Recollections Mga Nobela at Kwento

Napa-iling na lang ako at marahang napatawa sa sinabi niya. Nag-usap kami ni Remus at napansin ko na mas matangkad na talaga siya sa akin ngayon. Nag kuwento lamang siya ng tungkol sa naging past life niya roon sa dating tini-tirahan at dating eskuwelahan niya. Maya-maya pa ay nagpaalam na siya sa akin at babalik na lamang daw siya bukas. Bitbit ang ngiting ibinigay sa akin ni Remus, ay pumasok na ulit ako sa loob ng bahay namin at dumiretso papasok ng aking kuwarto.

It has been five years… At ang tanging tira na tanda ng isang gabing nawala siya sa kanyang sarili ay ang anak niya. Arianna has been trying to remember that night. Pero parati siyang bigo. Her memories of the man were vague. Malabo pa sa stagnant water ng poluted na ilog. Alam naman niyang may paraan para malaman niya kung sino ang kasama niya nang gabing iyon. CCTVs were everywhere. Pero mas pinili niyang hindi alamin kung sino ang taong iyon. For one reason, she was afraid na baka married man ang nakasama niya. Secondly, ayaw niya ng komplikasyon sa buhay nila ni Maliah.

Kaya niya bang harapin si Rence nang maayos? Umilaw ulit ang screen ng cellphone niya at tiningnan iyon. There’s a news report on the TV she couldn’t understand. It looks like it’s about a gala, or something. From: Rence I miss you. Imbis na maramdaman ang epekto ng text ni Rence, she felt horror when she saw a familiar image on the TV. Her memory was blank of the night where everything happened but that frame and hair, that’s the same with those memories haunting her no matter how much she wanted to forget.

Ang patuloy na paglutang ng mga bangungot nina Blake at Drake ay patunay na ang lumang memorya ay nagpupumilit na lumabas mula sa dilim. "Masyadong delikado kung magiging marahas ang mga pahiwatig," seryosong pahayag ni Dr. Santos matapos ang ilang minutong pag-iisip. "Pero kung maliliit at natural na triggers lang... tulad ng isang pamilyar na kanta, paboritong pagkain, o ang malamig na kapaligiran na pamilyar sa kanila, scientifically, makakatulong 'yon para sa tinatawag nating 'gradual memory retrieval'." Nalabas ni Ahma ang kanyang hininga na tila nabawasan ng mabigat na dusa ang kanyang dibdib. "Ibig sabihin po ba... pinapayagan niyo ako?"

Tumango siya at nauna nang naglakad. My eyes lingered on her back as she slowly moved ahead. Pain, longing, fear, lahat sabay-sabay kumakain sa akin. I want her to remember me… but I don’t want her to remember the pain I caused. I’ve read about people with memory loss. The headaches, the torment, the fragments that bleed back into consciousness. Nakikita ko iyon kay Audrey ngayon. She doesn’t admit it, but I know. Ang pagkatulala niya, ang pagsakit ng ulo niya, maaaring dahil yun sa mga alaalang dahan dahan nang bumabalik.

Naputol ang video. Naging itim ang screen. Tahimik. Napakatahimik. Ilang segundo. Pagkatapos ay lumitaw ang isang linya. MEMORIES ARE UNRELIABLE. Isa pa. ARE YOU SURE YOU REMEMBER EVERYTHING? At tuluyang nag-black ang monitor. Walang nagsalita. Walang gumalaw. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, naramdaman ni Elijah ang isang bagay na mas mabigat pa kaysa guilt.

Ngunit pagkadampot ko pa lang ng planner ay may nalalag na isang maliit na kulay-berdeng notepad mula sa nakatagong bulsa nito. Yumuko ako para pulutin iyon mula sa sahig. Naisip kong ibalik agad iyon sa loob ng planner, ngunit habang hawak ko ang notepad, hindi ko naiwasang basahin ang nakasulat sa nakatuping pahina nito. ‘Day 342 - Memory retention: Low. Subject still shows no signs of recovering past identity. Supplement dose: 2 tablets daily.’ Agad nangunot ang noo ko. Teka, ano na naman ito?

Hindi tuloy alam ni Timothy kung nagpapanggap lang itong may amnesia. Nabasa naman ni Kaden ang katanungan sa isip ng kaharap. Isinauli niya ang baril na walang bala dito. "I've lost my memories. Kilala kita base na rin sa list ng mga profile na ibinigay ni lolo noon." "So, natatandaan mo ako?" "Not really. All I know is just we're good friends." Hindi nakaimik si Timothy. Sa nakikita niya ngayon sa kaibigan ay halatang nahihirapan ito. Tama ba na ipagkait niya dito ang impormasyon sa mag-iina nito?

Pakiusap niya. "Naaksidente ka pagkahatid namin sayo doon sa condo mo at gumising kang nagkaamnesia. Akala ko nung una panandaliang amnesia lang pero nung magising kang muli sampung taon ang nakalimutan mong buhay. Namuhay ka nang apat na taon forgetting those 10 year memories including Coleen and Samantha." Kabado niyang paliwanag, halatang tintansiya ang kanyang mga sasabihin. I still remember how I freak out every time marinig ko ang tungkol sa sunog. Pinakamasakit na parte iyon sa buhay ko. Naaawa ako sa maliliit ko palang na anak na kinuha sa akin nang ganun kaaga at sa nakakakilabot na paraan. Their burnt bodies still permanently pictured in my mind. Kaya napakasensitive na parte ng bu

HER POV Hindi naman ganoon sila ka close noon pero isa si Mia sa naging mabuti niyang kakilala dahil halos pinapahiram siya nito lage ng notes tuwing lumiliban siya sa klase ni Mr. Sanchez. Ito rin ang madalas niyang katabi sa klase kaya't nakagaan na rin niya ng loob.