Recollections Mga Nobela at Kwento

“Back in college, you'd always grab a sandwich and a strawberry shake from the canteen, kaya alam kong paborito mo ang drink na iyon.“ sagot nito, hindi naman siya makapaniwala na natatandaan pa rin nito ang bagay na iyon. “Ang weird mo,” naiiling na sabi. Nangunot ang noo nito. “Weird? Ako? Bakit naman?” Tanong nito. “Natatandaan mo pa rin kahit ang maliit na bagay na iyon, bilib na ako sa long term memory mo,” natatawang sabi niya. Ngumiti ito. “I tend to remember things really well, especially when it's something I'm interested in.” Wika nito. Nawala naman ang mga ngiti niya at saglit na natigilan.

Kinakabahan siya, hindi dahil sa katotohanang nagkaroon siya nang brain fractured kundi dahil sa maaaring sagot ng doktor na siyang magmumulat sa kanya sa buong katotohanan. "Yes!" Bahagyang napaawang ang kanyang mga labi sa naging sagot ni Dr. Corpus. So, ibig bang sabihin nu'n? Totoo ang kanyang mga nalalaman? "But why I can still recognize my family? My friends? My work? My company? But... but why I can't remember her?"

Nandoon ang mga nakaraang hindi na nila mababalik at mga nakaraang iiwan na lamang sa limot. Memories, like fragments of a forgotten melody, weave the tapestry of our lives. They are the elusive ghosts of our yesterdays, lingering in the recesses of our minds, waiting to be summoned by a scent, a song, or a fleeting glimpse of the familiar. The past, with its palette of emotions and experiences, shapes who we are today. In the quiet moments, we find ourselves drifting back, tracing the contours of our memories like fingers on an old, weathered photograph.

mahinang sabi ni Lucent Nagliwanag ang buong paligid, nakakasilaw. May kung anong mahika ang tumama sa akin. May mga mabibilis akong yabag na naririnig, paakyat ang mga iyon. Ramdam ko na naroon silang lahat, pero wala akong nakikita. "Memoire" boses ni Lucent ang narinig ko. Unti unti akong may nakikita... "Mama? Papa?"

“Pero si Adrian?” “Ako na ang bahala.” Biglang nag-blackout ang recording. Napaluha ako. “Hindi niya ako iniwan.” Umiling si Adrian. “Hindi.” Tumingin siya sa akin. “Pinili ka niyang iligtas.” Biglang umilaw ang monitor. MEMORY RESTORATION: 43% SECOND MEMORY FRAGMENT AVAILABLE. Napatitig ako. “Ano iyon?” Biglang nag-play ang isa pang recording.

Ang ayos ng kwarto namin ay ganun pa din sa ayos ng umalis kami ni ate dito. Pumunta ako sa drawer ko kung saan andito pa din ang memoirs ko at ng bestfriend ko.Tinaktak ko lahat ito sa kama at isa isang pinangtingnan. Kinuha ko ang bracelet na binigay niya sakin nung nag foundation day kami.This bracelet haaaays! A fresh memory. Ang sarap lang isipin. FLASHBACK

She sounds exactly like Mom. "I… I don't know Asmo. It's been years since I came here. I don't have a memory that I left… In fact I don't have any memory after my first semester in college. That's all I can remember. There are gaps in my knowledge and it is so hard to live like that. I felt like I'm not alive at all." Nanatili ang tingin niya sa akin. His eyes are really longing for something, it looks even sadder everytime he looks at me.

Katulad ng sunflower. “I first met you when we were still in 8th grade. I was in the middle of a quiz bee competition when I heard you cheering for another school. It was offensive on my part because you were wearing our school’s uniform and yet you cheered for the others.” Napaawang ang labi ko sa sinabi niya. What? Is that true? But… I don’t remember!

I have nothing to do with him. Pagdating sa bahay ay nagpahinga na ako sa aking kwarto. Pinipilit 'kong kalimutan yung nangyari kagabi pero hindi talaga mawala sa isip ko. Ayoko namang sabihin kina Mommy at Daddy dahil panigurado akong mag-aalala pa ang mga yun and besides nailigtas naman ako ni Dave Arkiel.

A happy memories but sad at the same time. Hindi ko tuloy maiwasang alalahanin ang mga pangyayari noon kung gaano ba kasaya at kasigla ang bahay na ito. Mga alaalang mananatiling alaala. Mga pangyayaring hindi na maari bang maulit dahil hanggang doon na lang. — Flashback —