueprint, a single, detailed rendering of a new building. But this wasn’t just a building; it was a fortress. It was a fortress filled with traps, with puzzles, and with a single point of entry. It was an impossible fortress, designed by a master architect. The blueprints were signed with a single, elegant script: "To the victor belong the spoils."

Maging ang malalim tumingin na mga mata ng binata ay kumikinang sa saya. Napatutop sa bibig si Stephen “Sigurado akong masaya ka kapag naglalaro ka ng chess. Tignan mo ‘yang saya sa mukha mo ngayon. Twenties ka pa lang pero nagmumukha kang matanda dahil sa pagiging seryoso mo. Ngayon sa excitement mo, you look like your age that is full of vitality.”

He just watch his back and don't waste his time in order to lose the Enemy wisely. Namuo na ang tension between them at parehong aggressive at seryoso sa laro. And the time has come he attack in the middle game. He let out his chuckles when his opponent moves castling and promoting pawn. So when his turn he used a special move which is capturing en passant. Since the square is occupied by an undefended enemy piece, he move his king horizontally to capture it and removing it from play. But his opponent pawn already reaches the other side of the chessboard and he promoted it become a Queen.

Para kaming naglalaro ng tahimik na chess—kung sino ang unang bibitaw, siya ang talo at alam na niyang siya yon. Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan niya. Halata sa kilos niya na, sa loob ng ilang segundo, hindi niya alam kung ano ang tamang sasabihin o kung may karapatan ba siyang magsalita. Idiot talaga ang Dante na ’to.

TAHIMIK na pinagmasdan ni Alexander ang chess pieces na nasa kanyang harapan habang pinag-iisipan kung anong piece ang kanyang gagalawin. “Which piece should I move?” tanong niya sa kanyang sarili habang patuloy na tinitignan ang chess pieces at mga kinalalagyan nito.

Hawak hawak niya sa supot ang mga laruan niya. “Dash! Meron kamo ako ditong chess, laro tayo mamaya ah!” masiglang sabi ni Rash. Napairap naman ang kambal niya. “Para namang mananalo ka sakin.” bulong ni Dash. Napasimangot naman si Rash. “Ang yabang mo, palibhasa champion ka lagi chess.” nakangusong sabi ni Rash. Wow! Marunong sila magchess? Samantalang ako fourth year high school na nang matuto ako maglaro ng chess.

Nakaupo si Luther sa harap ng chessboard habang nakapangalumbaba, nababagot na nakatitig sa pinaghalong itim at puting mga piyesa. Pinupuno ang seldang iyon ng amoy ng pawis ng mga bilanggong nagtitipon-tipon sa paligid nila at tahimik na nanonood sa kanila.