Quotes On City Lights นิยาย & เรื่องราว

Inangat niya ang kanyang mukha, basang-basa ng luha ang kanyang mga pisngi habang itinuturo ang nakasulat na quote sa maliit na bracelet ni Maeva. “Hope – You are the light that guides us through darkness and inspires us to keep moving forward.” “Ito... ang mga salitang ito ang pumatak sa isip ko araw-araw para magbago at hanapin kayo,” patuloy niya, hinahabol ang kaniyang hininga. “Liam...” bulong ko, hinahaplos ang kaniyang basang buhok at likod upang pakalmahin siya, ngunit maging ang sarili kong dibdib ay sumasabog na sa emosyon.

Nakapamulsa akong nakatayo sa kanyang likuran habang mataman lamang siyang pinagmamasdan. Sa paglapit ko sa kanya ay mas lalo pang umigting ang tinging ipinukol ko sa kanya. Lihim akong napangiti habang kita ko sa kanyang mukha ang saya sa mga sandaling iyon. "You like the city lights that much?" tanong ko na ikinabaling niya ng tingin sa akin.

That night, habang umaandar ang jet patungo sa safehouse kung nasaan siya, tumingin ako sa bintana. Sa ibaba, the city lights flickered like dying stars. “Hold on, cara mia,” I murmured. “I’m coming back for you.” And for the first time in years, I prayed. Not for forgiveness — but for one more chance to see her again.

Madilim na ang langit, at tanging ang mga ilaw ng siyudad ang nagbibigay ng liwanag. "Minsan naiisip ko, kung hindi ko ba kinuha ang posisyon na 'to, magiging ganito rin ba kagulo ang buhay natin?" tanong ni Dante, may bahid ng pagsisisi sa boses niya.

Naka upo at tanaw ni Yenna ang buong city lights dahil mag tatakip-silim na at ngayon niya nalang muli ito masisilayan sa tagal ng panahon dahil simula nang hindi sila mag usap ni Zin ay nawalan rin siya ng gana panoorin ito.

The Namsan Tower stood tall and proud, a beacon of hope in the midst of the urban chaos. Rowan gestured for Genevieve to join him at the edge of the overlook, where they could soak in the beauty of the city below. The silence between them was comfortable, a shared moment of tranquility in a world that never seemed to slow down. As they stood side by side, a sense of peace engulfed them, transcending words and barriers. Without saying any words, Rowan looks at Genevieve, "City lights are beautiful at night and even if how loud you scream no one will hear it, so if you want to scream then scream,"

I just continued singing with him. Be strong and hold my hand Time—it comes for us, you'll understand We'll say goodbye today And I'm sorry how it ends this way If you promise not to cry Then I'll tell you just what I would say If I could be with you tonight I would sing you to sleep Never let them take the light behind your eyes I'll fail and lose this fight Never fade in the dark Just remember you will always burn as bright The light behind your eyes The light behind your eyes... "Thank you, Adonis." Sabi ko pagbaba ko ng sasakyan.

The entire city lay sprawled out before us, a sea of twinkling lights stretching as far as the eye could see. I leaned against the glass railing, my eyes sparkling. "Para akong nananaginip. Feeling ko ako si Alice in Wonderland." Nilingon ko uli siya. "Sobrang ganda pala ng penthouse mo, bakit nagtiyaga ka sa bahay namin? Kung ganito lang ang bahay ko, hindi na ako lalabas."

He asked me but no, I'm not. The city lights of Cebu city never failed to amaze it's people. Ngayong nasa himpapawid na ako kitang-kita ko kung gaano nangnining ang mga maliit na ilaw mula sa syudad. Sana… sa susunod na babalik ako dito masasayang alaala naman sana ang maiisip ko. "If you ever got scared again just close your eyes, babe. Tapos isipin mo lang na nandy'an ako palagi." Umupo s'ya malapit sa'kin kaya marahan ko siyang ginawaran ng ngiti.

Ang ganda rin tingnan sa gabi. Ilang minuto lang at wala na akong makitang mga City lights. Lumalayo na kami sa syudad. Tiyak mas malayo pa ito sa amin. Lumalayo na ako sa amin. Kailangan kong kausapin si Papa. Kapag nagkaroon ako ng pagkakataon mag-explain din naman agad ako.