Relaxing Drawings Novels & Stories

Tumingala si Alexa— nagulat. “Ha? Ako ‘to? Ako ang drawing mo?” Hindi mo iisipin na ang tahimik na batang ito ay may Fauvism style sa drawing. Matitingkad na kulay, malalakas na stroke, parang sumisigaw ng emosyon. Medyo abstract, medyo wild— pero malinaw na si Alexa ang subject. Tumango si Lucas, mahigpit na hawak ang drawing, halatang kinakabahan kung magugustuhan niya.

Iyong ganito kapangit. Saka siya nag - drawing ng isang matanda na uugod - ugod at laylay na ang balat. Nakasungkod na at laylay pa ang brief. Sinadya niya pa magguhit ng linya sa ulo bilang buhok nito.

Bagaman malalaki ang ulo ng mga tao sa drawing at hindi pantay ang mga kamay at paa, lahat sila ay may nakaguhit na malaking ngiti sa mukha. Habang tumatagal, nagiging makulay ang mga drawing. May mga background na ng playground sa kanilang school, mga hayop sa zoo, at ang paboritong aquarium ni Clara. Hindi ito basta-basta papel na ginuhitan lamang gamit ang mga krayola. Ito ang pinakamalinaw at pinakamasakit na ebidensya kung paano lumaki ang isang bata sa ilalim ng pagmamahal at kalinga ng isang ina. Isang buhay na dahan-dahang yumayabong sa gitna ng katahimikan at saya, malayo sa karangyaan ngunit puno ng emosyon.

sagot ko habang nakangiti nang bahagya. Nang tuluyan nang makaakyat si Tita Selena, naiwan kaming dalawa ni Angelo sa ibaba. Hindi ko na siya pinansin pa. Tumayo na rin ako at nagtungo sa malawak na sala ng mansiyon. Umupo ako sa malambot na sofa at kinuha ang aking dalang sketch pad at lapis mula sa aking bag. Ito ang aking paboritong gawin kapag gusto kong magpalamig ng ulo. Nagsimula akong gumuhit ng mga bagong disenyo ng singsing. Sa bawat guhit ng lapis, unti-unting nabubuo sa papel ang isang eleganteng singsing na may kakaibang hugis ng hiyas sa gitna. Huminga ako nang malalim, sinusubukang kalimutan ang tensiyon kanina.

Napatawa siya. "You really like saying that." "Because it's true. You married me, my Rixy. " Napatingin si Grant sa sketchbook. His eyes widened. "Wow." "What?" "Did you make this?" "Obviously." "Rixy..." Kinuha niya ang sketchbook at pinagmasdan ang drawing. "This is beautiful." "It's just a draft." "It's art." She smiled faintly. "You always exaggerate." "I'm serious."

Mabilis siyang lumapit sa sofa at kumuha ng malaking frame na nakatago sa likuran nito. Agad napaupo nang maayos si Bryan. “Ano ’yan?” “Sandali.” Maingat na tinanggal ni Jillian ang balot. Pagkatapos ay proud niyang itinaas ang frame. “Tada!” Tahimik ang lalaki. Isang sketch. Si Bryan ang nasa drawing. Nakahiga nang patagilid. Relaxed ang katawan. Malinaw ang linya ng balikat, dibdib at tiyan.

Wala nang alinlangan. “Mommy Calista, Daddy Levi! Look, I drew us!” sigaw ni Princess habang hawak-hawak ang papel. Lumapit kami at sabay-sabay naming tiningnan ang drawing niya: tatlong tao na may hawak-hawak na kamay, may malaking araw sa likod, at may mga bulaklak sa paligid. “Look!” turo niya. “I wrote our names. Mommy. Daddy. Princess!”

Gusto nilang pumunta ako. Wala akong schedule sa araw na ‘to. I’m done with all my photoshoots. Wala ring schedule sina Claire at Danielle kaya sila makakapunta sa event. Nang marindi ako sa kakatawag ng mga tao sa cellphone ko, pinatay ko ang cellphone ko. Pumasok ako sa spare room ng condo ko at saka nagpatugtog ng music. I immediately felt relaxed seeing my work. The room is filled with my paintings. This newfound hobby is helping me relax and express my unsaid thoughts. Naging paraan ko ang pagpipinta para ilabas ang mga bumabagabag sa isip ko.

Napahawak sya sa isang sofa upang hindi sya tuluyang bumagsak nang makaramdam sya ng hilo. “Mommy! Can we draw po here?” “Sure! what do you want to draw?” “Daisy!” Umangat ng tingin si Charmaine at napaawang ang kanyang labi. Kasunod non ay ang sunod-sunod na luhang kumawala sa mga mata nya nang malinaw nyang nakikita kung anong bulaklak ang nakapintura sa pader ng sala.

Pinanood niya lang ako habang nagsisimula akong mag-sketch ng tanawin sa labas. Sa loob ng ilang oras, ang tanging tunog ay ang pagkiskis ng uling sa papel at ang mahinang pagpindot niya sa kaniyang computer. Ito ang kapayapaang pangarap ko—isang kapayapaang walang halong dugo o takot. Nang mapagod ako sa pag-drawing, lumapit ako sa kaniya at sumandal sa kaniyang balikat. "Salamat, Alexander. Para sa araw na 'to."