Quotes On Chess Novels & Stories

She’s kind, but she’s naive. “Lulu, sa chess, ang pinakamahalagang piyesa ay ang King, pero ang pinakamaraming galaw ay nanggagaling sa mga Pawn,” bulong ko habang pinipiga ang dumi mula sa aking damit. “Let them look down on me. Let them think I’m broken.” Tumayo ako, bitbit ang basang sutla na tila isang mabigat na sumpa. We walked toward the Ranking Board. Sa gitna ng hall, nakapaskil ang mga mukha namin.

Alejandrino hindi kalayuan. "Kenneth, malaki ka na. Hindi na kita mapipigilan. Pero ang buhay ay parang isang larong chess, kapag nagawa mo na ang isang galaw, hindi mo na ito mababawi. Touch move, ika nga. Kaya dapat mong pag-isipang mabuti ang mga desisyon mo." Hawak ni Kenneth ang mangkok ng pampalusog na sabaw para sa matandang ginang, ngunit natigilan siya saglit, at nanatili sa ere ang kanyang kamay.

Ang paglalaro lamang ng chess kasama si Eleazer ang maaaring magpakaba sa kanya at masira ang kanyang utak. Manalo o matalo, ito ay lubos na kasiya-siya. Agad namang tumugon si Eleazer, "Okay." Hinawakan ni Xian ang kanyang ulo at nakangiting sinabi, "Kung gayon, maglaro kayo ng chess, tutulungan ko ang asawa ng master." "Pupunta rin ako..." Hindi na natapos ni Aimee ang kanyang sasabihin nang pigilan siya ni Eleazer.

Iilan na lang ang chess pieces ng prinsipe na isang pawn, dalawang knight, isang rook at isang queen. “Ikaw, gaano ka hindi kasigurado na hindi nila mababantayan ang kapatid ko?” balik na tanong ni King Arthur at nag-urong muli ng isang chess piece. Napaangat naman ng tingin si Prince Nathan sa katunggaling hari na seryoso ang reaksyon sa kanilang paglalaro ng chess.

Napatigil si Zarina at nanahimik na lang. “At ikaw,” sabay tingin sa apo niya, “Kung hindi dahil sa suporta ko at pagpilit sa mga magulang mo, hindi ka makakapaglaro ng chess. Ngayon, bakit sinusuway mo ang usapan natin?” Hindi nakapagsalita si Damian. Alam niyang tama ang sinabi ng lolo niya. “I’m old! Ito lang naman ang hiling ko…”

Nanatili itong kalmado, halos aliw na aliw pa nga sa hamon ng binata. “At least you’d be sitting at the table,” he replied softly, voice laced with conviction. “Do you know, Wade, ninety-nine percent ng tao sa mundo, ni hindi man lang kwalipikado para makaupo sa gano’ng klaseng lamesa.” He straightened, his posture sharp as a blade. “Chess player man o chess piece, basta nakaupo ka, may tsansa kang lumaban. May tsansa kang makuha lahat ng gusto mo. The seat itself is power.”

Walang pakialam na naglakad si Catherine papunta sa lalaki. Tila pamilyar ang babae sa chess. Gayunpaman, si Titus ay tila duating sa isang patay na posisyon sa laro. “Nakikipaglaro ako ng chess sa isang tao ngayon lang. Pakiusap na umisip ka ng paraan na makalabas para sa akin. Matatalo ako.” Ang azure na mga mata ni Titus ay naglabas ng diwa ng kawalan ng pag-asa. “Hindi ako magaling sa ganitong tipo ng chess.”

Kung bakit ba naman kasi hinatak-hatak pa ako eh. At nandito na nga kami at nakita namin na nagsisimula na nga ang laban. Oh? Magkalaban sa chess sina Dylan at Alec ha? Actually, hindi ko talaga alam kung paano nilalaro 'tong chess. Oo, nakakapanood ako ng naglalaro ng chess pero ang totoo talaga eh hindi ko talaga alam kung paano manalo sa ganito. Sabi ng iba, ang mga pinanlalaban daw sa ganto eh yung mga magagaling sa math. Kaya lang hindi ko alam kung bakit, eh wala namang numbers sa chess board eh..

Masyadong marami ang gusto niyang sabihin ngunit dahil sa kanyang mahiyain na ugali ay nag-alinlangan siya nang matagal. Habang abala sa paglalaro ng chess, narinig na sumigaw si Mr. Philip at inaaya siyang bago muling bumaling sa kanya. "Sige na, huwag ka nang magdrama riyan," natatawang saway ng matanda. "Huwag mong isipin na ginagawa ko ito para sa iyo. Si Celine ay itinuturing ko na ring sarili kong apo! Mahal na mahal ko ang apo ko, kaya huwag ka nang masyadong pormal sa akin."

Pagkaraan ng ilang sandali ay marahan siyang ngumiti. “No.” Napakunot-noo si Rosset. “Bakit?” “Too early.” “Anong too early?” Tumayo si Victor. Naglakad siya hanggang sa malapit sa railing ng terrace. “Nakikita mo ba ang laro ng chess?” Naguguluhan man ay tumango si Rosset. “Hindi agad inilalabas ang pinakamalakas na piyesa.” Tumawa siya nang mahina.