روايات وقصص ضمن Relaxing Drawings

May hawak siyang lumang notebook—sketchpad ito ni Callyx mula pa noong apat na taon siya. Binuklat niya ito. Karamihan ay drawing lang ng mga ulap, puso, at superhero. Pero sa isang pahina, may drawing ng isang lalaking nakaupo sa couch. Katabi ang isang batang lalaking may hawak na toy car. Hindi niya maalala kung kailan ito iginuhit ng anak. Pero ang caption sa ilalim ng crayon drawing ay—“I dream of him.”

Eksaktong sandaling iyon ay tahimik na nagpipinta si Bea sa balcony area ng kuwarto nito. Nakakalat sa paligid ang ilang sketch papers. At sa bawat drawing ay iisang lalaki lamang ang laman. Isang malamig na pares ng mata, matigas na panga, at pamilyar na ekspresyon. Si Mr. Crest.

Blackmail ako ma'am, pamilya ko at ang tunay na Ian delikado. Bukod sa message na iyon, may drawing din isang ibon, madaliang drawing lang pero ang style kasi nito ay parang katulad kay Knox, Maxim, at sa mga kapatid niya. Mayroon lang mahabang stick, may tigtatatlong naka attached na bilog na may tiniktinik. Iyon ang waepon na kasama ng ibon.

Sobrang abstract ng pagkakaguhit—malabo pero kapansin-pansin ang imahe ng isang matanda na may akay-akay na tatlong maliliit na bata habang nakatalikod. Hindi ito galing sa internet. Mukha itong drawing ng isang maliit na bata. Bahagyang dinaluyong ng kakaibang kaba ang dibdib ni Jaxon habang pinalalaki ang litrato sa screen. Nanliit ang kanyang mga mata, puno ng selos at matinding pagdududa ang kanyang boses nang bumulong siya sa tila bakanteng silid.

" Patuloy ni JV. Napatingin si Adee sa seryosong mukha ni JV. "Teka may ibibigay nga pala ako sayo..." May kinuha si JV sa bag nya. Isang sketchbook. May nakasulat sa cover nito. "Ito ang 'Vanishing Sadness Sketchbook'. Idodrawing mo dito yung bagay o pangyayari na nagpapalungkot sayo at sa likod ng drawing ay isusulat mo yung wish mo para mapawi yung lungkot mo. Sounds childish noh? Nakita ko lang ito sa bookstore nung namasyal ako. Use it, I guess it’s effective."

Siguro, mas gusto ko lang talaga iyong mga less physically draining na activity tulad na lang ng pagpipinta at pagguhit. Kahit kasi hindi ko kailangang gumalaw nang todo, I still get satisfied doing those things. I love doing them. There is just a sense of fulfillment that I always feel kapag nakakatapos ako ng isang painting o drawing. Aside from that, it also helps me to think clearly and process my emotions. Kaya siguro gano'n na lang din kagulo ang isipan ko nang hindi ko iyon magawa gaano sa mga nagdaang linggo.

Sa loob nito ay isang drawing. Ipinakita ng drawing ang isang matangkad na lalaki at maliit na babae, malinaw na sila ito ni Lillian. Talagang pambata ang drawing ni Lillian; ang hugis ng mga tao ay halatang guhit ng isang bata at pati ang mga kulay ay hindi gaanong maayos.

Nang buksan ko puro papel na may drawing. Tiningnan ko isa isa. Puro family drawing na iba iba ang background. Merong nasa bahay lang, merong nasa park at mall. Tapos may initial na C.M. Pero parang nakita ko na to. Hindi ko alam kung saan pero parang... Nang maisip ko, bigla akong bumaba para puntahan ang kotse at binuksan ko agad ang likod. Nandoon kasi ang mga drawing ni Charles at Charlotte. Nang tingnan ko kaparehong kapareho!

Isang inspiration na gusto niyang iguhit. Agad siyang tumalon mula sa kama, kinuha ang kanyang sketchbook, at umupo sa mesa. Sa ilang mabilis na guhit, nabuo ang outline ng kanyang drawing. Mabilis lumipas ang oras kapag nagdo-drawing siya. Itinaas ni Hiraya ang sketchbook at ngumiti nang masaya habang tinititigan ang kanyang obra.

Ang hirap niyang kausap dahil palagi siyang may katwiran. "I sketch when I can't sleep," maikli kong sagot. "Hindi lang bags. Minsan, mga layout ng bahay na walang silbi. 'Yung walang gold-plated hardware o mamahaling marble na gustong-gusto ni Daddy. Just... spaces. At takot ako sa malalalim na parte ng dagat, kahit na nagdisenyo ako ng buong summer cruise line noong isang taon…"