Recollections Mga Nobela at Kwento

“I’m going to kill her someday. I swear I will.” . Napabalikwas ako nang bangon. Humahangos kong sinapo ang dibdib ko habang naghahabol ng hininga. “Haah!” Kinapa ko ang mukha at kaagad kong naramdaman ang basa kong pisngi na puno ng luha. Napahilamos ako sa aking mukha. “Why am I remembering those bad memories.” Kinalimutan ko na ang ala-alang iyon ngunit marahil dala ng stress kaya binubulabog na naman ako ng trauma.

Kinuha ko rin ang cellphone ko at kinunan siya ng larawan. "Remembrance, baka kasi pag gising mo... Limot mo na ako." ***

‘Baka nakakalimutan mo Haera na may-ari ng kompanya iyang fiance mo. Napanguso ako. Ilham still my fiance pero talagang nasasanay na kaming pareho na ipakilala sa ibang tao na mag-asawa kami. Sabi ni Ilham, ikakasal na sana kami noon kaso nangyari ang aksidente na kinawala ng memorya ko. Naisip niyang huwag munang ituloy ang kasal namin hangga't hindi pa bumabalik ang memorya ko. I have a Retrograde amnesia. When you have retrograde amnesia, you lose existing, previously made memories. This type of amnesia tends to affect recently formed memories first. Older memories, such as memories from childhood, are usually affected more slowly. Hindi ko alam kung babalik pa ba ito dahil ang sabi ng do

saad niya sa binatang neurologist. "Base sa observation ko, mukhang mga bad memories ang mga naalala niya, you need to get ready about it, there's a tendency that he would felt hatred on you, lalo na kung ang mga pangit na nakaraan ang kusang maalala niya," ani Vince, saka ito nagpakawala ng malalim na buntong-hininga. "What do you mean?" kunot ang noo ni Rebecca. "Malalaman natin 'yan mamaya 'pag gising niya," sagot ni Vince.

“I fell… how?” “You don’t remember?” “No… parang blurred. I remember the event, talking to people, then… nothing.” Habang tumatagal ang araw, unti-unti bumabalik ang memories niya, pasulput-sulpot at pira-piraso. Naalala niya yung mga na-close na deals, yung saya niya dahil sa success ng Pureza line, yung mga nakausap naming partners. Pero around four pm, bigla siyang napabalikwas nang konti, napatingin sa akin na punong-puno ng takot.

At sa loob ng katahimikang iyon, narinig ko ang pagguho ng mundo niya. “What do you mean… made?” halos pabulong niyang tanong. Tumingin ako sa kanya. Diretso. Walang takas. “May mga bahagi ng memory mo na sadyang inalis.” Napailing siya agad. “Impossible.” Pero hindi buo ang paniniwala niya. Ramdam ko. “Then explain the gaps,” sagot ko. “Explain the missing records. Explain why you can feel something you can’t remember.”

Pagkatapos, lumitaw sa isipan niya ang imahe ng araw na iyon. Dahil matagal na siyang pulis, sinanay niya ang kanyang memorya na maging malakas. Marahil ay may makaligtaan siyang maliit na detalye sa eksena, pero nandoon na ang memorya sa isipan niya na parang isang makina o video recorder. Nang inalala niya ang memorya na ito, para bang nag-rewind siya ng isang video at pinanood ito ulit para alalahanin ang maraming detalye ng panahon na iyon.

Kumakain na sila. “Kanina sa burol ay maraming senaryo akong naisip kaso mabilis naglaho. Magulo kasi at hindi ko alam kung paano balikan,” kuwento niya. “That’s a good sign. Meaning your mind starts recalling your lost memories. Next time, pupunta naman tayo sa ibang lugar na madalas nating puntahan noon.”

Pakiramdam ko ay nawalan ako ng lakas sa narinig ko. “We believe his memories can still recover,” pagpapatuloy ng doktor. “But it may take time. Maaari pong bumalik ang alaala niya unti-unti sa pamamagitan ng familiar people, places, emotions, and experiences. Ngunit sa ngayon, hindi niya kayo maalala.”

Unless— “Yeah!” She stopped writing or drawing and then glimpsed at me. “I—I asked to clarify if you are the one I was remembering. This is my first time seeing you after the—” she shrugged. “You know.” “After the ambush?” ako na ang nagtapos ng salita na hindi niya masabi. “Uh-huh. And that’s traumatic. Really is.” I grinned. Napailing. “And my memories are not that fixed. I have these flashes all the time and sometimes you are there. It was vague most often and you were blurred in fact.”