Unless Mga Nobela at Kwento

Umuulan. Ito ang unang bagay na napansin ni Lauren Jade Miller habang nakatayo siya sa labas ng pintuan ng Department of Architecture faculty office. The heavy evening rain hit the concrete walls of the university, producing a rhythmic, suffocating sound that echoed through the empty hallway. Inside her pocket, her fingers tightly gripped a piece of paper—isang signed withdrawal form. It was supposed to be her ticket out of the mess she created, an escape from the dangerous gravity pulling her toward a person she was never supposed to love.

Kabanata 2 NAPILITAN SI SHEEVA na gumising dahil tila yata walang balak ang mga pasaway niyang housemate na tantanan ang pagkalampag at pagkuskos sa pinto ng kuwarto niya mula sa labas. Ginawa ni Sheeva ang nakasanayan at in–on ang wall bluetooth speaker. Kinonekta niya iyon sa kanyang Android phone sa kabila ng kaunting siwang ng kanyang inaantok pang mga mata atsaka ipinatugtog ang medley ng mga awitin ng paborito niyang local Singer na si Andrew E bago sinubukang ituloy ang payapa niyang tulog. Kinagigiliwang libangan ng mga housemate niya ang makinig sa mga kuwelang awitin na iyon ni Andrew E. Kapag ganoon ay behave na ang mga ito at hindi na nang–aabala at nangungulit.

Nasa Critical na kondesyon. "Ano bang tanong yan Ella, bumuo kayo ng team para tulungan si Max sa mission niya hindi ba?" Litong tanong ng Chairman ng makitang umiiyak ang dalaga. "I'm sorry Uncle,,I'm really sorry,," Hinging paumanhin niya na hindi na napigil ang sariling mapahagulhol ng iyak.

// Please Comments or vote po para maramdaman ko naman ang mga presents niyo at mapasalamatan. Please vote comments and share and don't forget to follow me on my account Lady Kimmy thank you!

Ayaw na niyang mangyari yung halos mabaliw na siya nung mga unang buwan ng dalawa at sabay na nagkasakit ito di na alam kung ano ang gagawin at kung sino ang uunahin na patahanin pagsabay na umiiyak ang dalawa halos wala siyang tulog nang dalawang araw hanggang sa tuluyan ng gumaling ang dalawa. Ngayon na nandyan si Cassius nagawa niyang makampanti na magfocus kay Tanuj dahil alam niyang nasa mabuting kamay si Anuj. "Anyway what's your plan now? Lumalaki na ang mga bata with the situation you're in this will be a huge mess" Ani muli ni Anita. "Di ko pa po alam hindi pa kami nakakapag-usap ng masinsinan ni Cassius"

Pero kung naaalala niya ang bagay na ito, ibig sabihin into ay hindi tumala- " Lia, I don't want to intervene. But, trusting him too much could be fatal... " Saad ni Abednego sa akin. Tinitigan ko lamang siya nang muli siyang nagsalita. " Alam kong matagal kang nangulilang makapiling siyang muli. But, don't hesitate to leave space for doubts. " Seryoso niyang turan. Napatawa ako ng pagak sa aking isipan. Magsasalita na sana ako, pero naunahan ako ni Alejandro.

Thank you for answering! Gosh, someone's so grumpy right now because of that! I couldn't reply. I just don't know what to say. I'm not dense and I know what she's talking about. Pero ewan ko ba, I keep on ignoring the thought. Minsan lang ako active sa F******k. Wala akong magawa ngayon kasi wala namang assignments or anything tapos hindi pa ako inaantok kasi ang haba ng supposedly ay 'nap' ko lang, kaya hindi ko namalayang magmi-midnight na and I'm still on F******k. I wouldn't know if it weren't for Sir Troy's chat.

Kinabukasan Tinanghali ako ng gising. Kung hindi ko pa narinig ang mga malalakas na tawanan mula sa sala ng mansion, malamang ay hindi pa ako magigising. Napakunot ang noo ko. Hindi pamilyar ang mga tinig na iyon, at tila masyadong maingay para sa isang bahay na ilang linggo pa lang nagluluksa.

Sa totoo lang nasasaktan ako but I shouldn't feel this dapat maging masaya ako para sa kanya. Maybe we are not really for each other in the first place. Naging malapit nga kami ngunit hanggang pagkakaibigan lang talaga ang meron kami and should not ask for more. Tama na yung ganito at least kahit masakit alam ko kung saan ako lulugar sa kanya. I will be his friend nothing more than that and I should always put that in my mind.

Isinasara ang rehas. May guard sa itaas ng platform, hinihila ang lever pababa. Unti-unting sumasara ang bakal. At kapag tuluyang nagsara iyon… wala silang takasan. “Jobert…” nanginginig ang boses ni Andrea. “Hindi natin aabutan ’yan.” “Tiwala lang.” At muling nagsalubong ang tingin nila habang pumapasok sa matinding panganib.