روايات وقصص ضمن Relaxing Drawings

I frowned, trying to reach his head, and removed it away since it's so heavy. Failing, I just let him and I pulled out the little notebook I had brought with me and drew random stuff. Tumingin ako sa bintana, to base the sky and the sea for my drawings, just as painters and artists do. I drew and drew and looked up and again for a few times now, ahead blocking my view. I stopped. That guy! I clenched my hand, claiming myself. Hmm...He's asleep, so maybe I can just slowly move his head?

I will always love her humbleness. Ayokong maka istorbo kay Ben kaya hindi na ako nagtanong pa. Bumalik ako sa counter. Jim is doing his thing. Dalawa lang ang umuubos ng tissues sa coffee shop, ang mga customers at si Jim na ginagawang canvass ang mga ito. Madalas, drawing ang pampalipas oras ni Jim kapag walang ginagawa. Mahilig siyang magdoodle at magdrawing ng kung sinu sinong anime characters.

taas kilay na tanong nito. Lumunok ako ng laway bago nagpatuloy sa pagsasalita. "Pansin mo naman ata sa drawing na nag-iisa lang siya at puro black 'yung nasa paligid niya. Ibig sabihin sa murang edad, nakakaramdam na siya ng stress. Yeah, it's just a simple drawing pero diyan niya nae-express kung ano ba ang nararamdaman niya"paliwanag ko sa kaniya.

sagot ko habang nakangiti nang bahagya. Nang tuluyan nang makaakyat si Tita Selena, naiwan kaming dalawa ni Angelo sa ibaba. Hindi ko na siya pinansin pa. Tumayo na rin ako at nagtungo sa malawak na sala ng mansiyon. Umupo ako sa malambot na sofa at kinuha ang aking dalang sketch pad at lapis mula sa aking bag. Ito ang aking paboritong gawin kapag gusto kong magpalamig ng ulo. Nagsimula akong gumuhit ng mga bagong disenyo ng singsing. Sa bawat guhit ng lapis, unti-unting nabubuo sa papel ang isang eleganteng singsing na may kakaibang hugis ng hiyas sa gitna. Huminga ako nang malalim, sinusubukang kalimutan ang tensiyon kanina.

Napatawa siya. "You really like saying that." "Because it's true. You married me, my Rixy. " Napatingin si Grant sa sketchbook. His eyes widened. "Wow." "What?" "Did you make this?" "Obviously." "Rixy..." Kinuha niya ang sketchbook at pinagmasdan ang drawing. "This is beautiful." "It's just a draft." "It's art." She smiled faintly. "You always exaggerate." "I'm serious."

Paglabas namin ng kuwarto, dumiretso kami sa kusina habang hawak ko sila sa magkabila kong kamay. Habang naghahanda ako ng merienda para sa kanila, hindi ko napigilang mapansin ang mga drawing na nakadikit sa refrigerator. Isa iyon sa mga ugali ng kambal. Kapag may nagawa silang artwork sa school, agad nila iyong ipinapaskil doon. Napangiti ako habang tinitingnan ang isa sa mga drawing. Nakuha ang atensyon ko. Apat na stick figures. Isang babae at lalake at dalawang bata. Sa itaas ay may nakasulat na ‘my family’. Uminit ang aking mata dahil hindi ko talaga maibigay ang gusto nilang Tatay.

Wala nang alinlangan. “Mommy Calista, Daddy Levi! Look, I drew us!” sigaw ni Princess habang hawak-hawak ang papel. Lumapit kami at sabay-sabay naming tiningnan ang drawing niya: tatlong tao na may hawak-hawak na kamay, may malaking araw sa likod, at may mga bulaklak sa paligid. “Look!” turo niya. “I wrote our names. Mommy. Daddy. Princess!”

Gusto nilang pumunta ako. Wala akong schedule sa araw na ‘to. I’m done with all my photoshoots. Wala ring schedule sina Claire at Danielle kaya sila makakapunta sa event. Nang marindi ako sa kakatawag ng mga tao sa cellphone ko, pinatay ko ang cellphone ko. Pumasok ako sa spare room ng condo ko at saka nagpatugtog ng music. I immediately felt relaxed seeing my work. The room is filled with my paintings. This newfound hobby is helping me relax and express my unsaid thoughts. Naging paraan ko ang pagpipinta para ilabas ang mga bumabagabag sa isip ko.

Napahawak sya sa isang sofa upang hindi sya tuluyang bumagsak nang makaramdam sya ng hilo. “Mommy! Can we draw po here?” “Sure! what do you want to draw?” “Daisy!” Umangat ng tingin si Charmaine at napaawang ang kanyang labi. Kasunod non ay ang sunod-sunod na luhang kumawala sa mga mata nya nang malinaw nyang nakikita kung anong bulaklak ang nakapintura sa pader ng sala.

Pinanood niya lang ako habang nagsisimula akong mag-sketch ng tanawin sa labas. Sa loob ng ilang oras, ang tanging tunog ay ang pagkiskis ng uling sa papel at ang mahinang pagpindot niya sa kaniyang computer. Ito ang kapayapaang pangarap ko—isang kapayapaang walang halong dugo o takot. Nang mapagod ako sa pag-drawing, lumapit ako sa kaniya at sumandal sa kaniyang balikat. "Salamat, Alexander. Para sa araw na 'to."