Reclaiming Her Heart นิยาย & เรื่องราว

" Please Tyron, I'm serious of winning you back. How can I do that if you're with her? Please just this two months', pagmamakaswa nito. Nagtatalo ang kanyang puso at isip ngunit hindi naglaon ay unti unti siyang tumango. " Thank you babe, thank you. I'll promise I'll give you my one hundred percent lpve and care ", turan nito na napayakap sa kanya dahil sa tuwa. Almost one week na ang nakaraan mula ng maoperahan si Arabella kung kayat bumubuti na ang kanyang pakiramdam. Nakakalakad na siya ng hindi paika ika at nakakataas baba na rin siya sa hagdanan ng kanilang bahay. Huli niya ring nakita si Tyron mga 4 days ago, and its fine with her. Tama lang siguro na hindi na niya ito palaging nakikit

Hindi ko siya pinapasok kahit na umiiyak siya at nagmamakaawa sa akin na papasukin ko habang nanginginig sa lamig. Masyadong matigas ang puso ko noon at galit lamang ang aking pinairal kaya nagbingi-bingihan ako. Nakatulog ako at tuluyan kong nakalimutan na nasa labas pa pala si Fugo. Nang magising ako at lumipas na ang aking galit ay agad ko siyang tinakbo sa labas para papasukin ngunit hindi ko na siya nakita. Hinanap ko siya kinabukasan ngunit kahit saan ako maghanap ay hindi ko makita maski ang anino niya. Magmula noon ay hindi ko na siya nakitang muli at dinala ko sa aking dibdib ang guilt sa ginawa kong pananakit sa kanya magpa-hanggang ngayon.

Kung pwede nga lang, ilibing ako ulit. He sniffed, “Wala ka man lang sasabihin?” Kumunot ang aking noo saka sinapak ang kanyang kamay at humakbang paatras, “Ano bang gusto mong marinig!?” Halos magtaas ako ng boses pero tulala lang siyang nakatingin sa akin, “Surprise! CrystaLheart is back! Dahil sa lalaking dasal ng dasal ng puro sana! Sana! Sana! Ni hindi man lang maka-amin noong buhay pa ako!” Sarkastikong paliwanag ko sa mataas na tono.

Ramdam ko rin ang paglakas ng pintig ng aking puso sa mga sandaling iyon. Biglang parang huminto ang mundo ko at ang tanging naririnig ko lang ay ang malakas na pagpintig ng aking puso. Napapalunok ako at ang traydor kong mata ay dumako na talaga rito. "Alex,” napabuntong-hininga muna ako ng malalim. "I am going back to work, starting today." wika ko rito. Hindi iyon tonong nagpapaalam ako sa kanya, but I sound like I insist on what I say.

Kailangan ko nang sabihin sa kanya kung anong totoo. The pain of her accusations, the sting of her rejection, had finally pierced through my own self-deception. I couldn't continue to hide behind vague excuses, behind flimsy explanations. I had to confront the truth, not just for her sake, but for my own. I had to admit my past with Ariadne, my misguided attempts to fill the void she had left behind. I had to prove to her, to myself, that my love for her was genuine, that she was the one I truly loved, not a spectral ghost of my past.

Noong una, nawala niya ang taong gusto niya dahil sa kayabangan. Ngayon, ilang taon na ang lumipas, pero si Daisy pa rin ang laman ng puso niya. Hindi na niya hahayaang mawala pa ulit ito. Dahil sa seryosong tono ng boses ni Nick at marahil dahil muling gumising ang damdamin niya noong kabataan, unti-unting lumambot ang puso ni Daisy. Akala niya ganito na lang ang magiging takbo ng buhay niya. Pero hindi niya inakalang, sa dami ng pinagdaanan, muli niyang makikita ang unang lalaking minahal niya.

Kinurot ng mas pino ang puso ko. She sobbed so hard that she needed to pause for a while. She got the glass of water by herself. Pagkatapos ay muli siyang tumingin sa akin.. with so much bravery.. a pretending brave look. "May ibang babae siya!" Natulala nalang ako. Galit at muhi ang lumagablab sa aking puso. It was the confirmation I needed. Pero masakit pa rin palang malaman ang katotohanan.

Hinawakan nito ang kamay niya at kinuha ang tasa roon. "I don't want to hurt you, Tristan. I wish I could prevent all the heartaches. I'm sorry for choosing my sister's happiness than mine. I'm sorry for choosing her over you. Akala ko kasi . . . akala ko totoong mahal ka niya kaya nagparaya ako or maybe she can love you as much as I do. I'm sorry for letting you go, Tristan."

Saglit siyang napahawak sa kaliwang dibdib niya at para siyang mahihimatay kanina dahil sa matinding kaba na nadarama. Paalis na sana siya pero bigla naman sumulpot sa harapan niya ang pilyong kaibigan niya na si Hendrix Almeda— labing dalawampu't siyam na taong gulang. Mas matanda siya ng limang taon sa dalaga pero hindi halata sa itsura niya na may katandaan na siya, iisipin mo sa unang tingin na isa siyang college student pero papuntang trenta na talaga siya.

"Salamat Ella pinagkatiwalaan mo ako." 'Yon lang ang tanging nasabi ng binata ng ipikit na nito ang kanyang mga mata, namalayan na lang ni Ella ang paghilik nito. Sa ngayon tanging nasa isipan niya ano ang magiging galaw niya kapag nasa paningin niya ang kanyang boss at medyo nakonsensya dahil sa nagawa niyang angkinin ang pag-aari ng iba, salitang namutawi sa kanyang bibig na sana maging normal lang sila kinabukasan sa kanilang paggising at hindi siya mailang ano man ang kanyang ginawang pagpapaubaya dito. Tumungo siya sa banyo at binuksan niya ang shower hinayaang dumaloy ang tubig sa kanyang katawan naisip niya si Jk nasa'n na kaya ito ngayon, nawawala na kaya ang pag-asa at pag-ibig niya