Rain Of Snow Novels & Stories

Tuwang tuwa siya sa mga nakikita niya. Ang paligid ay parang isang obra maestra malalawak na kabundukang kumikislap sa ilalim ng araw, may mga pine tree na nababalutan ng makapal na niyebe, at ang asul na kalangitan na tila mas maliwanag kaysa sa karaniwan. Puting puti ang buong paligid para kaming nagbalik sa pagkabata. Ito pala ang unang beses ni Claire na makakita ng snow. Pagdating namin sa bahay ay agad na nag-aya si Claire sa labas para makapaglaro sa snow, saktong umuulan ng malakas na snow ng mga oras na iyon.

Sinundan ni Snow ang kaniyang ina papunta sa kusina upang tumulong ayusin ang mesa. "Si Ice nga pala, hindi pa ba umuuwi?" tanong ni Snow habang inaayos ang pinggan. Amara, who was busy plating the food, shook her head. "Nag-text siya. Wala daw masakyan. Puno lahat ng bus." Napatango naman si Snow. The heavy rain earlier had probably made it difficult for commuters, pero hindi pa rin siya mapakali. After dinner, the rain had completely stopped, but Snow’s worry hadn’t. Ilang beses niyang tinawagan si Ice, pero hindi ito sumasagot. She was about to try again when they suddenly heard a car beep outside.

Mayroon na ring snow, they are thicker right now compare to last year. Wind wants to come and visit again this year, sa tatlong taon ni Rain sa America ay dalawang beses na niyang nabibigyan ng pagkakataong ma-experience ng kaniyang pamilya ang white Christmas. Sa laki ng ipon niya'y maliit na bagay lang ang iparanas sa kanila ang ganoong kapritso.

I miss my Rain. My baby...

Pagkatapos magdala ng isang bakas ng lamig, agad natunaw ang snow. Sa una, ilang snowflakes lang ang paminsan-minsan na pumapatay, pero makalipas ang sampung minuto, bumagsak na ang mga snowflake mula sa kalangitan ng gabi. Bihira lang talaga na magkaroon ng snow sa isang souther city tulad ng Aurous Hill. Parang isang bata si Claire habang sumasayaw siya nang masaya sa snow.

The rain was no longer a mere weather phenomenon; it had become a symbol of their shared pain and heartache. And amidst the rain and thunder, Summer's cries became a cathartic release, a way to let go of the love that had become a burden. The heavens wept alongside her, a reminder that even in the darkest moments, nature itself understood the depths of human emotion. Summer's tears mixed with the rain as she allowed herself to grieve the loss of not only a relationship but also a friendship that had once been the cornerstone of her life. The rain-soaked streets bore witness to her pain, a testament to the love that had been shattered by betrayal. And as the storm raged on, Summer walked forw

Keilani POV Ang paglalakad sa niyebe ay parang isang panaginip para sa akin na hanggang ngayon ay hindi pa rin makapaniwala na nakakakita na ng snow sa personal—ang buong paligid ay nababalot sa malambot at makinis na puting snow, habang ang mga snowflakes ay marahang bumabagsak mula sa langit. Ang malamig na hangin ay dumadampi sa balat ko, ngunit hindi ko ito gaanong nararamdaman dahil mahigpit ang pagkakahawak ni Sylas sa kamay ko.

Hindi pa bumabalik sa normal ang pagtibok ng puso niya. “The temperature has now dropped to negative five degrees and the first winter snow will fall a few hours from now. Kaya dapat makapal ang suot mo.” “Talaga!” Biglang nagbago ang emosyon niya. Ang kaba ay napalitan bigla ng excitement. Ito ang kauna-unahang winter snow niya. Agad na hinablot niya mula kay Damien ang wool sweater. Humakbang siya tungo sa banyo upang sana magbihis.

Naglalaro ang isip ko at tumatakbo ang oras kasabay noon ay aking buntong hininga at ang aking mata ay gumagala ang tingin sa bawat gusali sa syudad. City lights and street lights looking so perfect and calm.Suddenly, I saw snow falling down before my eyes, a snow tiny snow flakes.Sunod noon ay sunod-sunod nang nahulog ang snow sa kalangitan na malayang sumasayaw sa simoy ng malamig na hangin. Naramdaman kong nagigising na siya kaya bumaba ako't lumapit sa kanya. "Cold Morning, Sunshine." I coldly said.

Biglang umulan at napalingon siya sa paligid. The rain reminds her of some memory she wanted to forget, however the rain brings a richness to each lights, the browns deepen in the pavement the way that soothes her heart, brings a steadiness to her soul. In the front lobby the green and lushed grass becomes glossy, reflecting the light, a new bright shine to their wands, softly waving in the breeze. This rain brings a freshness, and each drop, a heaven-given gift for each part of creation.