Ready Or Not Novels & Stories

Kaagad na sinagot ang natanggap na tawag. Nabitin siya sa sasabihin sana ng asawa at wala siyang nagawa, kundi ang panoorin ang masayang pakikipag-usap nito sa kabilang linya. Kunwa’y inayos niya ang mga file folder sa table niya. Naghihintay pa rin siya sa sunod na sasabihin ng asawang boss. “Tracy, be ready, may pupuntahan tayo ngayon din.” Tumayo ito na may halong excitement ang bawat kilos.

Ani Apple "Oo." "Eh bat parang hindi ka masaya?" "Malamang kasi naaksidente ang anak ko." "No. what I mean is parang di ka masaya na na engage ka. Like hindi ka excited ibalita siya samin." "Hindi naman sa hindi ako masaya, hindi lang siguro ako ready or hindi pa nag si-sink in sakin na engage na ko," pag amin ko. Sa totoo lang, hindi pa talaga ako ready mag pakasal, na pressure lang ako.

Mamatay na lang yata siya, ay wala pa ring balak mag-asawa ng apo niya. “O, anong oras na ba? Darating pa ba iyong kausap mo Magno? Abay tinatarant*do mo yata ako. Ayoko ko sa lahat ang pinaghihintay ako nang matagal at nasasayang ang oras ko,” naiinis na wika ng matanda.

Bonfire Mataman niya akong tinitigan at hinihintay ang magiging sagot ko. Parang ano mang oras ay pagnagkamali ako ng sagot ay hindi niya magugustuhan. “Gusto mo ba talaga?," paniguradong tanong ko. “Yes, I‘m already in the right age, so as you are," sagot niya. “But if you are not ready by this time. We will be have him or her in the right time. When you are ready," dagdag niya saka ako hinalikan sa labi.

Kabanata 36 "Then when will you be ready?" Napahinto si Ade sa likod ko. "I'm trying my best Ade, not to breakdown nor cry. Ito 'yong unang beses na makikita natin sila so ready yourself." Tumango lang siya nilingon ko siya sa likod at hinawakan ang balikat niya, "Nandito ako Ade, hindi ka nag-iisa. If you feel uncomfortable, tell me. Okay? Understood?" Tumango-tango lang at pinahidan na agad 'yong luha niya gamit 'yong dala niyang panyo.

komento naman ni Kuya Atticus. Kahit kailan talaga. Kaya hindi na ako nagtataka na naging close sila agad ni Noah. Dahil parehas sila ng mindset. Tumayo naman si Kuya Arlo. "Ako na lang ang magre-ready, dito na lang din ako kakain." Sagot ni Kuya Arlo bago tuluyang pumunta sa kusina.

"Just inform me once na tumawag siya, okay?" "Okay po." Tumayo na ako sa swivel chair at lumakad sa tabi ng bintana. Tanaw sa bintanang ito ang kabuuan ng bansang Rallnedia kung saan payapa pa at nasa magandang kalagayan ang lahat, ngunit hindi sa pagdating ng tamang oras at panahon na gumawa ako ng aksyon.

At sa paraan ng pagtitig niya… parang sinasabi niyang okay lang kung hindi pa ako ready. Parang sinasabi niyang hindi niya ako minamadali. Huminga ako nang malalim, saka bahagyang ngumiti. “I’m not ready…” sabi ko, totoo, diretso. “I know,” sagot ni Lora agad, walang pag-aalinlangan. “But…” dagdag ko, habang dahan-dahan kong hinahaplos ang tiyan ko, “maybe… someday.” Napangiti si Mama.

Mitch, tigil. May kaba at takot pa rin akong nararamdaman sa nalalapit kong pagtatapat sa aking mga magulang. Pero hindi na kagaya ng dati na talagang hindi ako mapalagay, ‘yung tipong gusto ko nang umatras bago pa man magsimula. Ngayon, masasabi ko na handa na ako. Hindi fully fearless. Pero ready. Ready masaktan kung sakali. Ready umiyak kung kailangan. Ready ipaglaban kung ano ang gusto ko.

“Hindi mo naman kailangang pilitin, tiyempo kasi 'yan. Magkakaroon ng time or day na bigla mo nalang maitanong 'yong gusto mo. Hindi mo kailangang pilitin kung 'di ka pa ready.” “Sa tingin ko ngayon ay parang 'di ka pa sigurado kung patatawarin mo ba 'yong tao o hindi. Baka kasi iniisip mo ang nakaraan. Pero nasa sa 'yo pa rin ang desisiyon.” Napangiti si Helliry at tumango tango.