Novel & Cerita Ready Or Not

Thank you and have a good day! //////////

Nanibago lang siguro ang lintek kasi nagmukha akong tao ngayon. "Tara na." Untag ko sa kanya nang tuluyan na akong makalapit sa kanya. Hahayaan ko muna sana siyang nakanganga pero baka tumulo ang laway niya. Kumarap-kurap naman siya. Tila biglang bumalik sa huwisyo. Mahina rin itong tumikhim bago nagsalita. "Are you ready?" Pinameywangan ko siya. Sa lagay na 'to na naka-make up pa ako, mukha pa ba akong hindi ready?

“Ready na tayo?.” “Yes, I want you to be my wife at kapag ginanap ang wedding naten malalaman din nila ang lahat. Alam kung hindi kapa ready at bago palang tayo kaya mas gusto kung ready kana bago ako magsalita.”Anya. Tiningnan ko sya ng sabihin nya iyon, pero wala akong nakitang pagbibiro sa muka nya kaya ito ako ngayon nakangiti na naman ako.

"Naiexpress mo na ng mabuti ang sarili mo. Actions speaks louder than words." Ngumiti din siya. "Paano ba maging handa sa isang relasyon?" Natigilan ako sa tanong niya at hindi ko alam kung anong isasagot ko. "H-hindi ko alam." Napalunok ako. "Two months kitang tiniis hindi kausapin, pero sa loob ng two months na yon ikaw lang lagi ang iniisip ko. ‘Yung mga salitang sinabi ko sayo, You see, I told you that I'm not ready yet, because I'm stil messed up." He took a deep breathe.

“May bantay ‘yan.” Napatingin ako kay Ryu, na kalmado lang sa sofa, pero may ngiting may ibig sabihin. “Ready ka na ba?” tanong ko, bahagyang binanat ang daliri ko. “Go, Mads!” sigaw ni Wilson. Kinuha ko ang stance ko, nag-concentrate ng konti—kunwari lang ‘yun, para dramatic—at saka ako nag-release ng matinding finger flick… diretso sa noo ni—

Mabilis akong nag drive papuntang hospital. Napatingin ako sa cell phone ko nang biglang tumunog 'yon at nakatanggap na naman ako ng mensahe pero sa pagkakataong 'yon ay kay Wayne na ang mensaheng 'yon. Wayne: "Get ready." Hindi ko alam kung ano ang ibig niyang sabihin sa get ready na 'yon pero sinunod ko na lang ang sinabi niya. Nagready ako ng mga baril para just in case.

“Please, pagbigyan mo na ako. Hindi pa lang kasi talaga ako ready.” “So, kailan ka magiging ready na sabihin sa kanila? Parang pakiramdam ko tuloy ay kabit ako na kinakailangang itago sa mga taong kakilala.” This time ay hindi ko na itinatago sa kanya ang nararamdamang disappointment, “I don’t think we are on the same page Babe.” Malungkot kong sabi sa kanya.

NAOMI's POV Akala ko alam ko na kung ano ang handa akong harapin. Akala ko ready na ako. Pero wala akong kaalam-alam. Nang sabihin ni Raze na "Lesson four starts now," hindi ko inasahan na dadalhin niya ako sa isang lugar na hindi ko pa napuntahan. Hindi physically dahil nandito pa rin kami sa penthouse niya. But mentally? Emotionally?

-I'm still not ready to asked his forgiveness, I still need more time. Pero minsan, hindi ko maiwasang itanong sa sarili ko kung kamusta na kaya siya? Kung maayos ba ang lagay niya? Kung nakakakain ba siya ng maayos? Pero kahit alam kong ilang beses kong tanungin ang sarili ko tungkol sa kanya ay wala akong makukuhang sagot kaya minsan, may mga pagkakataong sumasagi din sa isip ko na tawagan ang mga kaibigan niya but I'm afraid to call and asked them, dahil baka hindi ko lang mapigilan ang sarili kong bumalik papunta sa kanya kapag nakatanggap lang ako ng hindi magandang balita tungkol sa kanya, at mas lalo ko lang sisisihin ang sarili ko kapag nangyari iyon. "Janna be ready, mag-iistart na

Humakbang na ito patalikod. Mabilis siyang nahawakan ni Niel at niyakap na patalikod. "It's okey," tila pinapakalma siya. "Hindi kita minamadali. Hindi mo kailangan na mag-yes sa ngayon. I will wait for it until you’re ready to say yes."