Rei Novels & Stories

“กูไม่เด็ดขาดเองมึงถึงเหลิงไอ้ปีแอร์” กัดกรามแน่นเมื่อนึกถึงความวุ่นวายที่กาสิโนที่สเปน และตัวต้นเรื่องคงเป็นปีแอร์ ลูกเลี้ยงของพ่อเขาอีกเช่นเคย เท้าใหญ่ก้าวยาวๆ ตรงไปหยิบโทรศัพท์สำรองในลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งของตนออกมา เพราะโทรศัพท์ที่ใช้ประจำอยู่บนร ถ เพราะเมื่อคืนเขาไม่ได้หยิบมันลงมาด้วย

“ยังไง” คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างไม่เข้าใจในคำพูดของสาวน้อยนัก เอมมาลินไม่ได้อธิบายในทันที แต่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าสะพายข้าง แล้วเขย่งปลายเท้าขึ้น จรดริมฝีปากนุ่มจุ๊บเบาๆ ที่แก้มของเขา พร้อมกับกดชัตเตอร์ถ่ายรูป จากนั้นก็กดส่งเข้าไปในกล่องสนทนาทันที

เวลาผ่านเกือบห้านาทีได้ เกมจ้องตากันแบบเด็กๆ ถึงจบลงโดยที่หล่อนเป็นฝ่ายหลบตาเขาก่อน เสียงฝีเท้าก้าวมาหยุดืนอยู่เบื้องหน้า รอยยิ้มบางๆทว่าเย็นเยียบนั่นทำเอาใบบัวหายใจไม่ทั่วท้อง หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอก ฝ่ามือบางเริ่มชื้นเหงื่อ สายตาหลุบต่ำลงทันทีที่เ ห็นอีกฝ่ายจ้องตรงมายังเธอเขม็ง “ Could you please explain the topic i just taught in a way that i can understand, For example, What is the main point of this article? ”

ซินดี้รีบสะกิดแขนเพื่อน "ว่าไง" "โอเค ใช่ไหม"ซินดี้จ้องหน้าเพื่อนเพื่อเป็นการเรียกสติ "โอเคสิ ฉันโอเค เดี๋ยวนั่งดื่มอีกสักหน่อยก็จะกลับแล้วล่ะ"นีน่ายกแก้วขึ้นกระดกลงคอทันควันเพื่อกลบเกลื่อนสิ่งที่ได้รับรู้มา

ภูผาถามขึ้น "จะรู้สึกอะไร เราก็แค่สนุกกัน เอาอย่างนี้ นี่เบอร์โทรของฉัน ถ้าคุณอยากได้เงินโทรมาหาฉันก็แล้วกันฉันไม่มีเวลาเสวนากับคุณ ขอตัว"

ยุทธนามองหน้าแล้วยักไหล่ขึ้น "ปัทหมายถึง ให้พี่พาร่างคุณเมฆเข้าไปอาบน้ำไง" "อ๋อ ไม่อาบน้ำไม่ได้เหรอ พี่ไม่อยากเห็นอะไรที่ไม่ใช่ตัวพี่"

พับ. .................................

ตกลง ฉันรับข้อเสนอ เรนเห็นชื่อคนส่งก็รีบคว้าโน้ตบุ๊กมาวางบนตัก ไอ้ซิมส่งมาอย่างนั้นเหรอ? พออ่านข้อความจบก็รีบรัวนิ้วไปบนคีย์บอร์ดเพื่อหาแหล่งที่มา แต่คนส่งต้องเก่งเทคโนโลยีมากจึงซ่อนได้มิดชิด

ท่านชายเอ่ยถามด้วยเสียงหนักแน่นแต่เต็มไปด้วยความเสน่หาพร้อมกับจับแก่นกายนวดวนรอบ ๆ รูจีบสีอ่อนที่ตอนนี้ชุ่มแฉะไปด้วยน้ำหล่อลื่นสีขุ่นและน้ำมันมะกอกกลิ่นหอมหวาน พุดพยักหน้ารับ แม้น้ำตาเอ่อคลอชื้นดวงตาคู่สวย แต่แววตากลับมีประกายแห่งความมั่นคง “พี่ขอเข้าไปนะ...” พลันพู ดจบ ท่านชายก็คอย ๆ จับท่อนเอ็นกดเข้าไปในรูจีบสีระเรื่อของคนรัก “อ๊ะ!...จะ..เจ็บ”

วันต่อมา รุ่งทิวาเปลือยหน้าสดไปทำงาน ไม่มั่นใจฝีมือการแต่งหน้าของตัวเอง จึงตั้งใจจะไปขอร้องให้พี่ริสาช่วยสอน เพราะหน้าสดไม่เข้ากับชุดเดรสสีหวานที่ใส่อยู่ เลยเลือกหยิบแว่นมาสวม เอาคอนแทคเลนส์ที่พอดีกับค่าสายตาติดกระเป๋าไปด้วย เธอเริ่มชินกับการไม่ใส่แว่นแล้ว และการใส่คอนแทคเลนส์