Table Tennis Quotes Novels & Stories

Para kaming mortal na magkalaban sa anime tapos may mga kuryenteng lumalabas sa mga mata namin habang tinatansya ang isa’t isa. Kung basketball ang laro namin, wala akong panalo sa kanya sigurado. Pero Table Tennis ito, may pag-asa ako. Agresibo ang laro ni Enrique. Mabilis ang mga bola niya, siguro kasi malakas ang palo niya. Kung sasabayan ko ang pagiging agresibo niya, matatalo ako. Kaya naman, gagamitan ko na lang siya ng psychology. Hindi ko ibibigay sa kanya ang larong gusto niya.

“Hindi ko alam, Eunice. And the hell I care?” Nasa tennis club silang dalawa at nagba-battle round. ‘Tok..tok..tok..’ tunog ng tennis ball na pinagpapasa-pasahan nilang dalawa. “Wala ka talagang pakialam sa kanya, ‘no?’ napairap si Eunice. “Why? Hindi naman kami friend eh. Ikaw ba, hindi naman kita pinipigilan kung makikipag-bati ka sa kanya.”

Ito ‘yong may laman. “Mabuti naman,” sagot ko, pilit na casual. “Nanalo kami kagabi. Clean sweep in the last round,” sabay ngisi ko, trying to lighten the mood. “Pinagmamalaki mo ang dalawang game na first blood?” tukso niya agad. Napangiwi ako. “Kuya naman eh… first blood is life kaya. Small wins matter.” “Ah, ganon ba? Sige nga, lagyan mo ng inspirational quote. ‘Every first blood is a step towards world domination.’”

Ito ang tanong sa isip ni Julliane. Kailangan niya itong makausap para maging malinaw na ang lahat. Hindi siya titigil hangga't hindi ito nahahanap o nakakausap. Akala niya ay wala na siyang pag-asa pa na pero nahanap pa rin niya ito sa hapon, sa tennis court na madalas niyang puntahan. Si Allen ay nakikipaglaro sa kanya ng tennis. Matapos siyang makita, tinapos niya ang huling shot, kinuha ang bola ng tennis at kumaway si Allen sa kanya.

haplos na lang nito sa kanyang braso, "sabi nga nila, what doesn't kill you makes you stronger." Umakto pa itong parang lumalaban habang sinasabi ang mga katagang iyon. "Hindi ba kanta iyon?" natatawa niya na lang na saad. "Shut up, wag mo sirain ang moment." Pinunas na lang ni Paloma ang kamay sa kanyang mukha para pigilan siya sa pagtawa, "iyon na ang pinaka-magandang quotes na naisip ko para sa sitwasyon mo," pabirong batok na lang nito sa kanya.

Pagbabalanse at pagpapatalbog lamang ng pingpong ball sa mismong racket ang ginagawa niya. Ngumiti ako habang iniisip na ang galing ni Yuhan hindi lamang sa academics. Kung ipagpapatuloy niya ang pagpractice, ay magiging magaling siyang table tennis player. Umayos ako sa pag-upo at napansing wala nang tunog ng pingpong ball mula sa labas. Tumigil na sa pag-practice si Yuhan. Ngumiti ako nang lumingon siya sa akin. "Congratulations," sabi ko at tumayo.

Parang may atraso sa kanya ang buong mundo. Nag-text pa ulit si Veronica sa kanya, “Gusto mo bang bantayan namin siya para sa’yo, Mr. Peters?” Sumagot si Benjamin, “Hmm. Sige. Pero, nagkita na kami rito sa tennis court.” “Ah, ganun po ba? Huli na pala ako. Sige po. Kung kailangan niyo lang po ako ay sabihan niyo lang ako.” “Sige, walang problema,” sagot ni Mr. Peters.

Tinanggal ko na lang sa utak ko 'yong mga sinasabi niya dahil alam ko naman sa sarili ko na hindi magandang patulan 'yong mga ganoong idea. "Tara na nga maglaro na tayo," sabi ko sa kanya at kinuha na 'yong isang bola ng table tennis sa gilid ko at hinampas 'yon. Nag-chuckle si Julian. "Amin-amin din." "Wala naman akong aaminin." "Umamin ka muna sa sarili mo," sabi ni Julian at may mapaglarong ngiti. "Mas madali kung aaminin mo muna sa sarili mo."