Novel & Cerita Ragged

He leaned in slightly, his eyes narrowing as he took a deep, deliberate breath. "At amoy lavender ka," bulong ni Arguz, his tone dripping with pure malice. "Amoy na amoy ang mamahaling perfume ni Professor Montgomery sa jacket mo, Miller. Huwag mo akong gawing gago. Hindi ako ang department board na madadala sa mga magagandang 'calculations' mo."

Hindi siya napahinto dahil sa mga nagaguwapuhang mga hitsura nito at nakalantad na mga abs kundi dahil may isa sa grupong iyon ang sumigaw sa pangalan niya. A rush of adrenaline was oddly running through her when the man walked towards her direction. Kung ilalarawan ang ekspresiyon sa mukha nito ay para itong tinuklaw ng ahas na naka–lipstick na dark red at may fake eyelashes. “Excuse me. Do I know you?” “O Bože! Mislev ... mislev deka si mrtov.” Oh my God! I thought... I thought you are dead. Dead? And he's a Macedonian, too?

Alam kong hindi maayos ang paghihiwalay namin pero bakit kung kailan may problema ako sa title ko at sa Mama ko saka pa siya sumabay. How dare you Rowan Maxryen Martinez? Matapos mo akong lokohin at saktan!

Ako ay nasa problema. Tumango si Darryl matapos makita ang pagbabago ng ugali ni Rogart. Sa puntong iyon, si Rogart ay kumikilos nang mapagpakumbaba at mapagpakumbaba kay Darryl. Pagkatapos, lumubog si Darryl sa isang upuan at sinabing, "Isasama ko si Jewel mamaya. Okay lang ba?" "Oo naman, walang problema!" Pinunasan ni Rogart ang mga butil ng malamig na pawis sa kanyang mukha at paulit- ulit na tumango na parang manok na abala sa pagsubo ng pagkain.

sagot niya at naglakad siya papunta sa likod. Nakangiti naman ako na sinundan siya. Hindi naging madali ang panunungkit ni Rozzean dahil matataas na ang bunga ng mga mangga kaya umakyat siya. Ang ending, namula ang likod at mga braso niya dahil sa kagat ng mga langgam.

Umiikot pa ito na parang bata. Nakasuot ito ngayon ng bestida na hanggang tuhod ang haba,kulay mapusyaw na rosas ang bestida nito na hapit sa makurba nitong katawan. Malaking bulas ito kaya kung titingnan ay parang dalawampu't taong gulang na ito.

nakangiting bati nito. Binati din naman sila ng fans na may kasamang tili pa kaya natawa sila aside kay Zero na may maliit itong ngiti sa mhmga labi. Ang hot naman nito lalo na at naka black shirt ito na bumabakat pa ang muscle sa braso at ang tattoo nito sa braso mas lalong nagpapadagdag sa kakisigan niya. Naka black pants at white shoes pa kaya ang daming humahanga dito kahit na seryoso talaga ito at hindi pala ngiti at yun ang nagpapadagdag ng karisma nito. Mysterious. " Thank you for coming today. We are here to entertain and serenade you this morning. Please enjoy the show " lumingon naman ito kay Zarick at tumango hudyat na magsisimula na sila.

sagot ko. "Hindi minamadali ang pag momove on, you have wounds Ashley at kailangan muna 'yon maghilom para maging okay ka ulit. It takes time, hayaan mo lang at darating din ang araw na magiging okay ka din ng hindi mo namamalayan."

Nakatingin pa sa akin, obviously teasing me. "Gago," natatawang sabi ni Larah. Napailing na lang din ako habang mahinang natatawa. Ilang minuto pa kaming nagbangayan tungkol sa magiging band name namin. Puro kalokohan kasi sina Kuya Red at Henry kaya panay rin tawanan namin at natagalan pa sa pag-settle kung anong name. Later on, we agreed to name our band Microscope. Ang lalakas ng trip nila. Nakisabay na lang ako.

“The kind people pretend doesn’t exist so they can sleep at night.” She followed hesitantly — or rather, was dragged by him. Each echo of boots on metal grated against her nerves. She caught glimpses: boxes stamped with foreign markings, the glint of gun barrels, the faint clatter of cash. One man approached, nervous but respectful. “Boss. Shipment’s late. The Russians held the last container.” Hades didn’t even blink. “Call them. Tell them if they’re not here in fifteen minutes, I’ll sink their next one.”