Rain Of Snow の小説・ストーリー

Ramdam ko ang proteksyon sa kanyang tinig, at bahagya akong naantig doon. "At bakit? Kung wala ang babaeng yan ay ako sana ang alalay ko, Snow. Wag na wag mo kong uunahan." Natahimik naman si Snow at ako naman ay natigilan sa sinabi ng babaeng ito. Ang hangin sa paligid ay tila biglang bumigat, at ang mga ibon na kanina’y masayang umaawit ay tila natahimik din.

Tumigil lang sila sa paglalaro habang naliligo nang mapansin niya ang pamumutla ng mga kamay ni Snow dahil sa sobrang pagbababad sa tubig. Kaagad niyang kinarga si Snow patungo sa ilalim ng shower para magbanlaw. Pagkatapos ay tinuyo niya mula ang katawan ni Snow at pinagsuot ito ng bathrobe bago tinuyo ang sarili at ipinalibot ang pambatang tuwalya sa katawan niya. Maikli ang tuwalya pero pinagkasya na niya ang sarili. Tatakbo na lang siya mamaya patungo sa kwarto niya.

Pagkatapos, isang nakakatakot na puwersa ang mabilis na kumalat mula sa kanyang katawan! "Nakakamangha na Snow Moon!" sigaw ni Melody. Sa sumunod na sandali, nabuo ang mga ulap sa dating maaliwalas na kalangitan at umihip ang malamig na hangin habang nagsimulang bumagsak ang niyebe mula sa langit.

' It knew that it couldn't defeat the human in front of it so it tried to escape. Frost grinned as she watched it slithering away in fear. She whistled as if calling someone, immediately, a white light appeared in her sight and she stood atop the snow wolf beast's. Snowy ran at the fastest speed. "Not so fast." Frost coated her hand with her lightning attribute this time. She grabbed its tail as she lifted it up and forcefully slammed to the ground, which made the ground shake. The giant snake beast spasmed, its tail was burned. A smell of burning meat wafted in the air.

tawag niya sa nobyo sa kanyang isipan. Luisa used to hate rain so much because of the nightmare it always brought her. Now, rain makes her smile. Rain reminds her of Levi. The reason of her newfound happiness. Sa halip na isarado ang bintana, nanatili siyang nakatayo doon at pinanood ang pagbagsak ng ulan. Ilang sandali pa ang nakalipas, halos mapalundag sa gulat si Luisa nang mula sa likod ay may biglang yumakap sa kanya.

Marahan kong iniyuko ang aking paningin ngunit napatingin din ako sa mga nagyeyelong halaman at puno sa aking paligid. I saw how the snow covered the flowers and grasses along our path. I smiled bitterly as I remembered the old saying that I used to hear. "A good winter with snow makes all the plants grow." See? Even their powers are perfect for each other. Snow is very beneficial for plants, flowers and nature in general. In short, the snow prince and the princess in front of me are a perfect match. Without snow, extremely cold weather can cause the soil to freeze deeper and deeper. This could damage the root of trees and shrubs in colder climes. Snow protects plants from the effects of fre

Isang maliit na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi noong makita niyang namumula ang mga pisngi ni Jenesis dahil sa lamig ng panahon. "Have you ever seen snow?" Umiling si Jenesis habang nakatitig sa kanya gamit ang malalaking mata. "Hindi pa. In person, I've never seen it before." Bahagyang natawa si Raoul, na para bang nae-enjoy ang pagiging inosente ni Jenesis. "Why, Kuya Raoul? Is it going to snow here?" excited niyang tanong. "If it snows, I really want to see it. Siguro napakaganda noon!"

I paused and stared at Elio, who’s holding my hand so tightly, his eyes are shinning from happiness, and I can’t help but to mirror him. “You are my calm in the storm, my ray of light when everything feels dark.” I took a deep breath, and I felt Elio’s hand squeezing mine with a bright and warm smile on his face. “With you, I’ve learned that even in the hardest of times, love can grow, just like flowers bloom after the rain. I vow to walk beside you through sunshine and storms, through laughter and tears. Together, we’ll weather every challenge, and I’ll love you even more after every downpour. You are my forever sunshine, and I will always be your shelter from the rain.”

Hindi niya alam kung kailan nagsimulang umulan ng niyebe mula sa langit. Nagsisindihan na ang mga ilaw ng lungsod, kulay mainit na kahel. Isa-isang bumabagsak ang mga snowflakes sa ilalim ng malambot na liwanag. Nakatayo si Tyler sa harap ng sasakyang nakaparada sa gilid ng kalsada. Naka-itim itong coat, kaya mas lalo siyang naging matangkad, matikas, at kapansin-pansin.

Inilarawan nila ang espirituwal na ulan bilang banal na tubig. “Oo, Holy Maiden, nabalitaan ko na ang taunang araw ng paliguan para sa Leviathan Gate ay tumatagal ng hindi bababa sa isang oras, ngunit limang minuto pa lamang ang lumipas ngayon. Bakit biglang tumigil?” Tanong ni Snow, bakas sa mukha niya ang hindi nasisiyahang ekspresyon. Nahirapan si Snow sa paglalakbay ng napakalayo upang pumunta rito para lamang maligo sa banal na tubig.