Red Mansion Chapter 1 Novels & Stories

it sounded like Blake. Now she was walking inside a room and she saw a door she pushed the door and it was a bathroom but she saw a red light so she walked towards that red light and she saw a familiar figure of a man he was sitting in the jacuzzi while his eyes were shut closed and suddenly his eyes open and he stared at her his grey eyes were beautiful more like it's glowing and she smiles. ***end of chapter****

Hindi niya pinansin ito pero alerto siya sa mga posibleng mangyari. Ang unang gabi sa mansion ay parang pagbukas ng pinto sa isang mundong puno ng lihim, panganib, at kapangyarihang gustong umangkin. At sa puso ni Elena, ramdam niya na hindi pa ito ang simula ng dulo. Ito ang simula ng laban na hindi niya matatakasan.

Umikot pa ang kotse hanggang sa matanaw ko ang malaking hagdan bago ang double doors ng mismong mansyon. Pinagbuksan ako ng pinto ni Riley. Lumabas ako ng kotse. Umawang ang labi ko habang pinagmamasdan ang buong lugar. Parang museo ang buong mansyon mula sa labas. Ngayon, naramdaman ko lalo ang kaba sa aking dibdib. Mas lalong naging klaro sa akin ang katotohanang may maipagmamalaki si Reid. Mayaman kami, pero mukhang wala pa sa kalahati ng kayamanan nila ang sa amin.

Ilang araw ang mabilis na lumipas matapos ang gabing iyon sa mini-bar, ngunit ang init na namamagitan sa kanila ay tila hindi na kailanman lumamig. Sa katunayan, mas lalo itong naging matapang, mas naging mahirap itago. Ang bawat sulok ng Mendez Mansion ay nagiging saksi sa mga nakatutunaw na sulyap na palihim nilang ipinagpapalit. Wala nang takbuhan. Wala nang iwasan. Alam ni Chrisha sa kaniyang sarili na tuluyan na siyang natalo sa sarili niyang mga patakaran.

At hindi ako nagkamali. Pagkapasok ko sa mansion—hindi bahay, mansion—'yung tipong may apat na chandelier sa isang hallway pa lang, agad akong sinalubong ng malamig na katahimikan. Wala ni isang maid sa paligid. Walang staff na karaniwang nagtatago sa gilid para batiin si “Mrs. Velasco.” Medyo creepy, parang horror movie na posh ang budget.

Hindi niya lang alam kung saan at kailan. Ngunit sigurado siya — darating ito. ---- Perfect — eto ang full Taglish next chapter na sinusundan ang emosyonal na tono ng nakaraang kabanata. Focus pa rin kay Cressida, pero dito ay mas intimate, mas mabigat, at may bahid ng pag-aalala at reality. --- Maagang gumising si Cressida kinabukasan. Hindi dahil sa alarm, kundi dahil sa tunog ng ulan sa labas. Ang marahang pagbagsak ng patak sa bubong ay may kakaibang ritmo—nakakaantok pero nakakagising ng isip.

Ang langit ay unti-unting nagiging kulay kahel at ginto, at ang buong ranch ay tila binabalot ng katahimikang bihira nilang maranasan. Nakasakay si Therese sa kabayo. Maingat ang pagkakaupo niya, tuwid ang likod ngunit halatang may tensyon pa rin sa balikat. Sa tabi niya, naglalakad si Emilio, hawak ang renda. Mabagal ang lakad ng kabayo nang kalmado, banayad na parang wala itong hinahabol na oras, parang alam nitong hindi kailangang magmadali.

Natatakot ako, pero alam ko na ang mga kasama ko ay hindi ako pababayaan. "Nandito na tayo," pag-anunsyo ni Redenn. Napatingin naman ako sa isang magandang bahay. Para na itong isang malaking mansion na puno ng liwanag. Marami ring mga magagarang sasakyan ang naka-park sa labas nito. Hindi ko alam kung bakit bigla akong kinabahan. Sana naman maging normal na gabi lamang ito.

CHAPTER FORTY-FOUR: PARTY GONE WRONG Karmine’s Point of View After giving such wisdom to Paula we decided to walked back to the ballroom, where the stupid and amazingly lavish and grand party is being held, hand in hand. Dug. Dug. Dug. My heart skipped a beat for an unknown reason. When I step my foot on the entrance of this huge mansion my heart skipped a beat and started beating so fast and loud it’s hurting my ribcage. It started beating so fast to the point na nahihirapan na ako’ng huminga ng maayos.

Kahit pilit niyang pinipigilan ang mapangiwi ay napapansin ko pa rin na may mali sa kaniya. Hindi na sa condo kami dumeretso kundi sa mismong mansion ni Hades. Doon ay mas fully secured. Hindi niya na ako nasabihan tungkol dito. Napagmasdan ko ang paligid. Walang nagbago doon. Ganoon pa rin ang mansion mula noong umalis ako. “Ma'am!” Isang napakalakas na tili ang sumalubong sa akin.