Relaxing Drawings Novels & Stories

sabay-sabay nilang bati I dont know if they're happy that im fixing myself and try to move on or they're just annoying me. I just rolled my eyes on them. "give a shot, Azh" pag-yayaya ni Kierrah at inabot sa akin ang wine "dali na Azh" - Abby Kinuha ko naman ang baso na inabot nya. I really need to take a break and breath, Im so suffocated with problems last few months, stress, depressed, and been experiencing anxiety, I should treat myself now. Pumunta sila Xy at Kierrah sa dance floor kaya sumunod din ako, sumasayaw at sumasabay kami sa beat ng tugtug.

The drawing. Drawing iyon ni Brix. Marahil ay naipasok niya iyon sa briefcase ko nang hindi ko namamalayan. Kinuha ko ang papel. Gusot na nang kaunti ang mga gilid nito. At gaya ng inaasahan, hindi naman kagandahan ang pagkakaguhit. I studied the drawing in silence. The figures were nothing more than stick people and crooked lines, the kind of artwork only a child could proudly create, yet I recognized everyone instantly.

May isang ugali si Isla, kahit printed na ang report, nagdo-doodle pa rin siya habang nagche-check. Isang paraan niya iyon para mag-isip. Isang paraan para hindi mainip. Huminto si Lucas sa isang pahina. Napako ang tingin niya sa isang simpleng drawing. Isang babaeng nakangiti nang malapad. Ilang linya lang ngunit buhay na buhay. May kakaibang enerhiya. At kamukha niya noong college. Mas bata. Mas walang iniintinding problema.

Nanginig ang kamay niya habang nililipat ang pahina. Ang sumunod na drawing ay magulo. Puno ng bura at ang mga linya nito ay bali-baliko na. Parang gawa ng isang bata ang drawing na iyon. May dalawang malaking 'X' na nakaguhit nang madiin, at sa ilalim, may sulat kamay na halos hindi na mabasa. [Hindi na ako makaguhit nang maayos. Ang sakit ng kamay ko. Paano na ang pangarap ko? Paano na ako?]

(Insert: Sketch ko habang natutulog) - Eli Pft. Ang cute ko naman sa drawing ni Eli.. Hindi ko tuloy maiwasang mapangiti kasi ang effort ni Eli na idrawing ako. Nahinto lang ako sa pagngiti nang may bumato na naman sa akin ng papel. Mas maganda drawing ko kay Eli! (Insert: Sketch ko na stick man lang habang nakapalumbaba) P*****a! Ito ba yung pinagmamalaki niyang artwork?! Stick man? Gago talaga a****a!

"Relax, Sera. I'm not going to do something bad to you. Yet." I bit my lips before nodding slightly. Wala akong nagawa kung hindi ang hayaan siya. I thought of doing something, mukhang mahaba pa ang biyahe namin. Dumapo ang tingin ko sa aking bag. Kinuha ko ang sketchpad at graphite pencil ko. Pasimple akong luminga-linga sa loob ng kotse para makahanap ng subject. Tumigil ang tingin ko kay Azazel. He's seriously driving. Napakagat ako sa dulo ng graphite pencil ko habang nakatitig sa kaniya. Is it okay to draw him? Bahala na nga.

Lumapit sa kanya ang lalaki at ibinigay ang sketch book. Kinuha niya iyon at sinilip ang drawings nito. Iginuhit siya nito sa magkakaibang anggulo. Frontal, side-view in two opposite directions at close-up. In fairness, napakahusay ng mga kamay nito. There was not even a single stroke that is imperfect. "Para yatang exaggerated naman ito. Masyado akong maganda dito sa drawings mo." Pahayag niya.

Alam ni Nexus na sobrang busy at pagod na pagod na si Hiraya. Pagkarinig nito, medyo natuwa si Hiraya. Hindi naman niya kinaiinisan ang pagsasayaw, pero kailangan niya talaga ng kaunting pahinga. Pagkatapos niyang patulugin si Nexus, kailangan pa niyang pumunta sa sariling kwarto para mag-drawing ng comics. May ongoing siyang daily comic series na kailangang isubmit linggo-linggo. Ang tanging oras lang na kaya niyang mag-drawing ngayon ay sa gabi.

Doon nakapatong yung sketchpad na dinala niya sa therapy session niya last week. Nagbukas siya sa blank page. Pero ang lumabas sa kamay niya ay hindi random strokes. Hindi furniture sketch. Hindi abstract. Kundi isang silhouette. Babaeng nakatalikod. Pero nakayuko. Parang mabigat ang mundo sa balikat. At kahit hindi niya lagyan ng pangalan… alam niyang si Mia iyon. Tinigil niya ang pag-drawing, staring at the sketch habang kumikirot ang puso niya.

Gusto niyang matapos agad ang maraming sketches para makapagpahinga at makabalik sa kanyang bayan nang ilang araw. Sa loob ng studio, tahimik niyang pinagtuunan ng pansin ang mga drawing niya. Minsan, maririnig niya ang masayang halakhak nina tatay at anak mula sa kwarto ng mga laruan sa tabi. Ang tunog na iyon ang nagbibigay sa kanya ng kapanatagan at lalong nagpapalalim ng kanyang konsentrasyon. Nagtrabaho siya hanggang gabi—sobrang tuon na hindi na niya namalayan ang paglipas ng oras.