روايات وقصص ضمن Recollections

At sa loob ng katahimikang iyon, narinig ko ang pagguho ng mundo niya. “What do you mean… made?” halos pabulong niyang tanong. Tumingin ako sa kanya. Diretso. Walang takas. “May mga bahagi ng memory mo na sadyang inalis.” Napailing siya agad. “Impossible.” Pero hindi buo ang paniniwala niya. Ramdam ko. “Then explain the gaps,” sagot ko. “Explain the missing records. Explain why you can feel something you can’t remember.”

Pagkatapos, lumitaw sa isipan niya ang imahe ng araw na iyon. Dahil matagal na siyang pulis, sinanay niya ang kanyang memorya na maging malakas. Marahil ay may makaligtaan siyang maliit na detalye sa eksena, pero nandoon na ang memorya sa isipan niya na parang isang makina o video recorder. Nang inalala niya ang memorya na ito, para bang nag-rewind siya ng isang video at pinanood ito ulit para alalahanin ang maraming detalye ng panahon na iyon.

Kumakain na sila. “Kanina sa burol ay maraming senaryo akong naisip kaso mabilis naglaho. Magulo kasi at hindi ko alam kung paano balikan,” kuwento niya. “That’s a good sign. Meaning your mind starts recalling your lost memories. Next time, pupunta naman tayo sa ibang lugar na madalas nating puntahan noon.”

Pakiramdam ko ay nawalan ako ng lakas sa narinig ko. “We believe his memories can still recover,” pagpapatuloy ng doktor. “But it may take time. Maaari pong bumalik ang alaala niya unti-unti sa pamamagitan ng familiar people, places, emotions, and experiences. Ngunit sa ngayon, hindi niya kayo maalala.”

Unless— “Yeah!” She stopped writing or drawing and then glimpsed at me. “I—I asked to clarify if you are the one I was remembering. This is my first time seeing you after the—” she shrugged. “You know.” “After the ambush?” ako na ang nagtapos ng salita na hindi niya masabi. “Uh-huh. And that’s traumatic. Really is.” I grinned. Napailing. “And my memories are not that fixed. I have these flashes all the time and sometimes you are there. It was vague most often and you were blurred in fact.”

Napa-iling na lang ako at marahang napatawa sa sinabi niya. Nag-usap kami ni Remus at napansin ko na mas matangkad na talaga siya sa akin ngayon. Nag kuwento lamang siya ng tungkol sa naging past life niya roon sa dating tini-tirahan at dating eskuwelahan niya. Maya-maya pa ay nagpaalam na siya sa akin at babalik na lamang daw siya bukas. Bitbit ang ngiting ibinigay sa akin ni Remus, ay pumasok na ulit ako sa loob ng bahay namin at dumiretso papasok ng aking kuwarto.

It has been five years… At ang tanging tira na tanda ng isang gabing nawala siya sa kanyang sarili ay ang anak niya. Arianna has been trying to remember that night. Pero parati siyang bigo. Her memories of the man were vague. Malabo pa sa stagnant water ng poluted na ilog. Alam naman niyang may paraan para malaman niya kung sino ang kasama niya nang gabing iyon. CCTVs were everywhere. Pero mas pinili niyang hindi alamin kung sino ang taong iyon. For one reason, she was afraid na baka married man ang nakasama niya. Secondly, ayaw niya ng komplikasyon sa buhay nila ni Maliah.

Hindi niya alam kung bakit pero biglang may nakita siyang binata sa isip niya. "Your situation right now really reminds me of her," Lord Versailles continues. " Alzeihmer's was taking her away from me and yet what she told me changed my perspective. She told me that forgetting things was therapeutic for her in all the positive ways possible. She said that after everything, the most important thing is that by the end of the day, she knows that I'll be the one remembering. I'll be the one treasuring our memories together. She was assured that our love will not be forgotten."

Hindi tuloy alam ni Timothy kung nagpapanggap lang itong may amnesia. Nabasa naman ni Kaden ang katanungan sa isip ng kaharap. Isinauli niya ang baril na walang bala dito. "I've lost my memories. Kilala kita base na rin sa list ng mga profile na ibinigay ni lolo noon." "So, natatandaan mo ako?" "Not really. All I know is just we're good friends." Hindi nakaimik si Timothy. Sa nakikita niya ngayon sa kaibigan ay halatang nahihirapan ito. Tama ba na ipagkait niya dito ang impormasyon sa mag-iina nito?

Pakiusap niya. "Naaksidente ka pagkahatid namin sayo doon sa condo mo at gumising kang nagkaamnesia. Akala ko nung una panandaliang amnesia lang pero nung magising kang muli sampung taon ang nakalimutan mong buhay. Namuhay ka nang apat na taon forgetting those 10 year memories including Coleen and Samantha." Kabado niyang paliwanag, halatang tintansiya ang kanyang mga sasabihin. I still remember how I freak out every time marinig ko ang tungkol sa sunog. Pinakamasakit na parte iyon sa buhay ko. Naaawa ako sa maliliit ko palang na anak na kinuha sa akin nang ganun kaaga at sa nakakakilabot na paraan. Their burnt bodies still permanently pictured in my mind. Kaya napakasensitive na parte ng bu