Quotes On City Lights Novels & Stories

And as I looked up at Ruan, his face illuminated by the city lights, I knew that this was just the beginning of our happily ever after. The night air was cool and crisp as we sit in one of the benches designated on the rooftop. Tanaw doon ang halos kabuuan ng siyudad. O kung hindi man kabuuan, malaking bahagi n'yon ang tanaw na tanaw mula sa kinauupuan namin. The city lights twinkling like a million fireflies. The warmth of Ruan’s hand in mine, the soft glow of the ring on my finger, and the echo of his “I love you” still resonated in my heart. This night, this date, had been everything I had ever dreamed of and more.

Kasing liwanag ng araw ang liwanag na pumalibot sa syudad. Kumalat ang liwanag na iyon sa buong syudad. Papawian na ng malay si Lucent at pabagsak na mula sa ere nang masalo sya nina Dane, si Frea ay parang walang naramdamang pagod sa ginawa nilang spell ni Lucent. Hinimas lang ni Frea ang pisngi ng kapatid, “Magpahinga ka na muna ate.” Tinignan ni Dane ang paligid, nawala ang kakaibang hamog, pero nakakapanlambot ang nakita nya pagkawala ng liwanag na pumalibot sa syudad…

There is also a lamp hanging above the ceiling. The woman led us to the outdoor tables, strategically placed next to glass railings. In front of us, the beautiful city lights illuminated Manila in all its glory. From this vantage point, we were treated to a clear view of the entire city. It was a sight that left me in awe, reminding me of the vibrant energy and charm that Manila has to offer.

________ One room with two beds ang pinabook ni Mama Lala, mabuti naman at alam nito na hindi kami in good terms ni Aekim At hindi kami p'wedeng magsama sa iisang higaan. Baka mabalian pa ako ni Aekim ng buto nang wala sa oras. Tsk. "Saan ka, dito sa kaliwa o kanan?" tanong nito habang sa akin nakatingin. "Kahit saan. Ikaw na ang mamili." sagot ko naman sa kanya. Mabilis nitong pinili ang sa kanan kung saan ang City lights habang ako naman ako tanging dingding lang ang matatanaw.

⸻ Habang pauwi, nakasandal lang siya sa bintana ng kotse, pinagmamasdan ang mga ilaw ng siyudad. Ang bawat ilaw ay parang alaala — maliwanag sa labas, pero madilim sa loob. Lilith, bulong niya sa sarili. If you think I’m still that weak sister you destroyed, you’re wrong. This time, I’ll be the storm you can’t outrun. Pagdating sa bahay, tahimik ang paligid. Ang hangin ay malamig, at may kakaibang pakiramdam ng presensya sa paligid.

Kaya naman, importante ito sa kanilang lahat. Humalukipkip si Daisie at ngumiti. “Huwag ka mag-alala, Colton. Hindi ko hahayaang mangyari yun.” Summer night iyon, at malamig ang simoy ng hangin. Parang galing sa science fiction dream ang buony city dahil sa ganda at kakaiba nitong itsura at ng dahil na rin sa mga neon lights.

Matapos ang hapunan, inalok niya akong maglakad sa balcony ng penthouse. Tahimik lang kami habang pinapanood ang city lights. “Do you miss your old life?” tanong niya bigla. Napatingin ako sa mga ilaw ng Maynila. “Every day,” sagot ko. “Pero minsan, naiisip ko… baka ‘yung mga simpleng bagay, hindi talaga para sa mga taong katulad natin.” “Katulad natin?” tanong niya, halatang interesado.

Yung tingin na puno ng tanong at sakit. “Is that really what you think?” “I thought you’ll wait.” Walang sumunod na salita. Pareho kaming nakatayo sa gitna ng dilim, ‘yung mga city lights sumasalamin sa glass walls, parang mga bituin na bumababa sa lupa. Mabigat parin yung hangin sa pagitan namin. Hindi ko alam kung gusto kong umiyak o umalis. Dahan-dahan kong binawi ‘yung kamay ko mula sa hawak niya.

Ngunit sa harap niya ay isang lungsod na hindi pa niya lubos na kilala. Isang lungsod na maaaring maging simula ng kanyang panibagong buhay. Pagdating ng gabi, nagsimulang sumilay ang mga ilaw ng Maynila sa malayo. Para kay Amarra, para itong dagat ng mga bituin na bumaba sa lupa. Hindi niya maiwasang mapamangha. Hindi kailanman naging bahagi ng kanyang mundo ang ganoong tanawin. Sa Damortis, ang gabi ay tahimik. Madilim. At ang tanging liwanag ay mula sa buwan at mga bituin. Ngunit dito sa lungsod, tila hindi natutulog ang gabi. Ang mga gusali ay nakatayo na parang mga higante. Ang mga ilaw sa kalsada ay walang patid. Ang mga sasakyan ay dumadaloy na parang ilog ng bakal. Huminto ang bus sa

“Just tipsy, but not drunk.” Nang ihinto ni Marcus ang kotse ay halos tumakbo palabas ng sasakyan si Luna. Dahil dinala siya sa lugar kung sa'n ay kitang-kita ang city lights. “Sa'ng lugar ‘to? I didn’t know that there's a place like this around the city!” Manghang-mangha si Luna sa ganda ng view. Isama pa ang nagkikislapang bituin sa langit.